Polski

Na podstawie Biblia Królewieckiej, z hebrajskie nazwy przywrócone
 

 

 

(1:1) Teć są imiona synów Izraelskich, którzy weszli do Egiptu z Jakóbem; każdy z domem swym weszli: 
(2) Reuben, Śymeon, Lewi, i Yahuda. 
(3) Isaszar, Zabulon, i Benjamin. 
(4) Dan, i Neftali, Gad, i Aśer. 
(5) A było wszystkich dusz, które wyszły z biódr Jakóbowych, siedmdziesiąt dusz; a Józef był przedtem w Egipcie. 
(6) I umarł Józef, i wszyscy bracia jego, i wszystek on rodzaj. 
(7) A synowie Izraelscy rozrodzili się, i rozpłodzili się, i rozmnożyli się, i zmocnili się bardzo wielce, a napełniona jest ziemia nimi. 
(8) Między tem powstał król nowy nad Egiptem, który nie znał Józefa; 
(9) I rzekł do ludu swego: Oto lud synów Izraelskich wielki, i możniejszy nad nas. 
(10) Przetoż mądrze sobie pocznijmy z nimi, by się snać nie rozmnożył, a jeźliby przypadła wojna, aby się nie przyłączył i on do nieprzyjaciół naszych, i nie walczył przeciwko nam, i nie uszedł z ziemi. 
(11) A tak ustawili nad nimi poborcę, aby go dręczyli ciężarami swemi; i zbudował lud Izraelski miasta składu Faraonowi: Pytom i Rameses. 
(12) Ale im więcej go trapili, tem więcej się rozmnażał, i tem więcej rósł, tak, iż ściśnieni byli dla synów Izraelskich. 
(13) I podbili Egipczanie syny Izraelskie w niewolą ciężką. 
(14) I przykrzyli im żywot ich robotą ciężką około gliny, i około cegieł, i około każdej roboty na polu, mimo wszelaką robotę swą, do której ich używali bez litości. 
(15) I rozkazał król Egipski babom Hebrejskim, z których imię jednej Zefora, a imię drugiej Fua; 
(16) A rzekł: Gdy będziecie babić niewiastom Hebrejskim, a ujrzycie że rodzą, byłliby syn, zabijcież go, a jeźli córka, niech żywa zostanie. 
(17) Ale baby one bały się Elohima, i nie czyniły, jako im rozkazał król Egipski, ale żywo zachowywały chłopiątka. 
(18) Zaczem wezwawszy król Egipski onych bab, mówił do nich: Czemuście to uczyniły, żeście żywo zachowały chłopiątka? 
(19) I odpowiedziały baby Faraonowi: Iż nie są jako niewiasty Egipskie, niewiasty Hebrejskie; bo są duże, pierwej niż przyjdzie do nich baba, rodzą. 
(20) I czynił dobrze Elohim onym babom; i krzewił się lud, i zmocnili się bardzo. 
(21) I stało się, przeto że się bały one baby Elohima, pobudował im domy. 
(22) Tedy rozkazał Farao wszystkiemu ludowi swemu, mówiąc: Każdego syna, który się urodzi, w rzekę go wrzućcie, a każdą córkę żywo zachowajcie. 

(2:1) I wyszedł mąż niektóry z domu Lewiego; który pojął córkę z pokolenia Lewiego. 
(2) I poczęła ona niewiasta, a porodziła syna; a widząc go, że był nadobny, kryła go przez trzy miesiące. 
(3) Ale gdy go nie mogła dłużej zataić, wzięła plecionkę z sitowia i obmazała ją klejem i smołą; a włożywszy w nię ono dziecię, położyła je między rogóż na brzegu rzeki. 
(4) A stała siostra jego z daleka, aby wiedziała, co się z nim dziać będzie. 
(5) Wtem wyszła córka Faraonowa, aby się kąpała w rzece, a panny jej przechadzały się po brzegu rzeki; i ujrzała plecionkę w rogoży, i posłała służebnicę swą, aby ją wzięła. 
(6) A otworzywszy ujrzała dziecię, a ono chłopiątko płakało; a użaliwszy się go, rzekła: Z dziatek Hebrejskich jest ten. 
(7) I rzekła siostra jego do córki Faraonowej: Chceszże, pójdę, i zawołam ci niewiasty, mamki Hebrejskiej, która być odchowała to dziecię? 
(8) I rzekła jej córka Faraonowa: Idź. Tedy poszła ona dzieweczka, i zawołała matki onegoż dziecięcia. 
(9) Do której rzekła córka Faraonowa: Weźmij to dziecię, i chowaj mi je, a ja tobie dam zapłatę twoję; i wziąwszy niewiasta dziecię, chowała je. 
(10) A gdy podrosło ono dziecię, przywiodła je do córki Faraonowej, i było jej za syna; a nazwała imię jego Mośe, bo mówiła: Żem z wody wyciągnęła go. 
(11) I stało się za onych dni, gdy urósł Mośe, że wyszedł do braci swej, i widział ciężary ich; obaczył też męża Egipczanina, który bił jednego Hebrajczyka z braci jego. 
(12) A obejrzawszy się tam i sam, gdy widział, że nikogo nie masz, zabił Egipczanina, i zagrzebł go w piasek. 
(13) A wyszedłszy zaś dnia wtórego, ujrzał, a oto, dwaj mężowie Hebrejscy wadzili się; i rzekł onemu, który krzywdę czynił: 
(14) Czemuż bijesz bliźniego swego? Ale mu odpowiedział: Któż cię postanowił książęciem i sędzią nad nami? albo mię ty myślisz zabić, jakoś zabił Egipczanina? i zląkł się Mośe i rzekł: 
(15) Pewnie się ta rzecz wyjawiła. Usłyszał tedy Farao tę rzecz, i szukał zabić Mośea. Lecz Mośe uciekł od twarzy Faraonowej, i mieszkał w ziemi Madyjańskiej; a przyszedłszy tam siedział u studni. 
(16) A kapłan Madyjański miał siedem córek, które wyszedłszy czerpały wodę, i nalewały do koryt, aby napoiły trzodę ojca swego; 
(17) A przyszedłszy pasterze odganiali je. Tedy wstawszy Mośe obronił ich, i napoił bydło ich. 
(18) A gdy się wróciły do Raguela, ojca swego, rzekł: Czemuście dziś tak prędko przyszły? 
(19) I odpowiedziały: Mąż Egipski obronił nas od ręki pasterzów; nadto czerpając naczerpał nam i wody i napoił trzody. 
(20) Zatem rzekł do córek swych: A gdzież ten jest? Czemuście opuściły człowieka tego? Zawołajcie go, aby jadł chleb. 
(21) I przyzwolił Mośe mieszkać z onym mężem, który dał Zeforę, córkę swoję, Mośeowi. 
(22) I urodziła syna, a nazwał imię jego Gerson, bo mówił: Byłem przychodniem w ziemi cudzej. 
(23) I stało się po niemałym czasie, że umarł król Egipski; i wzdychali, i wołali synowie Izraelscy dla niewoli; a wstąpiło wołanie ich do Elohima przed niewolą. 
(24) I usłyszał Elohim wołanie ich; i wspomniał Elohim na przymierze swoje z Abrahamem, z Izaakiem, i z Jakóbem. 
(25) I wejrzał Elohim na syny Izraelskie, i poznał Elohim. 

(3:1) A Mośe pasł trzodę Jetra, świekra swego, kapłana Madyjańskiego; i zagnał trzodę na puszczą, a przyszedł do góry Bożej, do Horeb, 
(2) I ukazał mu się Anioł ski w płomieniu ognistym, z pośrodku krza; i widział, a oto, kierz gorzał ogniem, a on kierz nie zgorzał. 
(3) Tedy rzekł Mośe: Pójdę teraz, a oglądam to widzenie wielkie, czemu nie zgore ten kierz. 
(4) A widząc , iż szedł patrzać, zawołał nań Elohim z pośrodku onego krza, mówiąc: Mośeu, Mośeu! A on odpowiedział: Otom ja. 
(5) Tedy rzekł: Nie przystępuj sam; zzuj buty twe z nóg twoich: albowiem miejsce, na którem ty stoisz, ziemia święta jest. 
(6) Zatem rzekł: Jam jest Elohim ojca twego, Elohim Abrahamów, Elohim Izaaków, i Elohim Jakóbów; i zakrył Mośe oblicze swe, bo się bał patrzać na Elohima. 
(7) I rzekł : Widząc widziałem utrapienie ludu mojego, który jest w Egipcie, a wołanie ich słyszałem przed przystawy ich; bom doznał boleści jego. 
(8) Przetoż zstąpiłem, abym go wybawił z ręki Egipskiej i wywiódł go z ziemi tej do ziemi dobrej i przestronnej, do ziemi opływającej mlekiem i miodem, na miejsce Chananejczyka, i Hetejczyka, i Amorejczyka, i Ferezejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka. 
(9) A teraz oto krzyk synów Izraelskich przyszedł przed mię: i widziałem też ich ucisk, którym je Egipczanie uciskają. 
(10) Przetoż teraz, pójdź, a poślę cię do Faraona, abyś wywiódł lud mój, syny Izraelskie z Egiptu. 
(11) I rzekł Mośe do Elohima: Któżem ja, abym szedł do Faraona, a wywiódł syny Izraelskie z Egiptu? 
(12) I rzekł Elohim: Oto, będę z tobą, a to miej na znak, żem cię ja posłał: Gdy wywiedziesz ten lud z Egiptu, będziecie służyć Elohimu na tej górze. 
(13) I rzekł Mośe do Elohima: Oto, ja pójdę do synów Izraelskich, i rzekę im: Elohim ojców waszych posłał mię do was: Jeźli mi rzeką: Które jest imię jego? Cóż im odpowiem? 
(14) Tedy rzekł Elohim do Mośea: Będę który Będę. I rzekł: Tak powiesz synom Izraelskim: Będę posłał mię do was. 
(15) I mówił jeszcze Elohim do Mośea: Tak rzeczesz do synów Izraelskich: , Elohim ojców waszych, Elohim Abrahamów, Elohim Izaaków, i Elohim Jakóbów posłał mię do was; toć imię moje na wieki, i to pamiętne moje od narodu do narodu; 
(16) Idźże, a zgromadź starsze Izraelskie, i mów do nich: , Elohim ojców waszych, ukazał mi się, Elohim Abrahamów, Izaaków i Jakóbów, mówiąc: Wspominając wspomniałem na was, i widziałem, co się wam działo w Egipcie. 
(17) I rzekłem: Wyprowadzę was z utrapienia Egipskiego do ziemi Chananejczyka, i Hetejczyka, i Amorejczyka, i Ferezejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka, do ziemi opływającej mlekiem i miodem. 
(18) Tedy usłuchają głosu twego, a pójdziesz ty i starsi Izraelscy do króla Egipskiego, i rzeczecie do niego: , Elohim Hebrajczyków, zabieżał nam; przetoż teraz niech pójdziemy proszę w drogę trzech dni na puszczą, abyśmy ofiarowali u, Elohimu naszemu. 
(19) Ale ja wiem, że wam nie pozwoli król Egipski odejść, jedno przez możną rękę. 
(20) A tak wyciągnę rękę moję, i uderzę Egipt wszystkiemi cudami mojemi, które będę czynił w pośrodku jego: a potem wypuści was. 
(21) I dam łaskę ludowi temu w oczach Egipczanów: i stanie się, gdy wychodzić będziecie, że nie wynijdziecie próżni. 
(22) Ale wypożyczy niewiasta u sąsiadki swojej, i u gospodyni domu swego, naczynia srebrnego, i naczynia złotego, i szat; i włożycie je na syny wasze, i na córki wasze, i złupicie Egipt. 

(4:1) Potem odpowiadając Mośe, rzekł: Ale oto, nie uwierzą mi, i nie usłuchają głosu mego, bo rzeką: Nie ukazał się tobie . 
(2) I rzekł mu : Cóż jest w ręce twojej? i odpowiedział: Laska. 
(3) I rzekł: Porzuć ją na ziemię; i porzucił ją na ziemię, a obróciła się w węża, i uciekał Mośe przed nim. 
(4) I rzekł do Mośea: Wyciągnij rękę twoję, a ujmij go za ogon; i wyciągnął rękę swoję, i ujął go, i obrócił się w laskę w ręce jego. 
(5) Abyć uwierzyli, iż ci się ukazał , Elohim ojców ich, Elohim Abrahamów, Elohim Izaaków, i Elohim Jakóbów. 
(6) I rzekł mu jeszcze: Włóż teraz rękę twoję w zanadrza twoje; i włożył rękę swoję w zanadrza swoje; i wyjął ją, a oto, ręka jego była trędowata jako śnieg. 
(7) I rzekł: Włóż znowu rękę twoję w zanadrza twe; i włożył znowu rękę swoję w zanadrza swe; a gdy ją wyjął z zanadrza swego, a oto, stała się znowu jako inne ciało jego. 
(8) I stanie się, jeźlić nie uwierzą i nie usłuchają głosu znaku pierwszego, tedy uwierzą głosowi znaku pośledniego. 
(9) I stanie się, jeźli nie uwierzą ani tym dwom znakom, i nie usłuchają głosu twego, weźmiesz wody rzecznej, i wylejesz ją na ziemię; tedy się przemieni woda ona, którą weźmiesz z rzeki, a obróci się w krew na ziemi. 
(10) I rzekł Mośe do a. Proszę ie, nie jestem ja mężem wymownym ani przedtem ani odtąd, jakoś mówił do sługi twego: bom ciężkich ust i ciężkiego języka. 
(11) A mu rzekł: Któż uczynił usta człowiekowi? albo kto uczynił niemego, albo głuchego, albo widzącego, albo ślepego, izaż nie Ja ? 
(12) Idźże teraz, a Ja będę z usty twojemi, i nauczę cię, co byś miał mówić. 
(13) I rzekł Mośe: Słuchaj ie, poślij proszę tego, kogo posłać masz. 
(14) I zapalił się gniew ski na Mośea, i rzekł: Azaż nie wiem, iż Aaron, brat twój Lewita wymownym jest? a oto i ten wynijdzie przeciwko tobie, i ujrzawszy cię, uraduje się w sercu swojem. 
(15) I będziesz mówił do niego, i włożysz słowa w usta jego, a Ja będę z usty twemi, i z usty jego, i nauczę was, co byście mieli czynić. 
(16) On będzie mówił za cię do ludu, i stanie się, że on będzie tobie za usta, a ty mu będziesz za Elohima; 
(17) Laskę też tę weźmij w rękę twoję, którą będziesz czynił znaki. 
(18) Odszedł tedy Mośe, i wrócił się do Jetra, świekra swego, i mówił do niego: Pójdę teraz, a wrócę się do braci mojej, którzy są w Egipcie, a obaczę, sąli jeszcze żywi. A Jetro rzekł do Mośea: Idź w pokoju. 
(19) I rzekł do Mośea w ziemi Madyjańskiej: Idź, wróć się do Egiptu; pomarli bowiem wszyscy mężowie, którzy szukali duszy twojej. 
(20) Wziąwszy tedy Mośe żonę swą, i syny swe, wsadził je na osła, i wrócił się do ziemi Egipskiej; wziął też Mośe laskę Bożą w rękę swą. 
(21) I rzekł do Mośea: Gdy pójdziesz i wrócisz się do Egiptu, patrzajże, abyś wszystkie cuda, którem Ja podał w rękę twoję, czynił przed Faraonem, a Ja zatwardzę serce jego, aby nie wypuścił lud. 
(22) I rzeczesz do Faraona: Tak mówi : Syn mój, pierworodny mój jest Izrael. 
(23) I rzekłem do ciebie: Wypuść syna mego, aby mi służył; a żeś go nie chciał wypuścić, oto, Ja zabiję syna twojego, pierworodnego twego. 
(24) I stało się w drodze, w gospodzie, że zabieżał Mośeowi, i chciał go zabić. 
(25) Tedy wziąwszy Zefora krzemień ostry, obrzezała nieobrzezkę syna swego, i porzuciła przed nogi jego, i rzekła: Zaprawdę oblubieńcem krwi jesteś mi. 
(26) I odszedł od niego . Tedy go nazwała oblubieńcem krwi, dla obrzezania. 
(27) I rzekł do Aarona: Idź przeciwko Mośeowi na puszczą. I szedł i zaszedł mu na górze Bożej, i pocałował go. 
(28) Tedy powiedział Mośe Aaronowi wszystkie słowa a, który go posłał, i wszystkie znaki, które mu rozkazał. 
(29) Szedłszy tedy Mośe z Aaronem, zgromadzili wszystkie starsze synów Izraelskich. 
(30) I powiedział Aaron wszystkie słowa, które mówił do Mośea, a Mośe czynił znaki przed oczyma ludu. 
(31) I uwierzył lud, i zrozumieli, że nawiedził syny Izraelskie, a iż wejżał na utrapienie ich; i schyliwszy się, pokłon uczynili. 

(5:1) Potem tedy przyszli Mośe i Aaron, i mówili do Faraona: Tak mówi , Elohim Izraelski: Puść lud mój, aby mi obchodzili święto na puszczy. 
(2) I rzekł Farao: Któż jest , żebym miał słuchać głosu Jego, i puścić Izraela? Nie znam a, a Izraela też nie puszczę. 
(3) I odpowiedzieli: Elohim Hebrajczyków zabieżał nam, pójdziemy teraz drogą trzech dni na puszczą, abyśmy ofiarowali u Elohimu naszemu, by snać nie przepuścił na nas moru albo miecza. 
(4) I rzekł do nich król Egipski: Przecz ty Mośeu i Aaronie odrywacie lud od robót ich? Idźcież do robót waszych. 
(5) Rzekł też Farao: Oto, wielki teraz jest ten lud w ziemi, a wy je odrywacie od robót ich. 
(6) Rozkazał tedy Farao onegoż dnia przystawom nad ludem, i urzędnikom jego, mówiąc: 
(7) Już więcej nie będziecie dawać plew ludowi do czynienia cegły, jako przedtem; sami niech idą, i zbierają sobie plewy. 
(8) A tęż liczbę cegieł, którą czynili przedtem, włożycie im, nie umniejszycie z niej; bo próżnują, dla tego oni wołają, mówiąc: Pójdziemy i będziemy ofiarować Elohimu naszemu. 
(9) Niech się przyczyni roboty mężom tym, a niech ją wykonywają, aby nie ufali słowom kłamliwym. 
(10) Wyszedłszy tedy przystawowie nad ludem i urzędnicy jego, rzekli do ludu, mówiąc: Tak mówi Farao: Ja nie będę wam dawał plew. 
(11) Sami idźcie, zbierajcie sobie plewy, gdzie znajdziecie; bo się najmniej nie umniejszy z roboty waszej. 
(12) I rozbieżał się lud po wszystkiej ziemi Egipskiej, aby zbierał ściernisko miasto plew. 
(13) A przystawowie przynaglali, mówiąc: Wykonywajcie roboty wasze, zamiar każdodzienny, jako gdy wam dawano plewy. 
(14) Tedy bito przystawy synów Izraelskich, które postanowili nad nimi urzędnicy Faraonowi, mówiąc: Przecz nie wykonywacie zamiaru swego w robieniu cegieł jako pierwej, ani wczoraj ani dziś? 
(15) I przyszli przełożeni synów Izraelskich i wołali do Faraona, mówiąc: Czemuż tak czynisz sługom twoim? 
(16) Plew nie dają sługom twoim, a mówią: Cegłę róbcie. I oto, sługi twe biją a lud twój grzeszy. 
(17) Który rzekł: Próżnujecie, próżnujecie, dla tegoż mówicie: Pójdziemy, ofiarować będziemy u. 
(18) Przetoż teraz idźcie, róbcie, a plew wam nie dadzą, ale wy liczbę cegieł oddawać będziecie. 
(19) A widząc przełożeni synów Izraelskich, że źle z nimi, ponieważ mówiono: Nie umniejszycie z cegieł waszych zamiaru każdodziennego. 
(20) Tedy oni zabieżeli Mośeowi i Aaronowi, którzy stali, aby się z nimi spotkali, gdy wychodzili od Faraona. 
(21) I rzekli do nich: Niech wejrzy na was a rozsądzi, żeście nas ohydzili w oczach Faraonowych, i w oczach sług jego, i daliście miecz w rękę ich, aby nas zabili. 
(22) I wrócił się Mośe do a, a rzekł: ie, czemuś to złe wprowadził na lud twój, czemuś mię tu posłał? 
(23) Bo od onego czasu, jakom wszedł do Faraona, abym mówił imieniem twojem, gorzej się obchodzi z ludem tym; a przecięś nie wybawił ludu twego. 

(6:1) I rzekł do Mośea: Teraz ujrzysz, co uczynię Faraonowi; bo w ręce możnej wypuści je, i w ręce silnej wypędzi je z ziemi swojej. 
(2) Nadto mówił Elohim do Mośea i rzekł do niego: Jam , 
(3) Którym się ukazał Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi w tem imieniu, żem Elohim Wszechmogący; ale w imieniu mojem, Jehowa, nie jestem poznany od nich. 
(4) Postanowiłem też i przymierze moje z nimi, abym im dał ziemię Chananejską, ziemię pielgrzymowania ich, w której przychodniami byli. 
(5) Jam też usłyszał krzyk synów Izraelskich, które Egipczanie w niewolą podbijają, i wspomniałem na przymierze moje. 
(6) A tak rzecz do synów Izraelskich: Jam , a wywiodę was z ciężarów Egipskich, i wyrwę was z niewoli ich, i wybawię was w ramieniu wyciągnionem, i w sądziech wielkich. 
(7) A wezmę was sobie za lud, i będę wam za Elohima, i poznacie, żem , Elohim wasz, który was wywodzę z ciężarów Egipskich. 
(8) A wprowadzę was do ziemi, o którą podniosłem rękę moję, abym ją dał Abrahamowi, Izaakowi, i Jakóbowi; a dam ją wam w dziedzictwo, Ja . 
(9) I mówił tak Mośe do synów Izraelskich, ale nie usłuchali Mośea dla ściśnionego ducha, i dla niewoli ciężkiej. 
(10) Rzekł tedy do Mośea, mówiąc: 
(11) Wnijdź, mów do Faraona, króla Egipskiego, żeby wypuścił syny Izraelskie z ziemi swej. 
(12) I rzekł Mośe przed em, mówiąc: Oto, synowie Izraelscy nie usłuchali mię, a jakoż mię usłucha Farao? a jam nie obrzezanych warg. 
(13) Tedy rzekł do Mośea i do Aarona, i dał im rozkazanie do synów Izraelskich i do Faraona, króla Egipskiego, aby wywiedli syny Izraelskie z ziemi Egipskiej. 
(14) A cić są przedniejsi z domów ojców ich; synowie Reubena, pierworodnego Izraelowego: Henoch i Falu, Hesron, i Charmi. Teć są rodzaje Reubenowe. 
(15) A synowie Śymeonowi: Jamuel i Jamyn, i Ahod, i Jachyn, i Sochar, i Saul, syn niewiasty Chananejskiej. Teć są rodzaje Śymeonowe. 
(16) Imiona zaś synów Lewiego według rodzajów ich: Gerson i Kaat, i Merary; a lat żywota Lewiego było sto trzydzieści i siedem lat. 
(17) Synowie Gersonowi: Lobni i Semei, według domów ich. 
(18) A synowie Kaatowi: Amram, i Izaar, i Hebron, i Husyjel; a lat żywota Kaatowego było sto i trzydzieści i trzy lata. 
(19) Synowie też Merarego: Maheli, i Muzy. Teć są domy Lewiego według rodzajów ich. 
(20) I pojął Amram Jochabedę, ciotkę swoję, za żonę, która mu urodziła Aarona i Mośea; a lat żywota Amramowego było sto i trzydzieści i siedem lat. 
(21) Synowie zaś Izaarowi: Kore i Nefeg, i Zychry. 
(22) A synowie Husyjelowi: Myzael, i Elisafan, i Setry. 
(23) I pojął Aaron Elizabetę, córkę Aminadaba, siostrę Nasonowę, sobie za żonę, która mu urodziła Nadaba, i Abiu. Eleazara, i Itamara. 
(24) A synowie Korego: Asyr, i Elkana, i Abyjazaf. Teć są domy Korytów. 
(25) A Eleazar, syn Aaronów, pojął jednę z córek Putyjelowych sobie za żonę, która mu urodziła Fyneesa. Cić są przedniejsi z ojców Lewitskich według rodzajów ich. 
(26) Tenci jest Aaron i Mośe, do których mówił : Wywiedźcie syny Izraelskie z ziemi Egipskiej według hufców ich. 
(27) Cić mówili do Faraona, króla Egipskiego, aby wyprowadzili syny Izraelskie z Egiptu; toć jest ten Mośe i Aaron. 
(28) I stało się w ten dzień, którego mówił do Mośea w ziemi Egipskiej. 
(29) Że rzekł do Mośea mówiąc: Jam ; mów do Faraona, króla Egipskiego, wszystko, co Ja mówię do ciebie. 
(30) I rzekł Mośe przed em: Otom ja nie obrzezanych warg, a jakoż mię usłucha Farao? 

(7:1) I rzekł do Mośea: Oto, postanowiłem cię za Elohima Faraonowi, a Aaron, brat twój, będzie prorokiem twoim. 
(2) Ty powiesz wszystko, coć rozkażę: ale Aaron, brat twój, będzie mówił do Faraona, aby wypuścił syny Izraelskie z ziemi swej. 
(3) A Ja zatwardzę serce Faraonowe, i rozmnożę znaki moje i cuda moje w ziemi Egipskiej. 
(4) I nie usłucha was Farao; lecz Ja włożę rękę moję na Egipt, i wyprowadzę wojska moje, lud mój, syny Izraelskie, z ziemi Egipskiej w sądziech wielkich. 
(5) A poznają Egipczanie, żem Ja , gdy wyciągnę rękę moję na Egipt, i wywiodę syny Izraelskie z pośrodku ich. 
(6) Uczynił tedy Mośe i Aaron, jako im przykazał , tak uczynili. 
(7) A Mośe miał osiemdziesiąt lat, a Aaron osiemdziesiąt i trzy lata, gdy mówili do Faraona. 
(8) Rzekł tedy do Mośea, i do Aarona, mówiąc: 
(9) Gdy wam rzecze Farao, mówiąc: Uczyńcie jaki cud, tedy rzeczesz do Aarona: Weźmij laskę twoję, a porzuć przed Faraonem, a obróci się w węża. 
(10) I przyszedł Mośe z Aaronem do Faraona, i uczynili tak, jako rozkazał ; i porzucił Aaron laskę swoję przed Faraonem, i przed sługami jego, która się obróciła w węża. 
(11) Wezwał też Farao mędrców i czarowników, i uczynili i ci czarownicy Egipscy przez czary swe także. 
(12) I porzucił każdy laskę swą, a obróciły się w węże; ale pożarła laska Aaronowa laski ich. 
(13) I zatwardziało serce Faraonowe, i nie usłuchał ich, jako powiedział . 
(14) Zatem rzekł do Mośea: Ociężało serce Faraonowe; nie chce puścić ludu tego. 
(15) Idź do Faraona rano, oto, wynijdzie nad wodę, tedy staniesz przeciwko niemu nad brzegiem rzeki, a laskę, która się była obróciła w węża, weźmiesz w rękę twoję, 
(16) I rzeczesz do niego: Elohim Hebrejczyków posłał mię do ciebie, mówiąc: Wypuść lud mój, aby mi służyli na puszczy, a oto, nie usłuchałeś dotąd. 
(17) Przetoż tak mówi : Po tem poznasz, żem ja ; oto, ja uderzę laską, która jest w ręce mojej, na wody, które są w rzece, a obrócą się w krew. 
(18) A ryby, które są w rzece, pozdychają, i zśmierdnie się rzeka, i spracują się Egipczanie, szukając dla napoju wód z rzeki. 
(19) Tedy rzekł do Mośea: Mów do Aarona: Weźmij laskę twoję, a wyciągnij rękę twą na wody Egipskie, na rzeki ich, na strugi ich, i na jeziora ich, i na wszelkie zgromadzenie wód ich; i obrócą się w krew, i będzie krew po wszystkiej ziemi Egipskiej, tak w naczyniach drewnianych, jako w kamiennych. 
(20) I uczynili tak Mośe i Aaron, jako rozkazał ; i podniósłszy laskę uderzył wody, które były w rzece, przed oczyma Faraonowemi, i przed oczyma sług jego; i obróciły się wszystkie wody, które były w rzece, w krew. 
(21) A ryby, które były w rzece, pozdychały, i zśmierdła się rzeka, że nie mogli Egipczanie pić wody z rzeki; i była krew po wszystkiej ziemi Egipskiej. 
(22) I uczynili także czarownicy Egipscy czarami swemi; i zatwardziało serce Faraonowe, i nie usłuchał ich, jako był powiedział . 
(23) A odwróciwszy się Farao, poszedł do domu swego, a nie przyłożył serca swego i do tego. 
(24) I kopali wszyscy Egipczanie około rzeki, szukając wody, aby pili; bo nie mogli pić wody z rzeki. 
(25) I wypełniło się siedem dni, jako zaraził rzekę. 

(8:1) I rzekł do Mośea: Wnijdź do Faraona, a mów do niego: Tak mówi : Wypuść lud mój, aby mi służył. 
(2) Ale jeźli ty nie będziesz chciał puścić, oto, Ja zarażę wszystkie granice twoje żabami. 
(3) I wyda rzeka żaby, które wylezą i wnijdą do domu twego, i do komory łoża twego, i na pościel twoję, i do domu sług twoich, i między lud twój, i do pieców twoich, i w dzieże twoje. 
(4) Tak na cię, jako na lud twój, i na wszystkie sługi twoje polezą żaby. 
(5) Tedy rzekł do Mośea: Rzecz do Aarona: Wyciągnij rękę twoję z laską twą na rzeki, na strugi, i na jeziora, a wywiedź żaby na ziemię Egipską. 
(6) Tedy wyciągnął Aaron rękę swą na wody Egipskie, i wylazły żaby, które okryły ziemię Egipską. 
(7) I uczynili także czarownicy czarami swemi, i wywiedli żaby na ziemię Egipską. 
(8) Zatem Farao wezwał Mośea i Aarona, mówiąc: Módlcie się u, aby oddalił żaby ode mnie, i od ludu mego; a wypuszczę lud, aby ofiarowali u. 
(9) I rzekł Mośe do Faraona: Poczczę cię tem, a powiedz, kiedy się modlić mam za cię, i za sługi twoje, i za lud twój, aby wytracone były żaby od ciebie, i z domów twoich, a tylko w rzece zostały. 
(10) A on rzekł: Jutro. Tedy rzekł Mośe: Uczynię według słowa twego, abyś wiedział, że nie masz, jako Elohim nasz. 
(11) I odejdą żaby od ciebie, i od domów twoich, i od sług twoich, i od ludu twego, tylko w rzece zostaną. 
(12) Wyszedł tedy Mośe i Aaron od Faraona. I zawołał Mośe do a, aby odjął żaby, które był przepuścił na Faraona. 
(13) I uczynił według słowa Mośeowego, że wyzdychały żaby z domów, ze wsi, i z pól. 
(14) I zgromadzali je na kupy, i zśmierdła się ziemia. 
(15) A widząc Farao, że miał wytchnienie, obciążył serce swoje, i nie usłuchał ich, jako był powiedział . 
(16) I rzekł do Mośea: Mów do Aarona: Wyciągnij laskę twoję, a uderz w proch ziemi, aby się obrócił we wszy po wszystkiej ziemi Egipskiej. 
(17) I uczynili tak; bo wyciągnął Aaron rękę swoję z laską swoją, i uderzył w proch ziemi; i były wszy na ludziach, i na bydle; wszystek proch ziemi obrócił się we wszy po wszystkiej ziemi Egipskiej. 
(18) Czynili też także czarownicy, przez czary swoje, aby wywiedli wszy, ale nie mogli; i były wszy na ludziach i na bydle. 
(19) Tedy rzekli czarownicy do Faraona: Palec to Boży jest. I zatwardziało serce Faraonowe, i nie usłuchał ich, jako powiedział . 
(20) I rzekł do Mośea: Wstań rano, a stań przed Faraonem,
(oto, wynijdzie do wody,)i rzeczesz do niego: Tak mówi : Wypuść lud mój, aby mi służył; 
(21) Bo jeźli ty nie wypuścisz ludu mego, oto, Ja posyłam na cię, i na sługi twe, i na lud twój, i na domy twoje rozmaite robactwo; a będą napełnione domy Egipskie rozmaitem robactwem, nadto i ziemia, na której oni są. 
(22) A oddzielę dnia onego ziemię Gosen, w której lud mój mieszka, aby tam nie było rozmaitego robactwa, abyś poznał, żem Ja w pośrodku ziemi. 
(23) I położę znak odkupienia między ludem moim i między ludem twoim; jutro będzie znak ten. 
(24) Tedy uczynił tak . I przyszło rozmaite robactwo ciężkie na dom Faraonów, i na dom sług jego, i na wszystkę ziemię Egipską; i psowała się ziemia od rozmaitego robactwa. 
(25) Zatem wezwał Farao Mośea i Aarona, i rzekł: Idźcie, ofiarujcie Elohimu waszemu w tej ziemi. 
(26) I odpowiedział Mośe: Nie godzi się tak czynić; bo byśmy obrzydliwość Egipską ofiarowali u Elohimu naszemu; a gdybyśmy ofiarowali obrzydliwość Egipską przed oczyma ich, zażby nas nie ukamionowali? 
(27) Drogę trzech dni pójdziemy na puszczą, i ofiarować będziemy u Elohimu naszemu, jako nam rozkaże. 
(28) I rzekł Farao: Jać wypuszczę was, abyście ofiarowali u Elohimu waszemu na puszczy, wszakże daleko nie odchodźcie, i módlcie się za mną. 
(29) I odpowiedział Mośe: Ja wychodzę od ciebie, i będę się modlił u, a odejdzie rozmaite robactwo od Faraona, od sług jego, i od ludu jego jutro; tylko niech więcej Farao nie kłamie, aby nie miał wypuścić ludu dla ofiarowania u. 
(30) Wyszedłszy tedy Mośe od Faraona, modlił się u. 
(31) I uczynił według słowa Mośeowego, i oddalił ono rozmaite robactwo od Faraona, i od sług jego, i od ludu jego, a nie zostało i jednego. 
(32) Jednak Farao obciążył serce swe i tym razem, a nie wypuścił ludu. 

(9:1) Potem rzekł do Mośea: Wnijdź do Faraona, a mów do niego: Tak mówi , Elohim Hebrejczyków: Wypuść lud mój, aby mi służył; 
(2) Bo jeźli go ty nie będziesz chciał wypuścić, ale jeszcze zatrzymywać go będziesz: 
(3) Oto, ręka ska będzie na bydle twojem, które jest na polu, na koniach, na osłach, na wielbłądach, na wołach i na owcach, powietrze bardzo ciężkie. 
(4) I uczyni rozdział między trzodami Izraelskiemi, i między trzodami Egipskiemi, aby nic nie zdechło ze wszystkiego, co jest synów Izraelskich. 
(5) I postanowił czas, mówiąc: Jutro uczyni tę rzecz na ziemi. 
(6) I uczynił tę rzecz nazajutrz, że wyzdychały wszystkie bydła Egipskie; ale z bydła synów Izraelskich nie zdechło ani jedno. 
(7) I posłał Farao, a oto, nie zdechło z bydła Izraelskiego i jedno; ale ociężało serce Faraonowe, i nie wypuścił ludu. 
(8) Zatem rzekł do Mośea i do Aarona: Weźmijcie pełne garści wasze popiołu z pieca, a niech go rozrzuci Mośe ku niebu przed oczyma Faraonowemi. 
(9) I obróci się w proch po wszystkiej ziemi Egipskiej, i będzie na ludziach, i na bydle wrzodem czyniącym pryszczele, po wszystkiej ziemi Egipskiej. 
(10) Wzięli tedy popiołu z pieca, i stanęli przed Faraonem, i rozrzucił go Mośe ku niebu; i stał się wrzodem, pryszczele czyniącym na ludziach i na bydle; 
(11) I nie mogli czarownicy stać przed Mośeem dla wrzodu; bo był wrzód na czarownikach i na wszystkich Egipczanach. 
(12) I zatwardził serce Faraonowe, i nie usłuchał ich, jako był powiedział Mośeowi. 
(13) I rzekł do Mośea: Wstań rano, a stań przed Faraonem, i mów do niego: Tak mówi , Elohim Hebrejczyków: Wypuść lud mój, aby mi służył: 
(14) Bo tą razą Ja posyłam wszystkie plagi moje na serce twoje, i na sługi twoje, i na lud twój, abyś wiedział, że nie masz mnie podobnego po wszystkiej ziemi. 
(15) Bo teraz ściągnę rękę moję a uderzę cię i lud twój powietrzem, i wytracony będziesz z ziemi. 
(16) A zaiste, dla tegom cię zachował, abym okazał na tobie moc moję, i żeby opowiadane było imię moje po wszystkiej ziemi. 
(17) Jeszczeż się ty wynosisz przeciw ludowi memu, nie chcąc go wypuścić? 
(18) Oto, Ja spuszczę o tym czasie jutro grad bardzo ciężki, jakiemu nie było podobnego w Egipcie ode dnia, którego jest założon, aż do tego czasu. 
(19) A tak poślij teraz, zgromadź bydło twoje, i wszystko, co masz na polu; bo na każdego człowieka, i na bydlę, które znalezione będzie na polu, a nie będzie zegnane w dom, spadnie na nie grad, i pozdychają. 
(20) Kto się tedy uląkł słowa skiego z sług Faraonowych, kazał uciekać sługom swym, i z bydłem swojem do domu; 
(21) Ale kto nie przyłożył serca swego do słowa skiego, ten zostawił sługi swe i bydło swe na polu. 
(22) I rzekł do Mośea: Wyciągnij rękę twą ku niebu, że będzie grad po wszystkiej ziemi Egipskiej, na ludzi, i na bydło, i na wszelakie zioła polne w ziemi Egipskiej. 
(23) A tak wyciągnął Mośe laskę swą ku niebu, a dał gromy i grad, i zstąpił ogień na ziemię, i spuścił grad na ziemię Egipską. 
(24) I był grad, i ogień zmieszany z gradem ciężkim bardzo, jakiemu nie był podobny we wszystkiej ziemi Egipskiej, jako w niej mieszkać poczęto. 
(25) I potłukł on grad po wszystkiej ziemi Egipskiej, cokolwiek było na polu, od człowieka aż do bydlęcia; i wszystko ziele polne potłukł grad, i wszystko drzewo polne połamał; 
(26) Tylko w ziemi Gosen, gdzie synowie Izraelscy mieszkali, nie było gradu. 
(27) Posłał tedy Farao, a wezwał Mośea i Aarona, mówiąc do nich: Zgrzeszyłem i tym razem; jest sprawiedliwy, ale ja i lud mój niezbożniśmy. 
(28) Módlcież się u,
(boć dosyć jest,)aby przestały gromy Boże i grad; a wypuszczę was, i nie będziecie tu mieszkać dalej. 
(29) I rzekł Mośe do niego: Gdy wynijdę z miasta, wyciągnę ręce swe do a, a gromy ustaną, i grad nie będzie więcej, abyś wiedział, że ska jest ziemia; 
(30) Ale ty i słudzy twoi, wiem, że się jeszcze nie boicie oblicza a Elohima. 
(31) Len tedy i jęczmień potłuczony jest; bo jęczmień był niedostały, a len podrastał. 
(32) Pszenica jednak i żyto potłuczone nie były; bo późne były. 
(33) Wyszedłszy tedy Mośe od Faraona z miasta, wyciągnął ręce swe do a; i przestały gromy i grad, a deszcz nie padał na ziemię. 
(34) A widząc Farao, że przestał deszcz, i grad, i gromy, przyczynił grzechu, a obciążył serce swe, sam i słudzy jego. 
(35) I zatwardziało serce Faraonowe, i nie wypuścił synów Izraelskich, jako był powiedział przez Mośea.

(10:1) Rzekł zatem do Mośea: Wnijdź do Faraona; bom Ja obciążył serce jego, i serce sług jego, abym czynił te znaki moje między nimi; 
(2) Ażebyś opowiadał w uszach synów twoich, i wnuków twoich, com uczynił w Egipcie, i znaki moje, którem pokazał na nich, abyście wiedzieli, żem Ja . 
(3) Wszedł tedy Mośe i Aaron do Faraona, i mówili mu: Tak mówi , Elohim Hebrajczyków: Dokądże nie chcesz uniżyć się przede mną? Wypuść lud mój, aby mi służył. 
(4) Bo jeźli nie będziesz chciał wypuścić ludu mego, oto ja przywiodę jutro szarańczę na granicę twoję, 
(5) Która okryje wierzch ziemi, że jej widać nie będzie, i zje ostatek pozostały, który wam został po gradzie, i pogryzie każde drzewo rodzące na polu. 
(6) I na pełni domy twoje, i domy wszystkich sług twoich, i domy wszystkiego Egiptu, czego nie widzieli ojcowie twoi, i ojcowie ojców twoich od początku bytu swego na ziemi aż do tego dnia. A odwróciwszy się, wyszedł od Faraona. 
(7) Tedy rzekli słudzy Faraonowi do niego: Długoż będzie nam ten ku zgorszeniu? Wypuść te męże, aby służyli u Elohimu swemu; zaż jeszcze nie wiesz, że zniszczył Egipt? 
(8) I zawołano zaś Mośea z Aaronem do Faraona, i rzekł do nich: Idźcie, służcie u Elohimu waszemu; którzyż to są, co pójdą? 
(9) I odpowiedział Mośe: Z dziećmi naszemi i z starcami naszymi pójdziemy, z synami naszymi, i z córkami naszemi, z trzodami naszemi, i z bydłem naszem pójdziemy; bo święto u obchodzić mamy. 
(10) Tedy im on rzekł: Niech tak będzie z wami, i jako ja was puszczę, i dzieci wasze; patrzcie, że coś złego przed sobą macie. 
(11) Nie tak; ale idźcie sami mężowie, a służcie u, ponieważ wy tego szukacie. I wygnał je od siebie Farao. 
(12) Potem rzekł do Mośea: Wyciągnij rękę twą na ziemię Egipską dla szarańczy, aby przyszła na ziemię Egipską, a pożarła wszystko ziele na ziemi, wszystko, co zostało po gradzie. 
(13) I wyciągnął Mośe laskę swoję na ziemię Egipską, a przywiódł wiatr wschodni na ziemię przez cały on dzień, i przez całą noc; a gdy było rano, wiatr wschodni przyniósł szarańczę. 
(14) I przyszła szarańcza na wszystkę ziemię Egipską, i przypadła na wszystkie granice Egipskie bardzo ciężka; przedtem nie było tej podobnej szarańczy, i po niej nie będzie takowej. 
(15) I okryła wierzch wszystkiej ziemi, tak, iż ziemi znać nie było; a pożarła wszystkę trawę ziemi, i wszystek owoc drzewa, który został po gradzie, a nie zostało żadnej zieloności na drzewie i na trawie polnej we wszystkiej ziemi Egipskiej. 
(16) Przetoż co rychlej Farao wezwał Mośea i Aarona, i rzekł: Zgrzeszyłem przeciwko u Elohimu waszemu, i przeciwko wam. 
(17) A teraz odpuść proszę grzech mój aby ten raz, a módlcie się u Elohimu waszemu, aby oddalił ode mnie tylko tę śmierć. 
(18) I wyszedłszy Mośe od Faraona, modlił się u. 
(19) A obróciwszy wiatr zachodni mocny bardzo, porwał szarańczę, i wrzucił ją do morza czerwonego, i nie została ani jedna szarańcza we wszystkich granicach Egipskich. 
(20) I zatwardził serce Faraonowe, i nie wypuścił synów Izraelskich. 
(21) Tedy rzekł do Mośea: Wyciągnij rękę twą ku niebu, a będą ciemności po ziemi Egipskiej, i macać ich będą. 
(22) I wyciągnął Mośe rękę swą ku niebu, i były ciemności gęste po wszystkiej ziemi Egipskiej przez trzy dni. 
(23) Nie widział jeden drugiego, ani się kto ruszył z miejsca swego przez one trzy dni; lecz u wszystkich synów Izraelskich była światłość w mieszkaniach ich. 
(24) A wezwawszy Farao Mośea, rzekł: Idźcie, służcie u; tylko trzody wasze, i bydła wasze niech zostaną, i dzieci wasze niech idą z wami. 
(25) I odpowiedział Mośe: Owszem ty dasz do rąk naszych ofiary i całopalenia, które ofiarować będziemy u, Elohimu naszemu. 
(26) Przetoż i dobytek nasz pójdzie z nami, a nie zostanie i kopyto; albowiem z tego weźmiemy do służby u, Elohimu naszemu; bo my nie wiemy, czem służyć mamy u, aż tam przyjdziemy. 
(27) I zatwardził serce Faraonowe, i nie chciał ich puścić. 
(28) I rzekł Farao do Mośea: Idź ode mnie, a strzeż się, abyś więcej nie widział oblicza mego; bo dnia, którego ujrzysz oblicze moje, umrzesz. 
(29) I odpowiedział Mośe: Dobrześ powiedział; nie ujrzę więcej oblicza twego. 

(11:1) I rzekł do Mośea: Jeszcze jednę plagę przywiodę na Faraona, i na Egipt, potem wypuści was stąd; wypuści cale, owszem wypędzi was stąd. 
(2) Mówże teraz do uszu ludu, aby wypożyczył każdy od bliźniego swego, i każda u sąsiadki swej naczynia srebrnego, i naczynia złotego. 
(3) A dał łaskę ludowi w oczach Egipczan, i był Mośe mąż bardzo wielki w ziemi Egipskiej, w oczach sług Faraonowych, i w oczach ludu. 
(4) Tedy rzekł Mośe: Tak mówi : O północy Ja pójdę przez pośrodek Egiptu. 
(5) A umrze każde pierworodne w ziemi Egipskiej, od pierworodnego Faraonowego, który miał siedzieć na stolicy jego, aż do pierworodnego niewolnicy, która jest przy żarnach, i każde pierworodne z bydląt. 
(6) A będzie krzyk wielki po wszystkiej ziemi Egipskiej, jaki przedtem nie był, i jaki potem nie będzie. 
(7) Ale u wszystkich synów Izraelskich nie ruszy językiem swym, ani pies, ani człowiek, ani bydlę, abyście wiedzieli, że uczynił rozdział między Egipczany i między Izraelem. 
(8) I przyjdą ci wszyscy słudzy twoi do mnie, a kłaniać mi się będą, mówiąc: Wynijdź ty, i wszystek lud, który jest pod sprawą twoją; a potem wynijdę. I wyszedł od Faraona z wielkim gniewem. 
(9) I rzekł do Mośea: Nie usłucha was Farao, abym rozmnożył cuda moje w ziemi Egipskiej. 
(10) Tedy Mośe i Aaron czynili te wszystkie cuda przed Faraonem; ale zatwardził serce Faraonowe, i nie wypuścił synów Izraelskich z ziemi swojej. 

(12:1) Rzekł jeszcze do Mośea i do Aarona w ziemi Egipskiej, mówiąc: 
(2) Miesiąc ten będzie wam początkiem miesięcy: pierwszy wam będzie między miesiącami w roku. 
(3) Rzeczcie do wszystkiego zgromadzenia Izraelskiego, mówiąc: Dziesiątego dnia miesiąca tego weźmie sobie każdy baranka według familii, baranka według domu. 
(4) A jeźliby mniejszy był dom niżeliby zjeść mogli baranka, tedy przybierze i sąsiada swego, który jest najbliższy domu jego, według liczby dusz, naliczywszy tyle osób, ileby ich zjeść mogło baranka. 
(5) Baranka zupełnego, samca rocznego, mieć będziecie; z owiec albo z kóz weźmiecie go. 
(6) I będziecie go chowali aż do czternastego dnia miesiąca tego; a zabije go wszystko zebranie zgromadzenia Izraelskiego między dwoma wieczorami. 
(7) I wezmą ze krwi jego, i pokropią obydwa podwoje i nadprożnik u domu; w którym go będą spożywać. 
(8) I będą jeść mięso onej nocy pieczone przy ogniu, i przaśniki, z zioły gorzkiemi będą go jeść. 
(9) Nie jedzcie z niego nic surowego, ani warzonego w wodzie, ale upieczone przy ogniu. Głowę jego z nogami jego, z wnętrznościami jego. 
(10) A nie zostanie z niego nic do jutra; a jeźliby co z niego do jutra zostało, ogniem spalicie. 
(11) Tak go tedy pożywać będziecie: Biodra swe przepaszecie, obuwie wasze będzie na nogach waszych, a laska wasza w ręce waszej, a jeść go będziecie spieszno, albowiem przejście jest skie. 
(12) Gdyż przejdę przez ziemię Egipską tej nocy, i zabiję wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiej, od człowieka aż do bydlęcia, i nad wszystkimi bogi Egipskimi wykonam sądy, Ja . 
(13) A będzie wam ona krew na znak na domach, w których będziecie; bo ujrzawszy krew, minę was, że nie będzie u was plaga ku zatraceniu, gdy będę zabijał w ziemi Egipskiej. 
(14) A będzie wam ten dzień na pamiątkę; i będziecie go obchodzić za święto u w narodziech waszych; ustawą wieczną obchodzić go będziecie. 
(15) Przez siedem dni przaśniki jeść będziecie, a pierwszego dnia zaraz wypróżnicie kwas z domów waszych; bo ktobykolwiek jadł co kwaszonego od pierwszego dnia aż do dnia siódmego, wytracona będzie dusza ona z Izraela. 
(16) W tenże dzień pierwszy będzie zebranie święte, także dnia siódmego zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty nie będziecie w nich czynić, oprócz tego, czego każdy do jedzenia używa, to samo gotować będziecie. 
(17) I będziecie przestrzegać przaśników; albowiem w ten dzień wywiodłem wojska wasze z ziemi Egipskiej; przetoż przestrzegać będziecie dnia tego w narodziech waszych ustawą wieczną. 
(18) Pierwszego miesiąca, czternastego dnia tegoż miesiąca, na wieczór jeść będziecie przaśniki aż do dnia dwudziestego pierwszego tegoż miesiąca na wieczór. 
(19) Przez siedem dni kwas niech się nie znajduje w domach waszych; bo ktobykolwiek jadł co kwaszonego, wytracona będzie dusza jego z zgromadzenia Izraelskiego, tak przychodzień, jako i zrodzony w ziemi. 
(20) Nic kwaszonego jeść nie będziecie; we wszystkich mieszkaniach waszych jeść będziecie przaśniki. 
(21) Wezwał tedy Mośe wszystkich starszych Izraelskich, i rzekł do nich: Odłączcie, a weźmijcie sobie baranka według familii swych, a zarznijcie na święto przejścia. 
(22) Weźmiecie też snopek hysopu, i omoczycie we krwi, która będzie w miednicy, a pokropicie odrzwi, i oba podwoje oną krwią, która będzie w miednicy; a z was nie wynijdzie żaden ze drzwi domu swego aż do poranku. 
(23) Bo przejdzie zabijając Egipt; a ujrzawszy krew na odrzwiach i na obu podwojach, przestąpi drzwi, i nie dopuści morderzowi, wchodzić do domów waszych zabijać was. 
(24) I przestrzegać będziecie tego za ustawę, tobie i synom twoim aż na wieki. 
(25) A gdy wnijdziecie do ziemi, którą wam da , jako obiecał, tych obrzędów przestrzegać będziecie. 
(26) A gdy wam rzeką synowie wasi: Co to za obrzędy wasze? 
(27) Tedy rzeczecie: Ofiara to przejścia skiego, który przestępował domy synów Izraelskich w Egipcie, gdy zabijał Egipt, a domy nasze wyzwalał. Zatem schylił się lud, i pokłonił się. 
(28) I poszedłszy uczynili synowie Izraelscy, jako rozkazał Mośeowi i Aaronowi, tak uczynili. 
(29) I stało się o północy, że zabijał wszystkie pierworodztwa w ziemi Egipskiej, i od pierworodnego Faraonowego, siedzącego na stolicy jego, aż do pierworodnego więźnia, który był w więzieniu, i wszelkie pierworodne z bydląt. 
(30) Zatem wstał Farao onej nocy, i wszyscy słudzy jego, i wszystek Egipt, i wszczął się wielki krzyk w Egipcie; bo nie było domu, w którym by nie był umarły. 
(31) A wezwawszy Farao Mośea i Aarona w nocy, rzekł: Wstańcie, wynijdźcie z pośrodku ludu mego, i wy i synowie Izraelscy, a poszedłszy służcie u, jakoście mówili. 
(32) Nadto trzody wasze, i bydła wasze zabierzcie, jakoście żądali, a odchodząc, mnie też błogosławcie. 
(33) I przynaglali Egipczanie ludowi, aby ich co rychlej wyprawili z ziemi; bo mówili: Pomrzemy wszyscy. 
(34) Wziął tedy lud ciasta swe, pierwej niż zakisiały; a one ciasta swe uwinąwszy w szaty swe, kładli na ramiona swoje. 
(35) Tedy synowie Izraelscy uczynili według rozkazania Mośeowego, i wypożyczali u Egipczan naczynia srebrnego, i naczynia złotego, i szat.  
(36) A dał łaskę ludowi w oczach Egipczanów, że im pożyczali; i złupili Egipt. 
(37) Ciągnęli tedy synowie Izraelscy z Rameses do Suchotu, około sześć kroć sto tysięcy pieszych mężów tylko, okrom dzieci. 
(38) Ale i ludu pospolitego wiele szło z nimi, i owiec, i bydła, dobytek bardzo wielki. 
(39) I popiekli z ciasta zadziałanego, które wynieśli z Egiptu, placki przaśne; bo nie było zakwaszone, przeto że wygnani byli z Egiptu, a nie mogli zmieszkać; żywności też sobie byli nie przygotowali. 
(40) A czasu mieszkania synów Izraelskich, którego mieszkali w Egipcie, było cztery sta lat, i trzydzieści lat. 
(41) I stało się po czterech set lat i trzydziestu lat, stało się onegoż dnia, wyszły wszystkie wojska skie z ziemi Egipskiej. 
(42) Noc ta obchodzona ma być u, że je wywiódł ze ziemi Egipskiej. Ta tedy noc u obchodzona ma być od wszystkich synów Izraelskich w narodziech ich. 
(43) I rzekł do Mośea i do Aarona: Ta jest ustawa święta przejścia: Żaden obcy nie będzie jadł z niego. 
(44) Przetoż każdego sługę waszego, a za pieniądze kupionego, obrzeżecie go, tedy będzie jadł z niego. 
(45) Przychodzień i najemnik nie będzie jadł z niego. 
(46) W domu jednym będzie jedzony; nie wyniesiesz nic z domu z mięsa jego, a kości nie złamiecie w nim. 
(47) Wszystko zgromadzenie Izraelskie tak uczyni z nim. 
(48) A jeźliby kto z przychodniów był gościem u ciebie, i chciałby obchodzić święto przejścia u, pierwej obrzezany będzie każdy mężczyzna jego, a zatem przystąpi obchodzić je, i będzie jako urodzony w ziemi. A ktobykolwiek nie był obrzezany, nie będzie jadł z niego. 
(49) Prawo jedno będzie w ziemi urodzonemu i przychodniowi, który jest gościem między wami. 
(50) Uczynili tedy wszyscy synowie Izraelscy, jako rozkazał Mośeowi i Aaronowi, tak uczynili. 
(51) I stało się onegoż dnia, wywiódł syny Izraelskie z ziemi Egipskiej z wojski ich. 

(13:1) I rzekł do Mośea mówiąc: 
(2) Poświęć mi wszelkie pierworodne; cokolwiek otwiera każdy żywot między syny Izraelskimi, tak z ludzi, jako z bydła; bo moje jest. 
(3) Tedy rzekł Mośe do ludu: Pamiętajcież na ten dzień, któregoście wyszli z Egiptu, z domu niewoli; bo w możnej ręce wywiódł was stamtąd; a tak nie będziecie jedli kwaszonego. 
(4) Dziś wy wychodzicie, w miesiącu Abib. 
(5) A gdy się wprowadzi do ziemi Chananejczyka, i Hetejczyka, i Amorejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka, o którą przysiągł ojcom twoim, abyć ją dał, ziemię opływającą mlekiem i miodem, tedy będziesz obchodził tę służbę w tymże miesiącu. 
(6) Przez siedem dni jeść będziesz przaśniki, a dnia siódmego będzie święto u. 
(7) Przaśniki jeść będziecie przez siedem dni, i nie ukaże się u ciebie nic kwaszonego, ani widziano będzie kwas we wszystkich granicach twoich. 
(8) I opowiesz synowi twemu onegoż dnia, mówiąc: Dla tego, co mi uczynił , gdym wychodził z Egiptu, obchodzę to. 
(9) I będziesz to miał za znak na ręce twojej, i na pamiętne przed oczyma twemi, aby Zakon ski był w uściech twoich, ponieważ ręką możną wywiódł cię z Egiptu. 
(10) I będziesz strzegł ustawy tej na pewny czas, od roku do roku. 
(11) A gdy cię wprowadzi do ziemi Chananejczyka, jako przysiągł tobie i ojcom twoim, i da ją tobie: 
(12) Tedy odłączysz wszystko, co otwiera żywot, u: i każdy płód otwierający żywot z bydła twego, każdy samiec będzie u. 
(13) Każde zaś pierworodne oślę odkupisz barankiem; a jeźlibyś nie odkupił, tedy złamiesz mu szyję; a każde pierworodne człowieka między synami twoimi odkupisz. 
(14) A gdyby cię spytał syn twój potem mówiąc: Cóż to jest? Tedy mu odpowiesz: Możną ręką wywiódł nas z Egiptu, z domu niewoli. 
(15) Bo gdy się był zatwardził Farao, nie chcąc nas wypuścić, tedy zabił wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiej, od pierworodnego z ludzi aż do pierworodnego z bydła. Dla tegoż ja ofiaruję u każdego samca, otwierającego żywot, ale każde pierworodne synów moich odkupuję. 
(16) I będzie to za znak na ręce twojej, i za naczelniki między oczyma twemi, iż w możnej ręce wywiódł nas z Egiptu. 
(17) I stało się, gdy wypuścił Farao lud, że nie prowadził ich Elohim drogą ziemi Filistyńskiej, chociaż bliższa była; bo mówił Elohim: By snać nie żałował lud, gdyby ujrzał przeciw sobie wojnę i nie wrócił się do Egiptu. 
(18) Ale obwodził Elohim lud drogą pustyni nad morzem czerwonem; i uszykowani wyszli synowie Izraelscy z ziemi Egipskiej. 
(19) Wziął też Mośe kości Józefowe z sobą dla tego, że był Józef przysięgą obowiązał syny Izraelskie, mówiąc: Zapewne nawiedzi was Elohim; przetoż wynieście kości moje stąd z sobą. 
(20) I wyciągnąwszy z Suchotu położyli się obozem w Etam, na końcu puszczy. 
(21) A szedł przed nimi we dnie w słupie obłoku, aby je prowadził drogą, a w nocy w słupie ognia, aby im świecił, żeby szli we dnie i w nocy. 
(22) Nie odejmował słupa obłokowego we dnie, ani słupa ognistego w nocy od ludu. 

(14:1) I rzekł do Mośea mówiąc: 
(2) Mów do synów Izraelskich, niech się wrócą i położą obozem przed Fihahirot między Migdoł, i między morzem, przeciw Baalsefon, przeciw jemu położycie obóz nad morzem. 
(3) Będzie bowiem Farao mówił o synach Izraelskich: Strwożeni są w ziemi, zawarła je puszcza. 
(4) I zatwardzę serce Faraonowe, że je gonić będzie; i uwielbiony będę w Faraonie i we wszystkiem wojsku jego; a poznają Egipczanie, żem Ja ; i uczynili tak. 
(5) Tedy dano znać królowi Egipskiemu, że lud ucieka; i odmieniło się serce Faraonowe i sług jego przeciw ludowi, i rzekli: Cóżeśmy to uczynili, żeśmy wypuścili Izraela, aby nam nie służył? 
(6) Zaprzągł tedy wóz swój, i lud swój wziął z sobą. 
(7) Wziął też sześć set wozów wybornych, i wszystkie wozy Egipskie, i przełożone nad tem wszystkiem. 
(8) I zatwardził serce Faraona, króla Egipskiego, i gonił syny Izraelskie; lecz synowie Izraelscy wyszli w ręce możnej. 
(9) I gonili je Egipczanie, a dogonili je w obozie nad morzem, wszystkie konie, wozy Faraonowe, i jezdne jego, i wojska jego, nie daleko Fihahirot, przeciw Baalsefon. 
(10) A gdy Farao następował, tedy podnieśli synowie Izraelscy oczy swe, a oto, Egipczanie ciągną za nimi; i bali się bardzo, i wołali synowie Izraelscy do a. 
(11) I mówili do Mośea: Azaż nie było grobów w Egipcie? wywiodłeś nas, abyśmy pomarli na puszczy; cóżeś nam to uczynił, żeś nas wywiódł z Egiptu? 
(12) Azaż nie to jest, cośmy do ciebie mówili w Egipcie, mówiąc: Zaniechaj nas, abyśmy służyli Egipczanom? bo lepiej było nam służyć Egipczanom, niżeli pomrzeć na puszczy. 
(13) I rzekł Mośe do ludu: Nie bójcie się, stójcie, a patrzajcie na wybawienie skie, które wam dziś uczyni; bo Egipczanów, których teraz widzicie, więcej nie oglądacie na wieki 
(14) będzie walczył za was, a wy milczeć będziecie. 
(15) I rzekł do Mośea: Cóż wołasz do mnie? Mów do synów Izraelskich, aby ciągnęli; 
(16) A ty podnieś laskę twą, i wyciągnij rękę twoję na morze, i przedziel je; a niech idą synowie Izraelscy środkiem morza po suszy. 
(17) A oto, Ja, Ja zatwardzę serce Egipczanów, że wnijdą za nimi; a będę uwielbiony w Faraonie, i we wszystkiem wojsku jego, w woziech jego, i w jezdnych jego. 
(18) I dowiedzą się Egipczanie, żem Ja , gdy uwielbiony będę w Faraonie, w woziech jego, i w jezdnych jego. 
(19) A ruszywszy się Anioł Boży, który chodził przed obozem Izraelskim, szedł pozad ich; ruszył się też słup obłokowy, który szedł przed nimi, i stanął pozad im. 
(20) A przyszedłszy między obóz Egipski, i między obóz Izraelski, był on obłok Egipczanom ciemny a Izraelczykom oświecający noc, tak, iż przystąpić nie mogli jedni do drugich przez całą noc. 
(21) I wyciągnął Mośe rękę swoję na morze, a rozpędził morze wiatrem wschodnim gwałtownie wiejącym przez całą noc, i osuszył morze; a rozstąpiły się wody.  
(22) I szli synowie Izraelscy środkiem morza po suszy; a wody im były jako mur. po prawej stronie ich, i po lewej stronie ich. 
(23) A goniąc Egipczanie, weszli za nimi; wszystkie konie Faraonowe, wozy jego, i jezdni jego, w pośrodek morza. 
(24) Stało się tedy około straży zarannej, że wejrzał na obóz Egipski z słupa ognia i obłoku, i pomieszał wojsko Egipskie. 
(25) I porzucał koła wozów ich, że je wlekli z ciężkością; zaczem rzekli Egipczanie: Uciekajmy przed Izraelem, bo walczy za nimi przeciwko Egipczanom. 
(26) I rzekł do Mośea: Wyciągnij rękę twoję na morze, że się wrócą wody na Egipczany, na wozy ich, i na jezdne ich. 
(27) I wyciągnął Mośe rękę swoję na morze, i wróciło się morze zaraz z rana do mocy swojej; a Egipczanie uciekali przeciw jemu; lecz wraził Egipczany w pośród morza. 
(28) Wróciwszy się tedy wody, okryły wozy i jezdne, ze wszystkiem wojskiem Faraonowem, które weszło za nimi w morze, tak iż nie zostało z nich i jednego. 
(29) Synowie zaś Izraelscy szli po suszy środkiem morza, a wody im były jako mur, po prawej stronie ich, i po lewej stronie ich. 
(30) I wybawił w on dzień Izraela z ręki Egipczanów; i widzieli Izraelczycy Egipczany pomarłe na brzegu morskim. 
(31) Widział też Izrael onę moc wielką, którą uczynił nad Egipczany; a bał się lud a, i uwierzyli u, i Mośeowi, słudze jego. 

(15:1) Zaśpiewał tedy Mośe i synowie Izraelscy tę pieśń u, a rzekli mówiąc: Śpiewać będę u, iż wielmożnie wywyższon jest; konia i jezdnego jego wrzucił w morze. 
(2) Moc moja i chwała moja , bo mi się stał zbawieniem; ten jest Elohimiem moim, przetoż przybytek wystawię mu; Elohim ojca mego, przetoż wywyższać go będę. 
(3) , mąż waleczny, imię jego. 
(4) Wozy Faraonowe i wojsko jego wrzucił w morze, a wybrani wodzowie jego potopieni są w morzu czerwonem. 
(5) Przepaści okryły je; poszli w głębią jako kamień. 
(6) Prawica twoja, ie, uwielbiona jest w mocy, prawica twoja, ie, potarła nieprzyjaciela. 
(7) A w wielkości Majestatu twego podwróciłeś przeciwniki twoje; puściłeś gniew twój, który je pożarł jako słomę. 
(8) A tchnieniem nozdrzy twoich zebrały się wody; stanęły jako kupa ciekące wody, zsiadły się otchłani w pośród morza. 
(9) Mówił nieprzyjaciel: Będę gonił, dogonię; będę dzielił łupy; nasyci się ich dusza moja, dobędę miecza mojego, wygładzi je ręka moja. 
(10) Wionąłeś wiatrem twym, okryło je morze; połknieni są jako ołów w wodach gwałtownych. 
(11) Któż podobny tobie między bogami, ie? któż jako ty wielmożny w świątobliwości, straszliwy w chwale, czyniący cuda? 
(12) Wyciągnąłeś prawicę twoję, pożarła je ziemia. 
(13) Prowadzisz w miłosierdziu twojem ten lud, któryś odkupił; poprowadzisz w możności twej do mieszkania świątobliwości twojej. 
(14) Usłyszą narodowie, zadrżą; boleść zdejmie obywatele Filistyńskie. 
(15) Tedy się polękają książęta Edomskie, mocarze Moabskie strach zdejmie; struchleją wszyscy obywatele Chananejscy. 
(16) Padnie na nie strach i lękanie; od wielkości ramienia twego umilkną jako kamień, aż przejdzie lud twój ie, aż przejdzie lud ten, któregoś sobie nabył. 
(17) Wprowadzisz je, i wszczepisz je na górze dziedzictwa twego, na miejscu, któreś ku mieszkaniu twemu sprawił, ie; w świątnicy, ie, którą umocnią ręce twoje. 
(18) królować będzie na wieki wieczne. 
(19) Bo weszły konie Faraonowe z wozami jego, i z jezdnymi jego w morze, a obrócił na nie wody morskie; ale synowie Izraelscy szli po suszy środkiem morza. 
(20) Tedy Maryja, prorokini, siostra Aaronowa, wzięła bęben w rękę swoję, a wyszły wszystkie niewiasty za nią z bębnami i muzyką. 
(21) I mówiła do nich Maryja: Śpiewajcie u, albowiem możnie wywyższon jest; konia i jezdnego jego wrzucił do morza. 
(22) Potem ruszył Mośe Izraela od morza czerwonego, i weszli w puszczą Sur; a idąc trzy dni przez puszczą, nie znaleźli wody. 
(23) A gdy przyszli do Mara, nie mogli pić wód z Mara, bo gorzkie były; dlategoż nazwano imię onego miejsca Mara. 
(24) Tedy szemrał lud przeciw Mośeowi, mówiąc: Cóż będziemy pić? 
(25) I wołał
(Mośe) do a; a ukazał mu drzewo, które gdy wrzucił do wód, stały się słodkie wody. Tam mu ustawił prawa i sądy, i tam go kusił; 
(26) I rzekł: Będzieszli pilnie słuchał głosu a Elohima twego, a co dobrego w oczach jego czynić będziesz, i nakłonisz uszy ku przykazaniom jego, strzegąc wszystkich ustaw jego, żadnej niemocy, którąm dopuścił na Egipt, nie dopuszczę na cię; bom Ja , który cię leczę. 
(27) I przyszli do Elim, gdzie było dwanaście źródeł wód, i siedmdziesiąt palm; i położyli się tam obozem nad wodami. 

(16:1) Ruszyli się potem z Elimu, i przyszło wszystko mnóstwo synów Izraelskich na puszczą Zyn, która leży między Elim i między Synaj, piętnastego dnia miesiąca wtórego po wyjściu ich z ziemi Egipskiej. 
(2) I szemrało wszystko zgromadzenie synów Izraelskich przeciw Mośeowi i przeciw Aaronowi na puszczy. 
(3) A mówili do nich synowie Izraelscy: Obyśmy byli pomarli od ręki skiej w ziemi Egipskiej, gdyśmy siadali nad garncy mięsa, gdyśmy się najadali chleba do sytości; bo teraz wywiedliście nas na tę puszczą, abyście pomorzyli to wszystko mnóstwo głodem. 
(4) Tedy rzekł do Mośea: Oto, Ja, spuszczę wam, jako deszcz chleb z nieba, i będzie wychodził lud, a będzie zbierał, coby dość było na każdy dzień, abym go doświadczył, będzieli chodził w zakonie moim, czyli nie. 
(5) Ale dnia szóstego nagotują to, co przyniosą, a będzie tyle dwoje niż co zbierać zwykli na każdy dzień. 
(6) I mówił Mośe i Aaron do wszystkich synów Izraelskich: W wieczór poznacie, iż wywiódł was z ziemi Egipskiej; 
(7) A rano oglądacie chwałę ską; bo usłyszał szemrania wasze przeciw u. A my co jesteśmy, iż szemrzecie przeciwko nam? 
(8) I rzekł Mośe: Da wam , w wieczór mięso do jedzenia, a chleb rano do nasycenia; bo usłyszał szemrania wasze, któremi szemrzecie przeciw jemu. A my co jesteśmy? Nie przeciwko nam są szemrania wasze, ale przeciwko u. 
(9) I rzekł Mośe do Aarona: Mów do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich: Przystąpcie przed obliczność ską; bo usłyszał szemranie wasze. 
(10) I stało się, gdy mówił Aaron do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich, że spojrzeli ku puszczy, a oto, chwała ska ukazała się w obłoku. 
(11) Zatem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(12) Usłyszałem szemranie synów Izraelskich; rzeczże do nich, mówiąc: Między dwoma wieczorami będziecie jeść mięso, a rano nasyceni będziecie chlebem, i poznacie, żem Ja , Elohim wasz. 
(13) Stało się tedy wieczór, że się zleciały przepiórki, a okryły obóz, a rano rosa leżała około obozu; 
(14) A gdy przestała padać rosa, oto, ukazało się na puszczy coś drobnego, okrągłego drobnego jako szron na ziemi. 
(15) Co gdy ujrzeli synowie Izraelscy, mówili jeden do drugiego: Man hu? bo nie wiedzieli, co było. I rzekł Mośe do nich: Tenci jest chleb, który wam dał ku jedzeniu. 
(16) Toć jest, co rozkazał : Zbierajcie z niego każdy, ile trzeba ku jedzeniu, po mierze Gomer na osobę, według liczby dusz waszych; każdy na tych, którzy są w namiocie jego, zbierajcie. 
(17) I uczynili tak synowie Izraelscy, i zbierali jedni więcej, drudzy mniej. 
(18) I mierzyli w Gomer, i nie zbywało temu, co więcej nazbierał, ani nie dostawało temu, co mniej; każdy według tego, co mógł zjeść, nazbierał. 
(19) Mówił też Mośe do nich: Żaden niech nie zostawia z niego aż do zarania. 
(20) Jednak nie usłuchali Mośea; ale zostawili z niego niektórzy aż do poranku, i obróciło się w robaki, i zśmierdło się; i rozgniewał się na nie Mośe. 
(21) A zbierali to na każdy dzień rano, każdy według tego, co mógł zjeść; a gdy się zagrzało słońce, tedy ono topniało. 
(22) A gdy było dnia szóstego, zbierali chleb w dwójnasób, po dwu Gomer na każdego. I zeszły się wszystkie książęta zgromadzenia, oznajmując to Mośeowi. 
(23) Który im rzekł: Toć jest, co mówił : Odpocznienie sabbatu świętego u jutro będzie; co macie piec, pieczcie, a co macie warzyć, warzcie, a cokolwiek zbędzie, zostawcie sobie, a zachowajcie do jutra. 
(24) Zostawiali tedy ono na jutro, jako był rozkazał Mośe; a nie zśmierdło się, i robak nie był w niem. 
(25) I mówił Mośe: Jedzcież to dziś, bo dziś sabbat u; dziś nie znajdziecie tego na polu. 
(26) Przez sześć dni zbierać to będziecie, a dnia siódmego sabbat; nie będzie weń manny. 
(27) I stało się dnia siódmego, wyszli niektórzy z ludu, aby zbierali; ale nie znaleźli. 
(28) Tedy rzekł do Mośea: I pókiż nie będziecie chcieli przestrzegać przykazań moich i zakonu mego? 
(29) Patrzcie, iż wam dał sabbat, dlatego w dzień szósty daje wam chleb na dwa dni; zostawajcie każdy na miejscu swem, niech nie wychodzi żaden z miejsca swego w dzień siódmy. 
(30) I odpoczywał lud dnia siódmego. 
(31) I nazwał dom Izraelski imię onego pokarmu Man, który był jako nasienie koryjandrowe, biały, a smak jego jako placki z miodem. 
(32) Mówił też Mośe: Tak rozkazał : Napełnij Gomer z niego na chowanie w narodziech waszych, aby widzieli chleb ten, którymem was karmił na puszczy, gdym was wywiódł z ziemi Egipskiej. 
(33) Rzekł zatem Mośe do Aarona: Weźmij wiadro jedno, a nasyp w nie pełen Gomer manny, a postaw je przed em na chowanie do narodów waszych. 
(34) Jako przykazał Mośeowi, tak postawił je Aaron przed świadectwem na chowanie. 
(35) A synowie Izraelscy jedli mannę przez czterdzieści lat, aż przyszli do ziemi mieszkania; mannę jedli, aż przyszli do granic ziemi Chananejskiej. 
(36) A Gomer jest dziesiąta część miary Efa. 

(17:1) Ruszyło się tedy wszystko mnóstwo synów Izraelskich z puszczy Zyn stanowiskami swemi, według rozkazania skiego, i położyli się obozem w Rafidym, gdzie wody nie było, aby pił lud. 
(2) Przetoż swarzył się lud z Mośeem, mówiąc: Dajcie nam wody, abyśmy pili. Którym odpowiedział Mośe: Cóż się swarzycie ze mną? a czemu kusicie a? 
(3) I pragnął tam lud wody, a szemrał przeciwko Mośeowi, mówiąc: Po cóżeś nas wywiódł z Egiptu, abyś pomorzył mnie, i syny moje, i bydło moje pragnieniem? 
(4) Zawołał tedy Mośe do a, mówiąc: Cóż mam czynić ludowi temu? blisko tego, że mię ukamionują. 
(5) I rzekł do Mośea: Idź przed ludem, a weźmij z sobą niektóre z starszych Izraelskich; laskę też twoję którąś uderzył w rzekę, weźmij w rękę twoję, a idź. 
(6) Oto, Ja stanę przed tobą tam na skale w Horeb, i uderzysz w skałę, a wynijdą z niej wody, które będzie pił lud. I uczynił tak Mośe przed oczyma starszych Izraelskich. 
(7) I nazwał imię onego miejsca Masa i Meryba, dla swarów synów Izraelskich, a iż kusili a mówiąc: I jestże między nami czyli nie? 
(8) Tedy przyciągnął Amalek, aby walczył z Izraelem w Rafidym. 
(9) I rzekł Mośe do Jahuszuago: Wybierz nam męże, a wyszedłszy, stocz bitwę z Amalekity: a jutro stanę na wierzchu pagórka, mając laskę Bożą w ręce mojej. 
(10) I uczynił Jahuszua, jako mu rozkazał Mośe, i stoczył bitwę z Amalekiem; a Mośe, Aaron i Chur wstąpili na wierzch pagórka. 
(11) A gdy podnosił Mośe rękę swoję, przemagał Izrael; a gdy opuszczał rękę swoję, przemagał Amalek. 
(12) Ale ręce Mośeowe ociężały były; wziąwszy tedy kamień, podłożyli podeń, i usiadł na nim; a Aaron, i Chur podpierali ręce jego, jeden z jednej, drugi z drugiej strony; i nie ustały ręce jego aż do zajścia słońca. 
(13) Tedy poraził Jahuszua Amaleka i lud jegoż ostrzem miecza. 
(14) Potem rzekł do Mośea: Wpisz to dla pamięci w księgi, a włóż to w uszy Jahuszuago, że pewnie wygładzę pamiątkę Amaleka pod niebem. 
(15) I zbudował Mośe ołtarz, a nazwał imię jego: chorągiew moja; 
(16) Bo rzekł: Iż ręka stolicy skiej, i wojna ska, będzie przeciwko Amalekowi od rodzaju do rodzaju. 

(18:1) A gdy usłyszał Jetro, kapłan Madyjański, świekier Mośea, wszystko, co uczynił Elohim Mośeowi, i Izraelowi, ludowi swemu, że wywiódł Izraela z Egiptu; 
(2) Tedy wziął Jetro, świekier Mośea, Zeforę, żonę Mośeowę, którą był odesłał. 
(3) I dwu synów jej, z których imię jednemu Gerson; bo był powiedział Mośe: Byłem przychodniem w ziemi cudzej. 
(4) A imię drugiego Eliezer; iż mówił: Elohim ojca mego był mi ku pomocy, i wyrwał mię od miecza Faraonowego. 
(5) I przyszedł Jetro, świekier Mośea, z synami jego i z żoną jego do Mośea na puszczą, gdzie się był obozem położył przy górze Bożej. 
(6) I wskazał do Mośea: Ja świekier twój Jetro idę do ciebie, i żona twoja, i jej dwa synowie z nią. 
(7) Zatem Mośe wyszedł przeciwko świekrowi swemu, a ukłoniwszy się całował go; i przywitawszy jeden drugiego, potem weszli do namiotu. 
(8) I rozpowiadał Mośe świekrowi swemu wszystko, co uczynił Faraonowi i Egipczanom za przyczyną Izraela; i wszystkę trudność, która je spotykała w drodze, i jako je wybawił. 
(9) I radował się Jetro ze wszystkiego dobrego, które uczynił Izraelowi, iż go wyrwał z ręki Egipczanów. 
(10) I rzekł Jetro: Błogosławiony , który was wyrwał z ręki Egipczanów i z ręki Faraonowej, który wyrwał lud z niewoli Egipskiej. 
(11) Terazem doznał, że większy jest nad wszystkie bogi; albowiem czem oni hardzie powstawali przeciwko niemu, tem poginęli. 
(12) I wziął Jetro, świekier Mośea, całopalenie i ofiary Elohimu. Przyszedł też Aaron i wszyscy starsi Izraelscy, aby jedli chleb z świekrem Mośeowym przed Elohimiem. 
(13) I stało się nazajutrz, że usiadł Mośe, aby sądził lud, i stał lud przed Mośeem od poranku aż do wieczora. 
(14) A widząc świekier Mośea wszystko, co on czynił z ludem, rzekł: Cóż to jest, co ty czynisz z ludem? czemuż ty sam siedzisz, a lud wszystek stoi przed tobą od poranku aż do wieczora? 
(15) Tedy Mośe odpowiedział świekrowi swemu: Iż przychodzi lud do mnie, aby się radził Elohima. 
(16) Gdy sprawę jaką mają, przychodzą do mnie, a rozsądzam między nimi, oznajmując ustawy Boże i prawa jego. 
(17) Zatem rzekł świekier Mośea do niego: Nie dobra rzecz, którą ty czynisz. 
(18) Pewnie ustaniesz, i ty i lud ten, który jest z tobą, bo cięższa to rzecz nad siły twoje; nie będziesz jej mógł ty sam podołać. 
(19) Przetoż usłuchaj teraz głosu mego, poradzęć, a będzie Elohim z tobą; stój ty za lud przed Elohimiem, a odnoś sprawy do Elohima; 
(20) A onych też nauczaj ustaw i praw, oznajmując im drogę, którą by chodzić, i dzieło, które by czynić mieli. 
(21) Ty też upatrz ze wszystkiego ludu męże stateczne, bojące się Elohima, męże prawdomówne, którzy by nienawidzili łakomstwa, a postanów z nich przełożone, tysiączniki, setniki, pięćdziesiątniki i dziesiątniki. 
(22) Którzy na każdy czas lud sądzić będą; a gdy będzie rzecz wielka, odniosą do ciebie, a każdą rzecz małą sądzić będą sami; tedy ulżysz sobie, gdy poniosą ciężar z tobą. 
(23) To jeźli uczynisz, a rozkażeć Elohim, ostoisz się, i ten wszystek lud na miejsca swoje wracać się będzie w pokoju. 
(24) I usłuchał Mośe rady świekra swojego, a uczynił wszystko, jako mu powiedział. 
(25) I wybrał Mośe męże stateczne ze wszystkiego Izraela, i postanowił je przełożonymi nad ludem, tysiączniki, setniki, pięćdziesiątniki i dziesiątniki. 
(26) Którzy sądzili lud każdego czasu; trudne rzeczy odnosili do Mośea, a każdą rzecz mniejszą sami sądzili. 
(27) Zatem puścił od siebie Mośe świekra swego, który odszedł do ziemi swej. 

(19:1) Miesiąca trzeciego po wyjściu synów Izraelskich z ziemi Egipskiej, w tenże dzień przyszli na puszczą Synaj. 
(2) Bo ruszywszy się z Rafidym, i przyszedłszy aż na puszczą Synaj, położyli się obozem na puszczy, i rozbił tam Izrael namioty przeciw górze. 
(3) A Mośe wstąpił do Elohima, i zawołał nań z góry, mówiąc: Tak powiesz domowi Jakóbowemu, i oznajmisz synom Izraelskim: 
(4) Wyście widzieli, com uczynił Egipczanom, i jakom was nosił niby na skrzydłach orłowych, i przywiodłem was do siebie. 
(5) Przetoż teraz jeźli słuchając posłuszni będziecie głosu memu, i strzec będziecie przymierza mego, będziecie mi własnością nad wszystkie narody; chociaż moja jest wszystka ziemia. 
(6) A wy będziecie mi królestwem kapłańskiem, i narodem świętym. Teć są słowa, które mówić będziesz do synów Izraelskich. 
(7) Przyszedłszy tedy Mośe zwołał starszych z ludu, i przełożył im wszystkie te słowa, które mu rozkazał . 
(8) I odpowiedział wszystek lud, spólnie mówiąc: Wszystko, co rzekł, uczynimy. I odniósł Mośe słowa ludu do a. 
(9) I rzekł do Mośea: Oto, Ja, przyjdę do ciebie w gęstym obłoku, aby słuchał lud, gdy będę mówił z tobą, ażeby też wierzyli tobie na wieki; albowiem opowiedział był Mośe słowa ludu onego u. 
(10) Mówił zaś do Mośea: Idź do ludu, a poświęć je dziś i jutro, a niech wypiorą szaty swoje. 
(11) I niech będą gotowi na dzień trzeci; albowiem trzeciego dnia zstąpi przed oczyma wszystkiego ludu na górę Synaj. 
(12) I zamierzysz granice ludowi w około, mówiąc: Strzeżcie się, abyście nie wstępowali na górę, ani się dotykali brzegu jej; wszelki, kto by się dotknął góry, śmiercią umrze. 
(13) Nie tknie się go ręka, ale kamieniem ukamionują go; albo strzelając zastrzelą go; bądź bydlę, bądź człowiek, nie będzie żył. Gdy przewłocznie trąbić będą, niech wstąpią na górę. 
(14) Zstąpił tedy Mośe z góry do ludu, i poświęcił lud; a uprali szaty swoje. 
(15) I mówił do ludu: Bądźcie gotowi na dzień trzeci, nie przystępujcie do żon. 
(16) Stało się tedy dnia trzeciego rano, że były grzmienia, i błyskawice, i gęsty obłok nad górą, i głos trąby bardzo potężny; a bał się wszystek lud, który był w obozie. 
(17) I wywiódł Mośe lud na przeciwko Elohimu z obozu, a stanęli pod samą górą. 
(18) A góra Synaj kurzyła się wszystka, przeto, iż zstąpił na nią w ogniu; i występował dym z niej, jako dym z pieca, i trzęsła się wszystka góra bardzo. 
(19) A gdy się głos trąby im dalej tem bardziej rozlegał, Mośe mówił, a Elohim mu odpowiadał głosem. 
(20) I zstąpił na górę Synaj, na wierzch góry, i wezwał Mośea na wierzch góry, i wstąpił tam Mośe. 
(21) Zaczem rzekł do Mośea: Zstąp, przestrzeż lud, by snać nie przestąpili kresu, chcąc a widzieć, aby ich nie padło wiele: 
(22) Nawet i kapłani, którzy przystępują do a, niech się poświęcą, by ich snać nie potracił . 
(23) I rzekł Mośe do a: Nie będzie lud mógł wnijść na górę Synaj, ponieważeś ty nas przestrzegł, mówiąć: Ogranicz górę, a poświęć ją. 
(24) Któremu rzekł: Idź, zstąp, a zaś tu wstąpisz, ty i Aaron z tobą: lecz kapłani i lud niech nie przestępują kresu, aby wstąpili do a, by ich snać nie potracił. 
(25) Tedy zstąpił Mośe do ludu i powiedział im to.

(20:1) I mówił Elohim wszystkie te słowa a rzekł: 
(2) Jam jest Elohim twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej, z domu niewoli. 
(3) Nie będziesz miął bogów innych przede mną. 
(4) Nie czyń sobie obrazu rytego, ani żadnego podobieństwa rzeczy tych, które są na niebie wzgórę, i które na ziemi nisko, i które są w wodach pod ziemią. 
(5) Nie będziesz się im kłaniał, ani im będziesz służył; bom Ja Elohim twój, Elohim zawistny w miłości, nawiedzający nieprawości ojców nad syny w trzeciem i w czwartem pokoleniu tych, którzy mię nienawidzą; 
(6) A czyniący miłosierdzie nad tysiącami tych, którzy mię miłują, i strzegą przykazania mego. 
(7) Nie bierz imienia a Elohima twego nadaremno; bo się mścić będzie nad tym, który imię jego nadaremno bierze. 
(8) Pamiętaj na dzień odpocznienia, abyś go święcił. 
(9) Sześć dni robić będziesz, i wykonasz wszystkę robotę twoję. 
(10) Ale dnia siódmego odpocznienie jest a Elohima twego; nie będziesz czynił żadnej roboty weń, ty i syn twój, i córka twoja, sługa twój, i służebnica twoja, bydlę twoje, i gość twój, który jest w bramach twoich; 
(11) Bo przez sześć dni stworzył niebo i ziemię, morze, i cokolwiek w nich jest, i odpoczął dnia siódmego; przetoż błogosławił dzień odpocznienia, i poświęcił go. 
(12) Czcij ojca twego i matkę twoję, aby przedłużone były dni twoje na ziemi, którą Elohim twój da tobie. 
(13) Nie będziesz zabijał. 
(14) Nie będziesz cudzołożył. 
(15) Nie będziesz kradł. 
(16) Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu świadectwa fałszywego. 
(17) Nie będziesz pożądał domu bliźniego twego, ani będziesz pożądał żony bliźniego twego, ani sługi jego, ani dziewki jego, ani wołu jego, ani osła jego, ani żadnej rzeczy bliźniego twego. 
(18) Tedy wszystek lud widząc gromy, i błyskawice, i głos trąby, i górę kurzącą się, to widząc lud cofnęli się, i stanęli z daleka; 
(19) I mówili do Mośea: Mów ty z nami, a będziemy słuchać; a niech nie mówi do nas Elohim, byśmy snać nie pomarli. 
(20) I odpowiedział Mośe ludowi: Nie bójcie się; bo aby was doświadczył, przyszedł Elohim, żeby bojaźń jego była przed obliczem waszem, byście nie grzeszyli. 
(21) Stał tedy lud z daleka; a Mośe przystąpił do ciemnej mgły, w której był Elohim. 
(22) I rzekł do Mośea: Tak powiesz synom Izraelskim: Wyście widzieli, żem z nieba mówił do was: 
(23) Nie będziecie czynić przy mnie bogów srebrnych, ani bogów złotych nie będziecie sobie czynić. 
(24) Ołtarz z ziemi uczynisz mi, a ofiarować będziesz na nim całopalenie twoje, i spokojne ofiary twoje, owce twoje, i woły twoje; na któremkolwiek miejscu pamiątkę uczynię imienia mego, przyjdę do ciebie, i będęć błogosławił. 
(25) A jeźli ołtarz kamienny uczynisz mi, nie buduj go z ciosanego kamienia; bo jeźlibyś żelazne naczynie twoje podniósł nań, splugawisz go. 
(26) Nie będziesz wstępował po stopniach do ołtarza mojego, aby nie była odkryta nagość twoja przy nim. 

(21:1) A teć są sądy, które przełożysz przed obliczem ich. 
(2) Jeźli kupisz niewolnika Hebrejczyka, sześć lat służyć ci będzie, a siódmego wynijdzie wolny darmo. 
(3) Jeźliby sam tylko przyszedł, sam odejdzie; a jeźliby miał żonę, i żona jego z nim wynijdzie. 
(4) Jeźli mu pan jego dał żonę, a zrodziła mu syny albo córki, żona i dzieci jego będą pana jego, a on sam tylko odejdzie. 
(5) A jeźliby mówiąc rzekł niewolnik: Miłuję pana mego, żonę moję, i syny moje, nie wynijdę wolnym: 
(6) Tedy przywiedzie go pan jego do sędziów, a postawi go u drzwi albo u podwoi; i przekole mu pan jego ucho jego szydłem, i będzie mu niewolnikiem na wieki. 
(7) Zaś jeźliby kto zaprzedał córkę swoję, aby była niewolnicą, nie wynijdzie jako wychodzą niewolnicy. 
(8) Jeźliby się nie spodobała w oczach pana swego, a nie poślubiłby jej sobie, niech pozwoli, aby ją odkupiono; obcemu ludowi nie będzie jej mógł sprzedać, ponieważ zgrzeszył przeciwko niej. 
(9) A jeźliby ją synowi swemu poślubił, według prawa córek uczyni jej. 
(10) Jeźliby też inną wziął mu za żonę, tedy pożywienia jej, odzienia jej, i prawa małżeńskiego nie umniejszy jej. 
(11) A jeźli tych trzech rzeczy nie uczyni jej, tedy wynijdzie darmo bez okupu. 
(12) Kto by uderzył człowieka, ażby umarł, śmiercią umrze; 
(13) Lecz kto by nie czyhał na kogo, aleby go Elohim podał w rękę jego, naznaczęć miejsce, na które będzie miał uciec. 
(14) Ale jeźliby kto umyślnie przeciw bliźniemu swemu zasadziwszy się zdradą zabił go, i od ołtarza mego weźmiesz go, aby umarł. 
(15) Kto by uderzył ojca swego, albo matkę swoję, śmiercią umrze. 
(16) Kto by ukradł człowieka a sprzedałby go, a znaleziony by był w ręku jego, śmiercią umrze. 
(17) Kto by złorzeczył ojcu swemu albo matce swojej, śmiercią umrze. 
(18) A gdyby się poswarzyli mężowie, i uderzyłby kto bliźniego swego kamieniem albo pięścią, a on by zaraz nie umarł, aleby się położył na łoże; 
(19) A wstawszy chodziłby po ulicy o lasce swej, nie będzie winien ten, który uderzył; tylko omieszkanie jego nagrodzi, a na wyleczenie jego nałoży. 
(20) Jeźliby zaś uderzył kto niewolnika swego, albo niewolnicę swoję kijem, i umarliby w ręku jego, koniecznie karanie odniesie; 
(21) Wszakże, jeźliby dzień albo dwa żyw został, nie będzie karany; bo za pieniądze jego on jest kupiony. 
(22) Jeźliby się też powadziwszy mężowie, uderzył który z nich niewiastę brzemienną, tak żeby z niej płód wyszedł, jednakby nie zaszła śmierć koniecznie karanie odniesie, jakie włoży nań mąż onejże niewiasty, a da wedle uznania sędziów. 
(23) Ale gdzie by śmierć zaszła, tedy dasz duszę za duszę; 
(24) Oko za oko, ząb za ząb, rękę za rękę, nogę za nogę, 
(25) Sparzelinę za sparzelinę, ranę za ranę, siność za siność. 
(26) Jeźliby zaś kto wybił oko niewolnikowi swemu, albo oko niewolnicy swojej, ażby się zepsowało, wolno go puści za oko jego. 
(27) Jeźliby też kto ząb niewolnikowi swemu, albo ząb niewolnicy swojej wybił, wolno go puści za ząb jego. 
(28) Jeźliby też czyj wół ubódł męża albo niewiastę, a umarliby, koniecznie ukamionowany będzie on wół, a nie będą jeść mięsa jego; a pan wołu onego nie będzie winien. 
(29) Wszakże, jeźliby wół bódł przedtem, a ostrzeganoby w tym pana jego, i nie miałby go pod strażą, a zabiłby męża albo niewiastę, wół on ukamionowany będzie, nadto i pan jego umrze. 
(30) Jeźliby nań włożono, żeby się odkupił, tedy da okup za duszę swoję, jakikolwiek nań włożą. 
(31) Choćby syna ubódł, albo córkę ubódł, podług tegoż sądu postąpią z nim. 
(32) Jeźliby niewolnika ubódł wół, albo niewolnicę, srebra trzydzieści syklów da panu jego, a wół on ukamionowany będzie. 
(33) Jeźliby kto otworzył studnią, albo jeźliby kto wykopał studnią, i nie nakryłby jej, a wpadłby w nią wół albo osieł: 
(34) onej studni odda zapłatę, i nagrodzi panu ich, a co zdechło, jego będzie. 
(35) Także, gdyby wół czyj ubódł wołu sąsiada jego, ażby zdechł, tedy sprzedadzą wołu żywego, i rozdzielą się zapłatą jego, onym też zdechłym podzielą się. 
(36) Ale jeźliby to było wiadomo, że on wół bódł przedtem, a nie miał go pod strażą pan jego, koniecznie odda wołu za wołu, a zdechłego sobie weźmie. 

(22:1) Jeźliby kto ukradł wołu albo owcę, i zabiłby je, albo je sprzedał, pięć wołów wróci za jednego wołu, a cztery owce za jedną owcę, 
(2) Jeźliby przy podkopywaniu zastany był złodziej, a ubity będąc umarłby, kto zabił, nie będzie winien krwi; 
(3) Jeźliby to po wejściu słońca uczynił, krwi winien będzie, koniecznie wróci; a jeźli nie ma, sprzedany będzie za złodziejstwo swoje. 
(4) Jeźli znaleziona będzie w ręku jego rzecz kradziona, bądź wół, bądź osieł, bądź owca, jeszcze żywe, we dwójnasób wróci. 
(5) Gdyby wypasł kto pole, albo winnicę, i puściłby bydlę swoje, aby się pasło na polu cudzem: z najlepszego urodzaju pola swego, i z najlepszego urodzaju winnicy swej nagrodzi. 
(6) Jeźliby wyszedł ogień, a trafiłby na ciernie, i spaliłby stóg, albo stojące zboże, albo pole samo, koniecznie nagrodzi ten, co zapalił, co zgorzało. 
(7) Gdyby kto dał bliźniemu swemu srebro, albo naczynie do schowania, a to by ukradziono było z domu onego człowieka: jeźliby znaleziony był złodziej, wróci dwojako. 
(8) Jeźliby nie był znaleziony złodziej, stawi się pan domu onego przed sędziów, i przysięże, że nie ściągnął ręki swojej na rzecz bliźniego swego. 
(9) O każdą rzecz, o którą by był spór, o wołu, o osła, o owcę, o szatę, o każdą, rzecz zgubioną, gdyby kto rzekł, że to jest moje, przed sędziów przyjdzie sprawa obydwu; kogo winnym znajdą sędziowie, nagrodzi w dwójnasób bliźniemu swemu. 
(10) Jeźliby kto dał bliźniemu swemu osła, albo wołu, albo owcę, albo inne bydlę na chowanie, a zdechłoby albo okaleczało, albo gwałtem zajęte było, gdzie by nikt nie widział: 
(11) Przysięga ska będzie między obiema, że nie ściągnął ręki swej na rzecz bliźniego swego: i przyjmie pan onej rzeczy przysięgę, a on nie będzie nagradzał. 
(12) A jeźliby mu to kradzieżą wzięto, nagrodzi panu rzeczy onej. 
(13) Jeźliby od zwierza rozszarpane było, postawi rozszarpane za świadka, a rozszarpanego nie nagrodzi. 
(14) Gdyby też kto pożyczył bydlęcia od bliźniego swego, a okaleczałoby, albo zdechło w niebytności pana jego, koniecznie nagrodzi. 
(15) Jeźliby pan jego był przy nim, nie będzie nagradzał; a jeźliby najęte było, najem tylko zapłaci. 
(16) Jeźliby kto zwiódł pannę, która nie jest poślubiona, i spałby z nią, da jej koniecznie wiano, i weźmie ją sobie za żonę. 
(17) Jeźliby żadną miarą ojciec jej nie chciał mu jej dać, odważy srebra według zwyczaju wiana panieńskiego. 
(18) Czarownicy żyć nie dopuścisz. 
(19) Każdy, kto by się złączał z bydlęciem, śmiercią umrze. 
(20) Kto by ofiarował bogom, oprócz samego a, wytracony będzie. 
(21) Przychodniowi nie uczynisz krzywdy, ani go uciśniesz: boście byli przychodniami w ziemi Egipskiej. 
(22) Żadnej wdowy ani sieroty trapić nie będziecie. 
(23) Jeźlibyś je bez litości trapił, a one by wołały do mnie, słysząc wysłucham wołanie ich. 
(24) I rozgniewa się zapalczywość moja, a pobiję was mieczem, i będą żony wasze wdowami, a synowie wasi sierotami. 
(25) Jeźlibyś pieniędzy pożyczył ludowi memu ubogiemu, który mieszka z tobą, nie bądziesz mu jako lichwiarz, nie obciążycie go lichwą. 
(26) Jeźli w zastawie weźmiesz szatę bliźniego twego, przed zachodem słońca wrócisz mu ją; 
(27) Bo to odzienie jego tylko to jest nakrycie ciała jego, na którem sypia; będzieli do mnie wołał, wysłucham go, bom Ja miłosierny. 
(28) Sędziom nie będziesz złorzeczył, a przełożonego ludu twego nie będziesz przeklinał. 
(29) Z obfitości zboża, i ciekących rzeczy twych nie omieszkasz pierwiastek ofiarować; pierworodnego z synów twoich oddasz mi. 
(30) Toż uczynisz z wołów twych i z owiec twoich; siedem dni będzie z matką swoją, a ósmego dnia oddasz mi je. 
(31) Ludem świętym będziecie mi, a mięsa na polu rozszarpanego jeść nie będziecie; psom je wyrzucicie. 

(23:1) Nie przyjmuj powieści kłamliwej; nie miej spółki z niepobożnym, abyś miał być świadkiem fałszywym. 
(2) Nie udawaj się za wielkością do złego, i nie mów tak za sprawą, cobyś się nakłonił za wielą ich ku podwróceniu sądu. 
(3) I nie szanuj ubogiego przy sprawie jego. 
(4) Gdybyś natrafił wołu nieprzyjaciela twego, albo osła jego błądzącego, zwrócisz, a dowiedziesz go do niego. 
(5) Jeźlibyś ujrzał, że osieł tego, który cię ma w nienawiści, leży pod brzemieniem swojem, azali zaniechasz, abyś mu pomóc nie miał? owszem poratujesz go pospołu z nim. 
(6) Nie będziesz podwracał sądu ubogiemu twemu w sprawie jego. 
(7) Od rzeczy kłamliwej oddalisz się, a niewinnego i sprawiedliwego nie zabijesz; bo nie usprawiedliwię niezbożnego. 
(8) Darów też brać nie będziesz, ponieważ dar zaślepia mądre, i wywraca słowa sprawiedliwych. 
(9) Przychodnia też nie uciskaj: bo sami wiecie, jaki jest żywot przychodnia, boście byli przychodniami w ziemi Egipskiej. 
(10) Przez sześć lat obsiewać będziesz ziemię twoję, a będziesz zgromadzał urodzaj jej; 
(11) Ale siódmego roku zaniechasz jej; że odpocznie, aby jedli ubodzy ludu twego, a co zostanie po nich, zje zwierz polny. Także uczynisz winnicy twojej, i oliwnicy twojej. 
(12) Przez sześć dni będziesz odprawował roboty twoje; ale dnia siódmego odpoczniesz, aby sobie wytchnął wół twój, osieł twój, i żeby wytchnął syn niewolnicy twojej, i przychodzień. 
(13) A we wszystkiem, com wam powiedział, ostrożnymi bądźcie. Imienia też cudzych bogów nie wspominajcie, nie będzie słyszane z ust twoich. 
(14) Trzy kroć święto obchodzić mi będziecie na każdy rok. 
(15) Święta przaśników przestrzegać będziesz; siedem dni jeść będziesz przaśniki, jakom ci rozkazał, czasu miesiąca Abiba; boś weń wyszedł z Egiptu, a nie ukażecie się przed twarz moję próżnymi. 
(16) Także święto żniwa pierwiastek pracy twojej, cośkolwiek siał na polu; święto też zbierania na schodzie roku, gdy zbierzesz prace twoje z pola. 
(17) Trzykroć do roku ukaże się każdy mężczyzna twój przed obliczem ującego a. 
(18) Nie będziesz ofiarował przy kwasie krwi ofiary mojej, ani zostanie przez noc tłustość ofiary mojej aż do poranku. 
(19) Pierwiastki pierwszych urodzajów ziemi twej przyniesiesz w dom a Elohima twego; nie będziesz warzył koźlęcia w mleku matki jego. 
(20) Oto ja posyłam Anioła przed tobą, aby cię strzegł w drodze, i wprowadził cię na miejsce, którem ci zgotował. 
(21) Ostrożnym bądź przed oblicznością jego; a słuchaj głosu jego; nie drażnij go, boć nie przepuści przestępstwu waszemu, gdyż imię moje w nim jest. 
(22) Bo jeźli pilnie słuchać będziesz głosu jego, i uczynisz, cokolwiek rzekę, nieprzyjacielem będę nieprzyjaciół twych, i trapić będę tych, którzy cię trapili. 
(23) Pójdzie bowiem Anioł mój przed tobą, i wprowadzi cię do Amorejczyka, i Hetejczyka, i Ferezejczyka, i Chananejczyka, Hewejczyka, i Jebuzejczyka, i wytracę je. 
(24) Nie kłaniajże się bogom ich, ani im służ, ani czyń według spraw ich; ale do gruntu popsujesz je, i wszcząt pokruszysz obrazy ich. 
(25) Lecz służyć będziecie u Elohimu waszemu, a on błogosławić będzie chlebowi twemu, i wodom twoim; i odejmę niemoc z pośrodku ciebie. 
(26) Nie będzie poroniająca ani niepłodna w ziemi twojej; liczbę dni twoich dopełnię. 
(27) Strach mój puszczę przed tobą, i strwożę wszelki lud, przeciw któremu pójdziesz, i uczynię, że wszyscy nieprzyjaciele twoi podadzą tył przed tobą. 
(28) Poślę też szerszenie przed tobą, które wypędzą Hewejczyka, Chananejczyka, i Hetejczyka przed oblicznością twoją. 
(29) Nie wyrzucę go przed obliczem twojem za jeden rok, by się snać ziemia w pustynią nie obróciła, a nie namnożyło się przeciwko tobie zwierza dzikiego. 
(30) Pomaluczku będę je wyrzucał od oblicza twego, aż się rozmnożysz i osiądziesz ziemię. 
(31) A położę granice twoje od morza czerwonego aż do morza Filistyńskiego, a od puszczy aż do rzeki; bo podam w ręce wasze obywatele ziemi, i wypędzisz je od oblicza twego. 
(32) Nie postanowisz z nimi, ani z bogami ich przymierza. 
(33) Niech nie mieszkają w ziemi twej, by cię snać nie przywiedli do grzechu przeciwko mnie, gdybyś służył bogom ich, co by tobie było sidłem. 

(24:1) I rzekł do Mośea: Wstąp do a ty i Aaron, Nadab i Abiu, i siedmdziesiąt starszych Izraelskich, i pokłońcie się z daleka. 
(2) A sam tylko Mośe wstąpi do a; ale oni nie przybliżą się ani lud wstąpi z nim. 
(3) Przyszedł tedy Mośe, i opowiedział ludowi wszystkie słowa skie, i wszystkie sądy. I odpowiedział wszystek lud głosem jednym, mówiąc: Wszystkie słowa, które rzekł , uczynimy. 
(4) I napisał Mośe wszystkie słowa skie: a wstawszy rano zbudował ołtarz pod górą, i dwanaście słupów według dwanaście pokolenia Izraelskiego. 
(5) I posłał młodzieńce z synów Izraelskich, którzy ofiarowali całopalenia; i ofiarowali za ofiary spokojne u, cielce. 
(6) Zatem wziął Mośe połowę krwi i wlał w czaszę, a połowę drugą wylał na ołtarz. 
(7) I wziąwszy księgi przymierza, czytał w uszach ludu; którzy rzekli: Cokolwiek mówił , uczyńmy, i posłuszni będziemy. 
(8) Wziął też Mośe krew, i pokropił lud i rzekł: Oto, krew przymierza, które postanowił z wami, na wszystkie te słowa. 
(9) I wstąpił Mośe, i Aaron, Nadab, i Abiu, i siedemdziesiąt starszych Izraelskich; 
(10) I widzieli Elohima Izraelskiego; a było pod nogami jego jako robota z kamienia szafirowego, a jako niebo gdy jest jasne. 
(11) A na książęta synów Izraelskich nie ściągnął ręki swej: choć widzieli Elohima, przecię jedli i pili. 
(12) Rzekł tedy do Mośea: Wstąp do mnie na górę, i bądź tam a dam ci tablice kamienne, i zakon, i przykazanie którem napisał, abyś ich nauczał. 
(13) Wstał tedy Mośe i Jahuszua sługa jego; i wstąpił Mośe na górę Bożą. 
(14) A do starszych rzekł: Zostańcie tu, aż się wrócimy do was. A oto Aaron i Chur będą z wami; kto by miał sprawę jaką, niech idzie do nich. 
(15) Tedy wstąpił Mośe na górę, a obłok zakrył górę. 
(16) I mieszkała chwała ska na górze Synaj, a okrył ją obłok przez sześć dni; potem zawołał na Mośea dnia siódmego z pośrodku obłoku. 
(17) A pozór chwały skiej był jako ogień pożerający na wierzchu góry przed oczyma synów Izraelskich. 
(18) I wszedł Mośe w pośrodek obłoku, wstąpiwszy na górę; i był Mośe na górze czterdzieści dni i czterdzieści nocy. 

(25:1) I rzekł do Mośea mówiąc: 
(2) Mów do synów Izraelskich, aby mi zebrali podarek; od każdego człowieka, którego dobrowolnym uczyni serce jego, odbierać będzie podarek mój. 
(3) A ten jest podarek, który będziecie brać od nich: złoto, i srebro, i miedź, 
(4) I hijacynt, i szarłat, i karmazyn dwa kroć farbowany; i biały jedwab, i sierść kozią; 
(5) I skóry baranie czerwono farbowane, i skóry borsukowe, i drzewo sytym: 
(6) Oliwę do świecenia, wonne rzeczy na olejek pomazywania, i na wonne kadzenie; 
(7) Kamienne onychiny, i kamienie ku osadzaniu naramiennika i napierśnika. 
(8) I uczynią mi świątnicę, abym mieszkał w pośrodku ich. 
(9) Według wszystkiego, jako ukażę tobie podobieństwo przybytku, i podobieństwo wszystkiego naczynia jego, tak uczynicie. 
(10) Uczynią też skrzynią z drzewa sytym; półtrzecia łokcia będzie długość jej a półtora łokcia szerokości jej, a półtora łokcia wysokość jej. 
(11) I powleczesz ją złotem czystem; z wierzchu i wewnątrz powleczesz ją, a uczynisz nad nią koronę złotą w około. 
(12) Ulejesz też do niej cztery kolce złote, które przyprawisz do czterech węgłów jej; dwa kolce do jednego jej boku, i dwa kolce do drugiego jej boku. 
(13) I uczynisz drążki z drzewa sytym, i powleczesz je złotem. 
(14) I przewleczesz drążki przez kolce na bokach skrzyni, aby na nich skrzynię noszono. 
(15) W kolcach u skrzyni będą te drążki; nie będą ich odejmować od niej. 
(16) A włożysz w tę skrzynię świadectwo, któreć dam. 
(17) Uczynisz też ubłagalnię ze złota czystego: półtrzecia łokcia będzie długość jej, a półtora łokcia szerokość jej. 
(18) I uczynisz dwa Cheruby złote: z ciągnionego złota uczynisz je na obu końcach ubłagalni. 
(19) A uczynisz Cheruba jednego na jednym końcu, a Cheruba drugiego na drugim końcu; na ubłagalni uczynicie Cheruby na obu końcach jej. 
(20) A będą mieć Cherubowie skrzydła rozciągnione z wierzchu, zakrywając skrzydłami swemi ubłagalnię; a twarze ich będą obrócone jednego ku drugiemu; ku ubłagalni będą twarze Cherubów. 
(21) I włożysz ubłagalnię na wierzch skrzyni, a do skrzyni włożysz świadectwo, któreć dam. 
(22) Tam się z tobą schodzić będę, i z tobą rozmawiać z ubłagalni, z pośrodku dwu Cherubów, którzy będą nad skrzynią świadectwa, o wszystkiem, coć rozkażę synom Izraelskim. 
(23) Uczynisz też stół z drzewa sytym: dwa łokcie będzie długość jego, a łokieć szerokość jego, a półtora łokcia wysokość jego. 
(24) I powleczesz go złotem czystem, a uczynisz mu koronę złotą w około. 
(25) Uczynisz też w około niego listwę w szerz na cztery palce, i koronę złotą w około listwy. 
(26) Także uczynisz do niego cztery kolce złote, i przybijesz kolce na czterech rogach, które są u czterech nóg jego. 
(27) Pod tą listwą będą kolce, przez które przewloką drążki do noszenia stołu. 
(28) A uczynisz te drążki z drzewa sytym, i powleczesz je złotem, i będzie na nich stół noszony. 
(29) Sprawisz też misy jego, i przystawki jego, i czasze jego, i kubki jego do nalewania ofiar mokrych; ze złota szczerego porobisz je. 
(30) I kłaść będziesz na ten stół chleby pokładne przed twarz moję ustawicznie. 
(31) Urobisz też świecznik ze złota szczerego, z ciągnionego złota będzie świecznik ten; słupiec jego, pręty jego, czaszki jego, gałki jego, i kwiaty jego, z tegoż będą. 
(32) A sześć prętów wychodzić będzie ze stron jego: trzy pręty świecznika ze strony jego jednej, a trzy pręty świecznika ze strony jego drugiej. 
(33) Trzy czaszki na kształt orzecha migdałowego na pręcie jednym, także gałka i kwiat; i trzy czaszki na kształt orzecha migdałowego na pręcie drugim, także gałka i kwiat; tak będzie na wszystkich sześciu prętach, wychodzących ze świecznika. 
(34) Ale na świeczniku będą cztery czaszki na kształt orzecha migdałowego, gałki jego, i kwiaty jego. 
(35) I będzie gałka pod dwiema prętami z niego, także gałka pod drugiemi dwiema prętami jego, i zaś gałka pod innemi dwiema prętami jego: tak będzie pod sześćią prętów z świecznika wychodzących. 
(36) Gałki ich, i pręty ich z niego będą; to wszystko całokowane z szczerego złota będzie. 
(37) Uczynisz też siedem lamp jego, i zaświecisz lampy jego, aby świeciły po stronach jego. 
(38) Nożyczki też jego, i kaganki jego ze złota szczerego. 
(39) Z talentu złota szczerego uczynisz go, i wszystko naczynie jego. 
(40) Patrzajże, abyś uczynił wszystko według podobieństwa tego, któreć ukazano na górze. 

(26:1) Przybytek też uczynisz z dziesięciu opon, które będą z białego jedwabiu kręconego, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i Cherubiny robotą haftarską uczynisz. 
(2) Długość opony jednej osiem a dwadzieścia łokci, a szerokość opony jednej cztery łokcie: pod jedną miarą będą wszystkie opony. 
(3) Pięć opon będą spinane, jedna z drugą; także drugie pięć opon będą spinane, jedna z drugą. 
(4) I naczynisz pętlic hijacyntowych na kraju opony jednej, gdzie się kraje spinać mają; także uczynisz na krajach opony drugiej, gdzie się kraje spinać mają. 
(5) Pięćdziesiąt pętlic uczynisz na oponie jednej, a pięćdziesiąt pętlic uczynisz po kraju opony, któremi się spinać ma z drugą; pętlica jedna przeciw drugiej będzie. 
(6) Uczynisz też pięćdziesiąt haczyków złotych, a spoisz oponę jednę z drugą temi haczykami; i tak będzie przybytek jeden. 
(7) Urobisz też opony z sierści koziej na namiot ku zakrywaniu przybytku z wierzchu; jedenaście takich opon urobisz. 
(8) Długość opony jednej trzydzieści łokci, a szerokość opony jednej cztery łokcie; jednaż miara będzie tych jedenastu opon. 
(9) I zepniesz pięć opon osobno, a sześć opon osobno; we dwoje złożysz oponę szóstą na przodku namiotu. 
(10) Uczynisz też pięćdziesiąt pętlic po kraju jednej opony, na końcu, gdzie się ma spinać, i pięćdziesiąt pętlic po kraju opony ku spinaniu drugiemu. 
(11) Uczynisz też haczyków miedzianych pięćdziesiąt, i zawiedziesz haczyki w pętlice, i spoisz namiot, aby był jeden. 
(12) A co zaś zbywa opon namiotowych, to jest pół opony zbywającej, zawieszono będzie w tyle przybytku. 
(13) A łokieć z jednej, i łokieć z drugiej strony, który zbywa z długości opon namiotu, będzie wisiał po stronach przybytku, tam i sam, żeby go okrywał. 
(14) Uczynisz też przykrycie na namiot z skór baranich czerwono farbowanych, i przykrycie z skór borsukowych na wierzch. 
(15) Naczynisz też do przybytku desek z drzewa sytym prosto stojących. 
(16) Dziesięć łokci długość deski, a półtora łokcia szerokość deski jednej. 
(17) Dwa czopy deska jedna mieć będzie, na kształt stopniów wschodowych sporządzone, jeden przeciw drugiemu; tak uczynisz u wszystkich desek przybytku. 
(18) Uczynisz też deski do przybytku, dwadzieścia desek ku stronie południowej, ku wiatrowi południowemu. 
(19) Czterdzieści zaś podstawków urobisz srebrnych pod tych dwadzieścia desek; dwa podstawki pod jednę deskę do dwu czopów jej, także dwa podstawki do deski drugiej do dwu czopów jej. 
(20) Na drugim zaś boku przybytku ku stronie północnej, dwadzieścia desek. 
(21) A czterdzieści podstawków ich srebrnych; dwa podstawki pod jednę deskę, i dwa podstawki pod drugą deskę. 
(22) Ale na stronie przybytku ku zachodowi uczynisz sześć desek. 
(23) A dwie deski uczynisz w kąciech przybytku w obydwu stronach. 
(24) Które będą spojone od spodku, także społu spojone będą z wierzchu do jednego kolca; tak będzie przy tych obu, które we dwu kąciech będą. 
(25) A tak będzie osiem desek, a podstawki ich srebrne; szesnaście podstawków, dwa podstawki pod deską jedną, a dwa podstawki pod deską drugą. 
(26) Uczynisz też drągi z drzewa sytym; pięć ich będzie do desek jednej strony przybytku. 
(27) Pięć także drągów do desek przybytku na drugą stronę; pięć też drągów do desek przybytku przestawających do obu węgłów na zachód słońca. 
(28) Ale drąg pośredni w pośrodku desek przewleczony będzie od jednego końca do drugiego. 
(29) One też deski powleczesz złotem, a poczynisz do nich kolce złote, przez które mają być przewleczone drągi; powleczesz też i drągi złotem. 
(30) Wystawisz tedy przybytek na ten kształt, któryć ukazano na górze. 
(31) Uczynisz też zasłonę z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego; robotą haftarską uczynisz ją z Cherubiny. 
(32) I zawiesisz ją na czterech słupach z drzewa sytym powleczonych złotem,
(których też haki złote) na czterech podstawkach srebrnych. 
(33) A zawiesisz zasłonę na haczykach, i wniesiesz za zasłonę skrzynię świadectwa, a dzielić wam będzie ta zasłona świątnicę od świątnicy najświętszej. 
(34) Położysz też ubłagalnię na skrzyni świadectwa w świątnicy najświętszej. 
(35) A postawisz stół przed zasłoną, a świecznik przeciw stołowi przy stronie przybytku na południe, a stół postawisz przy stronie północnej. 
(36) Uczynisz też zasłonę do drzwi przybytku z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z jedwabiu białego kręconego, robotą haftarską. 
(37) A uczynisz do tej zasłony pięć słupów z drzewa sytym, które powleczesz złotem; haki ich będą złote, a ulejesz do nich pięć podstawków miedzianych. 

(27:1) Uczynisz też ołtarz z drzewa sytym na pięć łokci wzdłuż, a na pięć łokci wszerz; czworograniasty będzie ołtarz, a na trzy łokcie wzwyż. 
(2) I poczynisz mu rogi na czterech węgłach jego; z niego będą rogi jego, i obijesz je miedzią. 
(3) Poczynisz też do niego kotły dla zsypowania popiołu; i miotły jego, i miednice jego, i widełki jego, i łopaty jego, wszystkie naczynia jego uczynisz z miedzi. 
(4) Uczynisz też do niego kratę, na kształt sieci, miedzianą; a uczynisz u tej kraty cztery kolce miedziane na czterech rogach jej. 
(5) I włożysz ją w okrąg ołtarza na dół, a będzie ta krata aż do połowy ołtarza. 
(6) Porobisz też drążki do ołtarza, drążki z drzewa sytym, a obijesz je miedzią. 
(7) Które drążki przewleczone będą przez kolce; a będą te drążki na obydwu stronach ołtarza, gdy go nosić będą. 
(8) Aby był czczy wewnątrz, uczynisz go z desek; jakoć ukazano na górze, tak go uczynią. 
(9) Uczynisz też sień przybytku na południe ku prawej stronie; opony tej sieni będą z białego jedwabiu kręconego; na sto łokci wzdłuż będzie strona jego. 
(10) Słupów też do nich dwadzieścia, a podstawków do nich dwadzieścia miedzianych; główki na słupach, i okręcenia ich będą srebrne. 
(11) Na tenże kształt na stronie północnej wzdłuż opony będą, sto łokci wzdłuż; słupów też do nich dwadzieścia, a podstawków do nich dwadzieścia miedzianych; główki na słupach i okręcenia ich srebrne. 
(12) A szerokość sieni od strony zachodniej będzie miała opony na pięćdziesiąt łokci; słupów ich dziesięć, i podstawków ich dziesięć. 
(13) Szerokość zaś sieni na przedniej stronie, na wschód słońca, pięćdziesiąt łokci. 
(14) Piętnaście też łokci opon na jednę stronę; słupów ich trzy i podstawków ich trzy. 
(15) Na drugiej zaś stronie opon piętnaście łokci; słupów ich trzy i podstawków ich trzy. 
(16) A do bramy sieni zasłona na dwadzieścia łokci z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z jedwabiu białego kręconego robotą haftarską; słupów jej cztery, i podstawków jej cztery. 
(17) Wszystkie słupy sieni w około otoczone będą srebrem; główki ich srebrne, a podstawki ich miedziane. 
(18) Długość sieni na sto łokci, a szerokość na pięćdziesiąt, wszędzie jednostajna; a wysokość na pięć łokci, z białego jedwabiu kręconego, a podstawki jej miedziane. 
(19) Wszystkie naczynia przybytku do wszelakiej usługi jego, i wszystkie kołki jego, i wszystkie kołki sieni, miedziane będą. 
(20) A ty rozkażesz synom Izraelskim, aby przynieśli do ciebie oliwy z oliwnego drzewa czystej, wytłoczonej, do świecenia, aby lampy zawsze gorzały. 
(21) W przybytku zgromadzenia przed zasłoną, która zakrywa skrzynię świadectwa, stawiać je będzie Aaron i synowie jego od wieczora aż do poranku przed em. Ta ustawa będzie wieczna w potomstwie ich między synami Izraelskimi. 

(28:1) A ty weźmij do siebie Aarona, brata twego, i syny jego z nim, z pośrodku synów Izraelskich, aby mi urząd kapłański odprawowali, Aaron, Nadab i Abiu, Eleazar, i Itamar, synowie Aaronowi. 
(2) A sprawisz szaty święte Aaronowi, bratu twemu, na cześć i na ozdobę. 
(3) Ty się też rozmówisz z każdym umiejętnym rzemieślnikiem, któregom napełnił Duchem mądrości, aby urobili szaty Aaronowi na poświęcenie jego, aby mi urząd kapłański odprawował. 
(4) A teć są szaty, które urobią: Napierśnik, i naramiennik, i płaszcz, i suknia haftowana, czapka i pas. I urobią te szaty święte Aaronowi bratu twemu i synom jego, aby mi kapłański urząd sprawowali. 
(5) I nabiorą złota, i hijacyntu, i szarłatu, i karmazynu dwa kroć farbowanego, i jedwabiu białego. 
(6) I uczynią naramiennik ze złota, i z hijacyntu, i z szarłatu, z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z jedwabiu białego kręconego, robotą haftarską. 
(7) Dwa zwierzchne kraje zszyte mieć będzie na dwu końcach swych, a tak społu spięte będą. 
(8) A przepasanie naramiennika tego, które na nim będzie, podobne będzie robocie jego; będzie także ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z jedwabiu białego kręconego. 
(9) I weźmiesz dwa kamienie onychiny, i wyryjesz na nich imiona synów Izraelskich; 
(10) Sześć imion ich na jednym kamieniu, a imion sześć drugich na drugim kamieniu, według narodzenia ich. 
(11) Robotą snycerzów, którzy kamienie rzezą, wyryjesz na obu kamieniach imiona synów Izraelskich, i osadzisz je we złote osadzenia. 
(12) I położysz te obadwa kamienie na wierzchnich krajach naramiennika, kamienie pamiątki dla synów Izraelskich; i nosić będzie Aaron imiona ich przed em na obu ramionach swych na pamiątkę. 
(13) Uczynisz też haczyki złote. 
(14) Dwa też łańcuszki ze złota szczerego jednostajne; uczynisz je robotą plecioną, i zawiesisz te łańcuszki plecione na haczykach. 
(15) Uczynisz też napierśnik sądu robotą haftarską, według roboty naramiennika urobisz go; ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego uczynisz go. 
(16) Czworograniasty będzie i dwoisty, na piędzi długość jego, i na piędzi szerokość jego. 
(17) I nasadzisz weń pełno kamienia, cztery rzędy kamienia, tym porządkiem: sardyjusz, topazyjusz i szmaragd w pierwszym rzędzie; 
(18) W drugim zasię rzędzie: karbunkuł, szafir, i jaspis. 
(19) A w trzecim rzędzie: linkuryjusz, achates, i ametyst. 
(20) A w czwartym rzędzie: chryzolit, onychin i berył; te będą wsadzone w złoto w rzędziech swoich. 
(21) A tych kamieni z imionami synów Izraelskich będzie dwanaście według imion ich; tak jako rzezą pieczęci, każdy według imienia swego będą, dla dwunastu pokoleń. 
(22) Uczynisz też do napierśnika łańcuszki jednostajne robotą plecioną ze złota szczerego. 
(23) Uczynisz też do napierśnika dwa kolce złote, i przyprawisz te dwa kolce do obu krajów napierśnika. 
(24) I przewleczesz dwa łańcuszki złote przez oba kolce u krajów napierśnika. 
(25) Drugie zasię dwa kolce dwu łańcuszków zawleczesz na dwa haczyki, i przyprawisz do wierzchnich krajów naramiennika na przodku. 
(26) Uczynisz też dwa kolce złote, które przyprawisz do dwu końców napierśnika na kraju jego, który jest od naramiennika ze spodku. 
(27) Do tego uczynisz dwa drugie kolce złote, które przyprawisz na dwie strony naramiennika ze spodku na przeciwko spojeniu jego, z wierzchu nad przepasaniem naramiennika. 
(28) Tak zwiążą napierśnik ten kolce jego z kolcami naramiennika sznurem hijacyntowym, aby był nad przepasaniem naramiennika, żeby nie odstawał napierśnik od naramiennika. 
(29) I będzie nosił Aaron imiona synów Izraelskich na napierśniku sądu, na piersiach swych, gdy będzie wchodził do świątnicy, na pamiątkę ustawiczną przed em. 
(30) Położysz też na napierśniku sądu Urim i Tummim, które będą na piersiach Aaronowych, gdy wchodzić będzie przed a; i poniesie Aaron sąd synów Izraelskich na piersiach przed em ustawicznie. 
(31) Uczynisz też płaszcz pod naramiennik, wszystek z hijacyntu. 
(32) A na wierzchu w pośród jego będzie rozpór, który rozpór obwiedziesz bramą plecioną w pancerzowy wzór, aby się nie rozdzierał. 
(33) Uczynisz też na podołku jego jabłka granatowe z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego na podołku jego w około, a dzwonki złote między niemi w około. 
(34) Dzwonek złoty a jabłko granatowe; i zaś dzwonek złoty i jabłko granatowe u podołka płaszcza w około. 
(35) A będzie to miał na sobie Aaron przy posługiwaniu, aby słyszany był dźwięk jego, gdy będzie wchodził do świątnicy przed a, i gdy zaś wychodzić będzie, żeby nie umarł. 
(36) Uczynisz też blachę ze złota szczerego, a wyryjesz na niej robotą tych, co pieczęci rzezą: Świętość u. 
(37) Tę przywiążesz do sznuru hijacyntowego, i będzie na czapce; na przodku na czapce będzie. 
(38) A ta będzie nad czołem Aaronowem, aby nosił Aaron nieprawość poświęconych rzeczy, które by poświęcali synowie Izraelscy przy wszystkich darach poświęconych rzeczy swych; a będzie nad czołem jego ustawicznie, aby im zjednał łaskę u a. 
(39) Sprawisz też szatę z białego jedwabiu dzianą; także uczynisz czapkę z jedwabiu białego, pas też uczynisz robotą haftarską. 
(40) Synom także Aaronowym poczynisz szaty; i poczynisz im pasy, i czapki im poczynisz na cześć i na ozdobę. 
(41) A ubierzesz w nie Aarona, brata twego, i syny jego z nim; i pomażesz je, a napełnisz ręce ich, i poświęcisz je, aby mi urząd kapłański sprawowali. 
(42) Urobisz im też ubiory lniane, dla zakrycia nagości ciała; od biódr aż do udów będą. 
(43) A będą na Aaronie i na synach jego, gdy wchodzić będą do namiotu zgromadzenia, albo gdy będą przystępować do ołtarza, aby służyli w świątnicy, żeby niosąc nieprawość, nie pomarli. Ustawa to wieczna będzie jemu, i nasieniu jego po nim. 

(29:1) To też uczynisz im na poświęcenie ich, aby mi odprawowali urząd kapłański: Weźmij cielca jednego młodego, i dwu baranów zupełnych; 
(2) I chleby przaśne, i placki przaśne z oliwą zaczynione, i kołacze przaśne, namazane oliwą; z przedniej mąki pszenicznej naczynisz ich. 
(3) A włożysz to w jeden kosz, ofiarować je będziesz w tymże koszu, z cielcem, i z dwiema barany. 
(4) A Aaronowi i synom jego przystąpić każesz do drzwi namiotu zgromadzenia, i omyjesz je wodą, 
(5) A wziąwszy szaty, obleczesz Aarona w suknią, i w płaszcz pod naramiennik, i w naramiennik, i napierśnik, i opaszesz go pasem naramiennika; 
(6) I włożysz czapkę na głowę jego, a wstawisz koronę świętości na czapkę. 
(7) Na ostatek weźmiesz olejek pomazywania, i wylejesz na głowę jego, a pomażesz go. 
(8) Potem synom jego przystąpić każesz, a obleczesz je w szaty; 
(9) I opaszesz je pasem, Aarona i syny jego, a włożysz na nie czapki, i będą mieli kapłaństwo ustawą wieczną; poświęcisz też ręce Aaronowe, i ręce synów jego. 
(10) Przywiedziesz też cielca przed namiot zgromadzenia, i włoży Aaron i synowie jego ręce swoje na głowę cielca. 
(11) I zabijesz cielca przed em, u drzwi namiotu zgromadzenia. 
(12) A wziąwszy krwi z cielca pomażesz na rogach ołtarza palcem swym, a ostatek krwi wylejesz ku spodku ołtarza. 
(13) Weźmiesz też wszystkę tłustość okrywającą wnętrze, i odzieczkę z wątroby, i dwie nerki z tłustością ich, a zapalisz to na ołtarzu. 
(14) A mięso cielca, i skórę jego, i gnój jego, spalisz ogniem za obozem; bo to jest ofiara za grzech. 
(15) Barana także jednego weźmiesz, na którego głowę Aaron i synowie jego włożą ręce swoje. 
(16) I zabijesz barana tego, a wziąwszy krwi jego, pokropisz wierzch ołtarza w około. 
(17) A barana zrąbiesz na sztuki, i opłuczesz trzewa jego i nogi jego, i włożysz je na sztuki z niego i na głowę jego. 
(18) I zapalisz tego całego barana na ołtarzu; całopalenie to jest u, wonią przyjemną, ofiarą ognistą jest u. 
(19) Zatem weźmiesz barana drugiego, a włoży Aaron i synowie jego ręce swoje na głowę barana. 
(20) A zabiwszy onego barana weźmiesz ze krwi jego, i pomażesz koniec ucha Aaronowego, i końce ucha prawego synów jego, i wielkie palce ręki ich prawej, także wielkie palce nogi ich prawej, a wylejesz tę krew na ołtarz w około. 
(21) Wziąwszy zaś ze krwi, która na ołtarzu, także z olejku pomazywania, pokropisz Aarona, i szaty jego, i szaty synów jego z nim; i będzie poświęcony on i szaty jego, i synowie jego, i szaty synów jego z nim. 
(22) Potem weźmiesz z barana łój, i ogon, i tłustość, która okrywa wnętrze, i odzieczkę wątroby, i dwie nerki, i łój, który jest na nich, i łopatkę prawą, albowiem jest baran poświęcenia; 
(23) I bochen chleba jeden, i kołacz chleba z oliwą jeden, i placek jeden z kosza przaśników, który jest przed em. 
(24) A położysz to wszystko na ręce Aaronowe, i na ręce synów jego, i obracać to będziesz tam i sam za ofiarę obracania przed em; 
(25) A wziąwszy to z ręku ich, zapalisz na ołtarzu, na całopalenie, na wonność wdzięczną przed em; ofiara ognista jest u. 
(26) Weźmiesz też piersi z barana poświęcenia, które należą Aaronowi, i obracać je będziesz tam i sam za ofiarę obracania przed em, a to będzie dział twój, 
(27) Poświęcisz też piersi obracania i łopatkę podnoszenia, którą obracano, i którą podnoszono, z barana poświęcenia dla Aarona, i dla synów jego. 
(28) A to będzie Aaronowi i synom jego ustawą wieczną od synów Izraelskich, gdyż ofiara podnoszenia jest: i ofiara podnoszenia będzie od synów Izraelskich z ofiar ich spokojnych, ofiara podnoszenia ich będzie u. 
(29) A szaty święte, które są Aaronowe, zostaną synom jego po nim, aby pomazywani byli w nich, a były poświęcane w nich ręce ich. 
(30) Siedem dni będzie w nich chodził kapłan, który będzie na jego miejscu z synów jego, który wchodzić będzie do namiotu zgromadzenia, aby służył w świątnicy. 
(31) Barana też poświęcenia weźmiesz, i uwarzysz mięso jego na miejscu świętem. 
(32) I jeść będą Aaron i synowie jego mięso onego barana, i chleb, który jest w koszu, u drzwi namiotu zgromadzenia. 
(33) Będą to jeść ci, za które się oczyszczenie stało, ku poświęceniu rąk ich, aby poświęceni byli; obcy zaś nie będzie jadł z tego, bo święta rzecz jest. 
(34) A zbyłoliby co mięsa poświęcenia, i chleba aż do poranku, spalisz ostatki ogniem: nie będą tego jeść, bo święta rzecz jest. 
(35) Tak tedy uczynisz Aaronowi, i synom jego, według wszystkiego, com ci przykazał; przez siedem dni poświęcać będziesz ręce ich. 
(36) Cielca też na grzech ofiarować będziesz na każdy dzień na oczyszczenie, i oczyścisz ołtarz, czyniąc oczyszczenie na nim, i pomażesz go ku poświęceniu jego. 
(37) Siedem dni będziesz oczyszczał ołtarz, i poświęcisz go, i będzie ten ołtarz najświętszy; cóżkolwiek się dotknie ołtarza, poświęcono będzie, 
(38) A to jest, co ofiarować będziesz na ołtarzu: dwa baranki roczne, dwa na każdy dzień ustawicznie. 
(39) Baranka jednego ofiarować będziesz rano, a baranka drugiego ofiarować będziesz między dwoma wieczorami. 
(40) Także dziesiątą część efy mąki pszennej, zmieszanej z oliwą wytłoczoną, której by było czwarta część hyn, a do ofiary mokrej czwarta część hyn wina do jednego baranka. 
(41) Także baranka drugiego ofiarować będziesz między dwoma wieczorami; według obrzędu ofiary porannej i według ofiary mokrej jej, tak przy niej uczynisz nad wonią przyjemną, i ofiarę zapaloną u. 
(42) Całopalenie to ustawicznie będzie w narodziech waszych u drzwi namiotu zgromadzenia przed em, gdzie się z wami schodzić będę, abym tam z tobą rozmawiał. 
(43) Tam się też schodzić będę z synami Izraelskimi, i będzie miejsce to chwałą moją. 
(44) Bo poświęcę namiot zgromadzenia, i ołtarz, i Aarona, i syny jego poświęcę, aby mi urząd kapłański sprawowali. 
(45) I będę mieszkał w pośrodku synów Izraelskich, i będę im za Elohima. 
(46) A poznają, żem Ja Elohim ich, którym je wywiódł z ziemi Egipskiej, abym mieszkał w pośrodku ich, Ja Elohim ich.

(30:1) Uczynisz też ołtarz dla kadzenia; z drzewa sytym uczynisz go. 
(2) Na łokieć wzdłuż, i na łokieć wszerz, czworograniasty będzie, a na dwa łokcie wzwyż; z niego wychodzić będą rogi jego. 
(3) A powleczesz go szczerem złotem, wierzch jego i ściany jego w około, i rogi jego. Uczynisz też koronę złotą około niego. 
(4) I dwa kolce złote uczynisz też pod koroną we dwu kątach jego, po obu stronach jego, a przez nie przewleczesz drążki, aby noszony był na nich. 
(5) A uczynisz drążki one z drzewa sytym, i powleczesz je złotem. 
(6) I postawisz go przed zasłoną, za którą jest skrzynia świadectwa przed ubłagalnią, która jest nad świadectwem, gdzie się z tobą schodzić będę. 
(7) A będzie kadził na nim Aaron kadzeniem z wonnych rzeczy na każdy poranek; przygotowawszy lampy, będzie kadził. 
(8) Także gdy rozpali Aaron lampy między dwoma wieczorami, kadzić będzie kadzeniem ustawicznem przed em w narodziech waszych. 
(9) Nie włożycie nań kadzidła obcego, ani całopalenia, ani ofiary suchej; ani ofiary mokrej ofiarować będziecie na nim. 
(10) Tylko wykona oczyszczenie Aaron nad rogami jego raz w rok; przez krew ofiary za grzech, w dzień oczyszczenia, raz w rok oczyszczenie odprawi na nim w narodziech waszych; bo to rzecz najświętsza u. 
(11) Zatem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(12) Gdy zbierzesz główną sumę synów Izraelskich, z tych, którzy mają iść w liczbę, da każdy okup za duszę swą u, gdy je liczyć będziesz, aby nie przyszła na nie plaga, gdy zliczeni będą. 
(13) To dawać będą: każdy, który idzie w liczbę, da pół sykla według sykla świątnicy dwadzieścia pieniędzy sykiel waży; pół sykla będzie podarek u. 
(14) Ktokolwiek idzie w liczbę ode dwudziestu lat i wyżej, odda podarek u. 
(15) Elohimaty nie da więcej, a ubogi nie da mniej nad pół sykla, gdy będą dawać ofiarę u, dla oczyszczenia dusz swoich. 
(16) A wybrawszy pieniądze oczyszczenia od synów Izraelskich, dasz je na potrzeby namiotu zgromadzenia, co będzie synom Izraelskim na pamiątkę przed em, ku oczyszczeniu dusz waszych. 
(17) Potem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(18) Uczynisz też wannę miedzianą, i stolec jej miedziany do umywania, a postawisz ją między namiotem zgromadzenia, i między ołtarzem, i nalejesz w nią wody. 
(19) I umywać będą Aaron i synowie jego z niej ręce swoje i nogi swoje. 
(20) Gdy wchodzić będą do namiotu zgromadzenia, umywać się będą wodą, aby nie pomarli; także gdyby mieli przystępować do ołtarza, aby służyli, i zapalili ofiarę ognistą u. 
(21) I będą umywali ręce swoje i nogi swoje, aby nie pomarli; i będzie im to ustawą wieczną, jemu i nasieniu jego, w rodzaju ich. 
(22) Rzekł jeszcze do Mośea, mówiąc: 
(23) Ty też weźmij sobie wonnych rzeczy przednich: Myrry co najczystszej pięćset łutów, a cynamonu wonnego połowę tego, to jest, dwieście i pięćdziesiąt łutów, i tatarskiego ziela dwieście i pięćdziesiąt; 
(24) Kasyi też pięćset łutów według sykla świątnicy, i oliwy z drzew oliwnych hyn. 
(25) I uczynisz z tego olejek pomazywania świętego, maść najwyborniejszą, robotą aptekarską: olejek to pomazywania świętego będzie. 
(26) I pomażesz nim namiot zgromadzenia, i skrzynię świadectwa. 
(27) Także stół i wszystkie naczynia jego, i świecznik, i naczynia jego, i ołtarz, na którym kadzą; 
(28) Ołtarz też do całopalenia ze wszystkiem naczyniem jego, i wannę z stolcem jej. 
(29) A poświęcisz je, aby najświętsze były; cokolwiek się ich dotknie, poświęcone będzie. 
(30) Aarona też, i syny jego pomażesz, i poświęcisz je, aby mi sprawowali urząd kapłański. 
(31) A synom Izraelskim tak powiesz, mówiąc: Olejek pomazywania świętego mnie będzie świętym w narodziech waszych; 
(32) Ciało człowiecze nie będzie nim mazane, a według złożenia jego nie uczynicie temu podobnego: bo święty jest, i święty wam będzie. 
(33) Ktobykolwiek uczynił taką maść, a namazałby nią kogo obcego, wytracony będzie z ludu swego. 
(34) I rzekł do Mośea: Weźmij sobie rzeczy wonnych, balsamu, i onychy, i galbanu wonnego, i kadzidła czystego, wszystkiego w równej wadze; 
(35) A uczynisz z tego kadzenia wonne robotą aptekarską; to zmieszanie czyste i święte będzie. 
(36) A utłukłszy to miałko, kłaść będziesz z niego przed świadectwem w namiocie zgromadzenia, gdzie się z tobą schodzić będę; najświętsze to będzie. 
(37) Kadzenia też, które byś czynił według złożenia tego, nie uczynicie sobie; toć będzie świętą rzeczą dla a. 
(38) Ktobykolwiek uczynił co podobnego, aby woniał z niego, wytracony będzie z ludu swego. 

(31:1) Potem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(2) Otom wezwał z imienia Besaleela, syna Urowego, syna Churowego z pokolenia Judy. 
(3) I napełniłem go Duchem Bożym, mądrością, i rozumem, i umiejętnością we wszelakiem rzemiośle. 
(4) Ku dowcipnemu wymyślaniu, cokolwiek może być urobione ze złota, i z srebra, i z miedzi. 
(5) Do rzezania kamienia na osadzenie, i na wyrobienie drzewa ku wystawieniu każdej roboty. 
(6) A oto, Ja przydałem mu Acholijaba, syna Achysamechowego z pokolenia Dan, a w serce każdego dowcipnego dałem mądrość, aby zrobili wszystko com ci przykazał. 
(7) Namiot zgromadzenia, i skrzynię świadectwa, i ubłagalnią, która ma być nad nią, i wszystkie naczynia namiotu. 
(8) Stół także i naczynia jego, i świecznik czysty ze wszystkiem naczyniem jego, i ołtarz do kadzenia. 
(9) Także ołtarz do całopalenia ze wszystkiem naczyniem jego, i wannę ze stolcem jej. 
(10) Także szaty do służby, i szaty święte Aaronowi kapłanowi, i szaty synom jego ku sprawowaniu kapłaństwa. 
(11) I olejek pomazywania, i kadzenie wonne do świątnicy; według wszystkiego, jakom ci rozkazał, uczynią. 
(12) Potem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(13) Ty też powiedz synom Izraelskim, mówiąc: Przecię sabbatów moich przestrzegać będziecie; bo ten znak jest między mną i między wami w narodziech waszych, abyście wiedzieli, żem Ja , który was poświęcam. 
(14) Przetoż przestrzegajcie sabbatu, święty bowiem jest wam. Kto by go zgwałcił, śmiercią umrze; bo każdy, coby weń robotę odprawował, wytracona będzie dusza jego, z pośrodku ludu swego. 
(15) Przez sześć dni odprawowana będzie robota; ale w dzień siódmy sabbat jest, odpocznienie święte u; każdy, kto by robił robotę w dzień sabbatu, śmiercią umrze. 
(16) Przetoż będą strzec synowie Izraelscy sabbatu, zachowując sabbat w narodziech swych ustawą wieczną. 
(17) Między mną i między syny Izraelskimi znakiem jest wiecznym; bo w sześciu dniach uczynił niebo i ziemię, a dnia siódmego przestał i odpoczął. 
(18) I dał Mośeowi dokonawszy mowy z nim na górze Synaj dwie tablice świadectwa, tablice kamienne, pisane palcem Bożym. 

(32:1) A widząc lud, iż omieszkiwał Mośe zejść z góry, tedy zebrał się lud przeciw Aaronowi, i mówili do niego: Wstań, uczyń nam bogi, którzy by szli przed nami; bo Mośeowi, mężowi temu, który nas wywiódł z ziemi Egipskiej, nie wiemy co się stało. 
(2) Tedy im rzekł Aaron: Odejmijcie nausznice złote, które są na uszach żon waszych, synów waszych, i córek waszych, a przynieście do mnie. 
(3) I poodrywał wszystek lud nausznice złote, które były na uszach ich, a przynieśli do Aarona. 
(4) Które gdy odebrał z ręku ich, wykształtował je rylcem i uczynił z nich cielca odlewanego. I rzekli: Ci są bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wywiedli z ziemi Egipskiej. 
(5) Co ujrzawszy Aaron, zbudował ołtarz przed nim; a wołając Aaron mówił: Święto skie jutro będzie. 
(6) A wstawszy bardzo rano nazajutrz, ofiarowali całopalenia, i przywiedli ofiary spokojne; i siadł lud, aby jadł i pił, i wstali grać. 
(7) Tedy rzekł do Mośea: Idź zstąp; bo się popsował lud twój, któryś wywiódł z ziemi Egipskiej. 
(8) Ustąpili prędko z drogi, którąm im przykazał; uczynili sobie cielca odlewanego, i kłaniali się mu, i ofiarowali mu mówiąc: Ci są bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wywiedli z ziemi Egipskiej. 
(9) Rzekł zasię do Mośea: Widziałem lud ten, a oto, jest lud twardego karku. 
(10) Przetoż teraz puść mię, że się rozpali popędliwość moja na nie i wygładzę je; a ciebie uczynię w naród wielki. 
(11) I modlił się Mośe u Elohimu swemu, a rzekł: Przeczże o ie, rozpala się popędliwość twoja przeciwko ludowi twemu, któryś wywiódł z ziemi Egipskiej mocą wielką i ręką możną? 
(12) A przeczżeby Egipczanie rzec mieli, mówiąc: Na ich złe wywiódł je, aby je pobił na górach, i aby je wygładził z wierzchu ziemi? Odwróć się od gniewu zapalczywości twojej, a ulituj się nad złem ludu twego. 
(13) Wspomnij na Abrahama, Izaaka, i Izraela, sługi twoje, którymeś przysiągł sam przez się i mówiłeś do nich: Rozmnożę nasienie wasze jako gwiazdy niebieskie, i wszystkę tę ziemię, o którejm mówił. Dam ją nasieniu waszemu, i odziedziczą ją na wieki. 
(14) I użalił się nad złem, które mówił, że uczynić miał ludowi swemu. 
(15) A obróciwszy się Mośe zstąpił z góry, dwie tablice świadectwa mając w ręku swych, tablice pisane po obu stronach; i na tej, i na owej stronie były pisane. 
(16) A one tablice robotą Bożą były; pismo także pismo Boże było, wyryte na tablicach. 
(17) A usłyszawszy Jahuszua głos ludu wołającego, rzekł do Mośea: Głos bitwy w obozie. 
(18) Który odpowiedział: Nie jest to głos zwyciężających, ani głos porażonych: głos śpiewających ja słyszę. 
(19) I stało się, gdy się przybliżył do obozu, że ujrzał cielca i tańce; a rozgniewawszy się bardzo Mośe, porzucił z ręku swoich tablice, i stłukł je pod górą. 
(20) Wziął też cielca, którego byli uczynili, i spalił go w ogniu, i skruszył go aż na proch, a wysypawszy na wodę, dał pić synom Izraelskim. 
(21) I rzekł Mośe do Aarona: Cóż ci ten lud uczynił, żeś wprowadził nań grzech wielki? 
(22) Odpowiedział Aaron: Niech się nie rozpala gniew pana mego; ty znasz ten lud, jako do złego skłonny jest. 
(23) Bo mi mówili: Uczyń nam bogi, którzy by szli przed nami, gdyż Mośeowi, mężowi temu, który nas wywiódł z ziemi Egipskiej, nie wiemy, co się stało. 
(24) I odpowiedziałem im: Kto ma złoto, odrywajcie je z siebie. I dali mi, i wrzuciłem je w ogień, i ulał się ten cielec. 
(25) Widząc tedy Mośe lud obnażony,
(bo go był złupił Aaron na zelżenie przed nieprzyjaciołmi ich). 
(26) Stanął Mośe w bramie obozu, i rzekł: Kto ski, przystąp do mnie. I zebrali się do niego wszyscy synowie Lewiego. 
(27) I rzekł do nich: Tak mówi , Elohim Izraelski: Przypasz każdy miecz swój do biodry swojej; przychodźcie a wracajcie się od bramy do bramy w obozie, a zabijajcie każdy brata swego, i każdy przyjaciela swego, i każdy bliźniego swego. 
(28) I uczynili synowie Lewiego według słowa Mośeowego; i poległo z ludu dnia onego około trzech tysięcy mężów. 
(29) Bo był rzekł Mośe: Poświęćcie ręce swoje dziś u, każdy na synu swym, i na bratu swym, aby wam dane było dziś błogosławieństwo. 
(30) A gdy było nazajutrz, mówił Mośe do ludu: Wyście zgrzeszyli grzechem wielkim; przetoż teraz wstąpię do a, aza go ubłagam za grzech wasz. 
(31) Wróciwszy się tedy Mośe do a, mówił: Proszę, zgrzeszył ten lud grzechem wielkim; bo sobie uczynili bogi złote. 
(32) Teraz tedy, albo odpuść grzech ich, albo jeźli nie, wymaż mię proszę z ksiąg twoich, któreś napisał. 
(33) I rzekł do Mośea: Kto mi zgrzeszył, tego wymażę z ksiąg moich. 
(34) A teraz idź, prowadź ten lud, gdziem ci rozkazał. Oto, Anioł mój pójdzie przed tobą; ale w dzień nawiedzenia mego nawiedzę też i na nich ten grzech ich. 
(35) Skarał tedy lud, przeto, że uczynili byli cielca, którego był uczynił Aaron. 

(33:1) Potem mówił do Mośea: Idź, rusz się stąd, ty i lud, któryś wywiódł z ziemi Egipskiej, do ziemi, o którąm przysiągł Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi, mówiąc: Nasieniu twemu dam ją. 
(2) I poślę przed tobą Anioła, i wyrzucę Chananejczyka, Amorejczyka, i Hetejczyka, i Ferezejczyka, Hewejczyka, i Jebuzejczyka. 
(3) Do ziemi opływającej mlekiem i miodem; lecz sam nie pójdę z tobą, gdyżeś jest lud karku twardego, bym cię snać nie wytracił w drodze. 
(4) A usłyszawszy lud tę rzecz złą, zasmucił się, i nie włożył żaden ochędóstwa swego na się. 
(5) Albowiem rzekł do Mośea: Powiedz synom Izraelskim: Wyście ludem twardego karku; przyjdę kiedy z nagła w pośród ciebie, i wygładzę cię. Przetoż teraz złóż ochędóstwo twoje z siebie, a będę wiedział, coć bym uczynić miał. 
(6) I złożyli synowie Izraelscy ochędóstwo swoje przy górze Horeb. 
(7) A Mośe wziąwszy namiot, rozbił go sobie za obozem, opodal od obozu, i nazwał go namiotem zgromadzenia. Tedy każdy, który chciał o co pytać a, wychodził do namiotu zgromadzenia, który był za obozem. 
(8) A gdy wychodził Mośe do namiotu, powstawał wszystek lud, i stał każdy we drzwiach namiotu swego; i patrzali za Mośeem, aż wszedł do namiotu. 
(9) I bywało to, że gdy wchadzał Mośe do namiotu, zstępował słup obłokowy, a stawał u drzwi namiotu, i mawiał Elohim z Mośeem. 
(10) A widząc wszystek lud słup obłokowy, stojący u drzwi namiotu, powstawał wszystek lud i kłaniał się każdy u drzwi namiotu swego. 
(11) I mawiał do Mośea twarzą w twarz, jako mawia człowiek do przyjaciela swego; potem wracał się do obozu, a sługa jego Jahuszua, syn Nunów, młodzieniec, nie odchodził z pośrodku namiotu. 
(12) Tedy mówił Mośe do a: Wej, ty mi mówisz: Prowadź lud ten, a tyś mi nie oznajmił, kogo poślesz ze mną? Nad to powiedziałeś: Znam cię z imienia, znalazłeś też łaskę w oczach moich. 
(13) Teraz tedy, jeźlim znalazł łaskę w oczach twoich, ukaż mi proszę drogę twoję, żebym cię poznał, i żebym znalazł łaskę w oczach twoich, a obacz, że ludem twoim jest naród ten. 
(14) I odpowiedział : Oblicze moje pójdzie przed tobą, a dam ci odpocznienie. 
(15) I rzekł Mośe do niego: Nie pójdzieli oblicze twoje z nami, nie wywódź nas stąd. 
(16) Albowiem po czemże tu znać będzie, żem znalazł łaskę w oczach twoich, ja i lud twój? izali nie po tem, gdy pójdziesz z nami? bo tak oddzieleni będziemy, ja i lud twój, od każdego ludu, który jest na ziemi. 
(17) I rzekł do Mośea: I tę rzecz, o którąś mówił, uczynię; boś znalazł łaskę w oczach moich, i znam cię z imienia. 
(18) Nad to rzekł Mośe: Ukaż mi proszę, chwałę twoję. 
(19) A on odpowiedział: Ja sprawię, że przejdzie wszystko dobre moje przed twarzą twoją, i zawołam z imienia: przed twarzą twoją; zmiłuję się, nad kim się zmiłuję; a zlituję się, nad kim się zlituję. 
(20) I rzekł: Nie będziesz mógł widzieć oblicza mego; bo nie ujrzy mię człowiek, aby żyw został. 
(21) I rzekł : Oto, miejsce u mnie, a staniesz na opoce. 
(22) A gdy przechodzić będzie chwała moja, tedy cię postawię w rozpadlinie opoki, i zakryję cię dłonią moją, póki nie przejdę. 
(23) Potem odejmę dłoń moję, i ujrzysz tył mój; ale twarz moja nie będzie widziana. 

(34:1) I rzekł do Mośea: Wyciesz sobie dwie tablice kamienne, podobne pierwszym, a napiszę na tychże tablicach słowa, które były na tablicach pierwszych, któreś stłukł. 
(2) A bądź gotów rano, że wstąpisz jutro na górę Synaj, i staniesz przede mną na wierzchu tej góry. 
(3) Ale żaden niech nie wstępuje z tobą, a nikt też niech nie będzie widziany po wszystkiej górze; ani owce, ani woły, niech się nie pasą przeciwko tej górze. 
(4) Tedy wyciosał Mośe dwie tablice kamienne, podobne pierwszym; i wstawszy rano, wstąpił na górę Synaj, jako mu rozkazał , wziąwszy w ręce swe dwie tablice kamienne. 
(5) I zstąpił w obłoku, i stanął tam z nim, i zawołał imieniem . 
(6) Bo przechodząc przed twarzą jego, wołał: , , Elohim miłosierny i litościwy, nie rychły do gniewu, a obfity w miłosierdziu i w prawdzie; 
(7) Zachowujący miłosierdzie nad tysiącami, gładzący nieprawość i przestępstwo i grzech, nie usprawiedliwiający winnego, nawiedzając nieprawość ojcowską w synach i w synach synów ich do trzeciego i do czwartego pokolenia. 
(8) Pospieszywszy się tedy Mośe nachylił się ku ziemi i pokłonił się, 
(9) I rzekł; Jeźlim teraz znalazł łaskę w oczach twoich, ie, niech idzie proszę w pośrodku nas, lud bowiem ten twardego karku jest, a odpuść nieprawości nasze, i grzech nasz, a miej nas za dziedzictwo. 
(10) Który odpowiedział: Oto, Ja postanowię przymierze; przed wszystkim ludem twoim czynić będę cuda, które nie były czynione po wszystkiej ziemi i we wszystkich narodziech; i obaczy wszystek lud, między którymeś ty, sprawę ską; bo straszne będzie to, co Ja uczynię z tobą. 
(11) Strzeżże tego, co Ja rozkazuję tobie: Oto, Ja wypędzę przed obliczem twojem Amorejczyka, i Chananejczyka, i Hetejczyka, i Ferezejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka. 
(12) Strzeżże się, abyś snać nie stanowił przymierza z obywatelami ziemi onej, do której ty wnijdziesz, żebyć to nie było sidłem pośrodku ciebie. 
(13) Przetoż ołtarze ich zburzycie, bałwany ich połamiecie, i gaje ich święcone wyrąbiecie. 
(14) Nie będziesz się kłaniał bogu innemu, przeto że jest, zawistny imię jego, Elohim zawistny jest; 
(15) By snać, uczyniwszy przymierze z obywatelami tej ziemi, gdyby oni cudzołożyli z bogami swymi, i ofiarowali bogom swym, ciebie nie wezwali, a jadłbyś z ofiar ich: 
(16) I brałbyś z córek ich żony synom swym, i cudzołożyłyby córki ich z bogi swymi, a przywiodłyby syny twoje do wszeteczeństwa z bogi swymi. 
(17) Elohimów odlewanych nie czyń sobie. 
(18) Święto przaśników zachowywać będziesz; przez siedem dni jeść będziesz przaśniki, jakom ci rozkazał, czasu miesiąca Abib; albowiem tegoż miesiąca Abib wyszedłeś z Egiptu. 
(19) Wszystko, co otwiera żywot, moje jest; i wszystko z dobytku twego cokolwiek samcem jest, pierworodne i z owiec, i z wołów; 
(20) Ale pierworodne oślę odkupisz owcą; a jeźlibyś go nie odkupił, złamiesz mu szyję. Każdego pierworodnego z synów twych odkupisz, i nie ukażą się przed twarz moję próżni. 
(21) Sześć dni robić będziesz, a dnia siódmego odpoczniesz; czasu orania i czasu żniwa odpoczniesz. 
(22) Święto Tygodni uczynisz też sobie, w pierwiastki żniwa pszenicznego, i święto zbierania na skończeniu roku. 
(23) Trzy kroć do roku ukaże się każdy mężczyzna twój przed obliczem ującego a, Elohima Izraelskiego. 
(24) Albowiem wypędzę narody przed tobą, a rozszerzę granice twoje; i nie będzie pożądał nikt ziemi twojej, gdy pójdziesz, abyś się ukazał przed obliczem a Elohima twego trzy kroć do roku. 
(25) Nie będziesz ofiarował przy kwasie krwi ofiary mojej, i nie zostanie nic do jutra z ofiary obchodu święta przejścia. 
(26) Pierwiastki pierwszych urodzajów ziemi twej przyniesiesz w dom a Elohima twego. Nie będziesz warzył koźlęcia w mleku matki jego. 
(27) Zatem rzekł do Mośea: Napisz sobie te słowa, bo według słów tych postanowiłem z tobą przymierze, i z Izraelem. 
(28) I był tam z em czterdzieści dni i czterdzieści nocy; chleba nie jadł, i wody nie pił; i napisał na tablicach słowa przymierza, dziesięć słów. 
(29) I stało się, gdy zstępował Mośe z góry Synaj, a dwie tablice świadectwa miał w ręku Mośe, gdy zstępował z góry, że nie wiedział Mośe, iżby się lśniła skóra twarzy jego, gdy mówił z nim. 
(30) I ujrzeli Aaron, i wszyscy synowie Izraelscy Mośea, a oto lśniła się skóra twarzy jego, i bali się przystąpić do niego. 
(31) Ale zawołał na nich Mośe, i nawrócili się ku niemu Aaron, i wszystkie książęta zgromadzenia, i mówił Mośe do nich. 
(32) Potem też przyszli wszyscy synowie Izraelscy, którym przykazał wszystko, co mówił z nim na górze SYnaj. 
(33) A póki Mośe mówił z nimi, miewał na twarzy swojej zasłonę; 
(34) Ale gdy wchadzał Mośe przed twarz ską, aby rozmawiał z nim, odejmował zasłonę, póki nie wyszedł; a wyszedłszy, mówił do synów Izraelskich, co mu było rozkazano. 
(35) Widzieli tedy synowie Izraelscy twarz Mośeową, że się lśniła skóra twarzy Mośeowej; i kładł zaś Mośe zasłonę na twarz swoję, póki nie wszedł aby mówił z nim. 

(35:1) Potem zebrał Mośe wszystko zgromadzenie synów Izraelskich, i mówił do nich: Te są rzeczy, które rozkazał , abyście je czynili. 
(2) Przez sześć dni odprawowana będzie robota; ale dzień siódmy będzie wam święty, sabbat odpocznienia skiego; kto by weń robił robotę, umrze. 
(3) Nie rozniecicie ognia we wszystkich mieszkaniach waszych w dzień sabbatu. 
(4) Rzekł też Mośe do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich, mówiąc: Tać jest rzecz, którą przykazał mówiąc: 
(5) Złóżcie od siebie podarek u: każdy, kto jest ochotnego serca, przyniesie ten podarek u, złoto, i srebro, i miedź. 
(6) I hijacynt, i szarłat, i karmazyn dwa kroć farbowany, i biały jedwab, i sierść kozią; 
(7) Skóry też baranie czerwono farbowane i skóry borsukowe, i drzewo sytym; 
(8) I oliwę do świecenia, i rzeczy wonne na olejek pomazywania, i dla kadzenia wonnego; 
(9) Kamienie też onychiny, i kamienie do osadzania naramiennika i napierśnika. 
(10) A wszyscy dowcipnego serca między wami przyjdą, i robić będą, cokolwiek rozkazał : 
(11) Przybytek, namiot jego, i przykrycie jego, haczyki jego, i deski jego, drągi jego, słupy jego, i podstawki jego; 
(12) Skrzynie i drążki jej, ubłagalnią, i oponę do zasłony, 
(13) Stół i drążki jego, ze wszystkiem naczyniem jego, i chleby pokładne; 
(14) I świecznik do świecenia z naczyniem jego, i lampy jego, i oliwę do świecenia. 
(15) Ołtarz także do kadzenia z drążkami jego, i olejek pomazywania, i kadzenia wonne, i zasłonę do drzwi przybytku; 
(16) Ołtarz do całopalenia, i kratę jego miedzianą, drążki jego, i wszystkie naczynia jego, wannę z stolcem jej. 
(17) Opony do sieni, słupy jej, i podstawki jej, i zasłony do drzwi u sieni. 
(18) Kołki do przybytku i kołki do sieni z sznurami jej. 
(19) Szaty służebne do usługiwania w świątnicy, szaty święte Aaronowi kapłanowi, i szaty synom jego, dla sprawowania urzędu kapłańskiego 
(20) Wyszło tedy wszystko zgromadzenie synów Izraelskich od obliczności Mośeowej. 
(21) I przyszedł każdy mąż, którego pobudziło serce jego, i każdy, w którym dobrowolny był duch jego, przynieśli podarek u do robienia namiotu zgromadzenia, i do wszelkiej potrzeby jego, i na szaty święte. 
(22) Przychodzili tedy mężowie z niewiastami, każdy, kto był ochotnego serca, przynosili zapony, i nausznice, i pierścienie, i manele, i wszelakie naczynia złote, i ktokolwiek przynosił ofiarę złotą u. 
(23) Każdy też co miał hijacynt, i szarłat, i karmazyn dwa kroć farbowany, i biały jedwab, i sierść kozią, i skóry baranie czerwono farbowane, i skóry borsukowe, przynosili. 
(24) Ktokolwiek ofiarował podarek srebra i miedzi, przynosili na ofiarę u, każdy też, co miał drzewo sytym, na wszelaką potrzebę ku usłudze przynosili. 
(25) I wszystkie niewiasty dowcipnego serca rękami swemi przędły, a przynosiły co naprzędły, hijacynt, i szarłat, karmazyn dwa kroć farbowany, i biały jedwab. 
(26) A wszystkie niewiasty których pobudziło serce ich umiejętne, przędły sierść kozią. 
(27) Przełożeni zasię przynosili kamienie onychiny, i kamienie do osadzania naramiennika i napierśnika. 
(28) Także rzeczy wonne i oliwę do świecenia, i na olejek pomazywania i na wonne kadzenia. 
(29) Każdy mąż i niewiasta, w których ochotne serce było do ofiarowania, na każdą robotę, którą rozkazał czynić przez Mośea, przynosili synowie Izraelscy ofiarę dobrowolną u. 
(30) Zatem rzekł Mośe do synów Izraelskich: Oto, wezwał z imienia Besaleela, syna Urowego, syna Churowego, z pokolenia Judy, 
(31) I napełnił go Duchem Bożym, mądrością, i umiejętnością wszelkiego rzemiosła; 
(32) I ku dowcipnemu wymyślaniu, cokolwiek może być urobione ze złota, i z srebra, i z miedzi; 
(33) Do rzezania kamienia ku osadzeniu, i na wyrobienie drzewa, do czynienia wszelakiej roboty zmyślnej. 
(34) Dał nadto do serca jego, aby uczyć mógł inszych, on, i Acholijab, syn Achysamechów z pokolenia Dan. 
(35) Napełnił je mądrością serca, aby robili wszelakie rzemiosło ciesielskie, i haftarskie, i tkackie z hijacyntu, i z szarłatu, z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu tkacką robotą, aby robili każdą robotę dowcipnie wymyślając. 

(36:1) Tedy robił Besaleel, i Acholijab, i każdy mąż dowcipny, którym dał Elohim mądrość i rozum, aby umieli urobić każdą robotę ku usłudze świątnicy, wszystko, co rozkazał . 
(2) I wezwał Mośe Besaleela, i Acholijaba, i każdego męża dowcipnego, któremu dał mądrość w serce jego; każdego też, którego pobudziło serce jego, aby przystąpił do czynienia tej roboty. 
(3) I wzięli od Mośea wszystkie podarki, które byli przynieśli synowie Izraelscy na robotę ku usłudze świątnicy, aby ją wykonali; ale oni przynaszali do niego jeszcze dobrowolne dary na każdy poranek. 
(4) Tedy się zeszli wszyscy dowcipni, którzy robili wszelaką robotę świątnicy, każdy opuściwszy robotę swoję, którą czynili. 
(5) I rzekli do Mośea, mówiąc: Daleko więcej lud przynosi, niż potrzeba do wyrobienia tej usługi, którą rozkazał uczynić. 
(6) Rozkazał tedy Mośe, aby obwołano w obozie mówiąc: Ani mąż, ani niewiasta niech więcej ni przynoszą ofiar na robienie świątnicy. I zabroniono ludowi, aby nie nosili. 
(7) Bo mieli potrzeb dostatek do wszystkiej roboty, aby ją wyrobili, i zbywało. 
(8) I urobili każdy dowcipny z rzemieślników tę robotę: przybytek z dziesięciu opon z białego jedwabiu kręconego, i z hijacyntu, i szarłatu i z karmazynu dwa kroć farbowanego; z Cherubiny, robotą misterną robili je. 
(9) Długość opony jednej dwadzieścia i osiem łokci, a szerokość opony jednej na cztery łokcie; pod jedną miarą były wszystkie opony. 
(10) I spoił pięć opon jednę z drugą, także drugie pięć opon spoił jednę z drugą. 
(11) Naczynił też pętlic hijacyntowych po kraju opony jednej, na końcu, gdzie się spinać mają; także uczynił po kraju opony drugiej, na końcu, gdzie się spinać mają. 
(12) Pięćdziesiąt pętlic uczynił na oponie jednej, a pięćdziesiąt pętlic uczynił po kraju opony, któremi spojona była do drugiej; pętlica jedna przeciw drugiej była. 
(13) Uczynił też pięćdziesiąt haczyków złotych, a spiął opony jednę ku drugiej haczykami; i tak uczyniony jest przybytek jeden. 
(14) Urobił też opony z sierści koziej na namiot ku zakrywaniu przybytku z wierzchu, jedenaście opon urobił. 
(15) Długość opony jednej trzydzieści łokci, a cztery łokcie szerokość opony jednej; jednaż miara była tych jedenaście opon. 
(16) I spoił pięć opon osobno, a sześć opon osobno. 
(17) Uczynił też pętlic pięćdziesiąt po kraju jednej opony na końcu, gdzie się ma spinać; i pięćdziesiąt pętlic uczynił po kraju opony drugiej ku spinaniu. 
(18) Uczynił też haczyków miedzianych pięćdziesiąt, do spięcia namiotu, aby był jeden. 
(19) Nad to uczynił przykrycie na namiot z skór baranich czerwono farbowanych, i przykrycie z skór borsukowych na wierzch. 
(20) Naczynił też desek do przybytku z drzewa sytym stojących. 
(21) Dziesięć łokci długość deski, a półtora łokcia szerokość deski jednej. 
(22) Dwa czopy miała deska jedna, sporządzone jeden przeciwko drugiemu; tak uczynił u wszystkich desek przybytku. 
(23) Zgotował też i deski do przybytku, dwadzieścia desek ku stronie południowej, ku wiatrowi południowemu. 
(24) I czterdzieści podstawków urobił ze srebra pod dwadzieścia desek: dwa podstawki pod deskę jednę do dwóch czopów jej, także dwa podstawki pod deskę drugą do dwu czopów jej. 
(25) Także na drugiej stronie przybytku ku stronie północnej, uczynił dwadzieścia desek. 
(26) I czterdzieści podstawków ich srebrnych: dwa podstawki pod deskę jednę, i dwa podstawki pod deskę drugą. 
(27) Lecz na stronie przybytku ku zachodowi, uczynił sześć desek. 
(28) Dwie deski uczynił na węgłach po obu stronach przybytku; 
(29) A były spojone od spodku, także spojone były od wierzchu do jednegoż kolca; tak uczynił po obu stronach na dwu węgłach. 
(30) A tak było osiem desek, i podstawków ich srebrnych szesnaście podstawków, po dwu podstawkach pod każdą deską. 
(31) Naczynił i drągów z drzewa sytym; pięć do desek przybytku na jednę stronę; 
(32) Pięć także drągów do desek przybytku na drugą stronę, pięć też drągów do desek przybytku do obu węgłów, na zachód. 
(33) A uczynił też drąg pośredni, aby przechodził przez pośrodek desek od końca do końca. 
(34) A deski one powlókł złotem, i kolce do nich porobił ze złota, aby w nich drągi były, i powlókł drągi złotem. 
(35) Uczynił zaś zasłonę z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego; robotą misterną uczynił to z Cherubiny. 
(36) A do niej nagotował cztery słupy z drzewa sytym, i powlókł je złotem, haki też ich były złote, i ulał do nich cztery podstawki srebrne. 
(37) Uczynił też zasłonę do drzwi namiotu z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego, robotą haftarską. 
(38) A słupów do niej pięć z haczykami ich; i powlókł wierzchy ich i przepasania ich złotem, a podstawków ich było pięć miedzianych. 

(37:1) Uczynił też Besaleel skrzynię z drzewa sytym, a była półtrzecia łokcia długość jej, a półtora łokcia szerokość jej, także półtora łokcia wysokość jej. 
(2) I powlókł ją złotem szczerem wewnątrz, i zewnątrz, i uczynił jej koronę złotą w około. 
(3) Ulał też do niej cztery kolce złote do czterech węgłów jej: dwa kolce po jednej stronie jej, a dwa kolce po drugiej stronie jej. 
(4) Uczynił i drążki z drzewa sytym, a powlókł je złotem. 
(5) I przewlekł drążki przez kolce po stronach skrzyni, aby na nich noszona była skrzynia. 
(6) Uczynił też ubłagalnią ze złota szczerego: półtrzecia łokcia długość jej, a półtora łokcia szerokość jej. 
(7) Urobił i dwa Cheruby złote, z ciągnionego złota urobił je na obu końcach ubłagalni. 
(8) Cheruba jednego na jednym końcu, a Cheruba drugiego na drugim końcu; na ubłagalni uczynił Cheruby na obu końcach jej. 
(9) Którzy Cherubowie mieli rozciągnione skrzydła, z wierzchu zakrywając skrzydłami swemi ubłagalnią, a twarzy ich były jednemu ku drugiemu; ku ubłagalni były twarzy Cherubów. 
(10) Przytem sprawił stół z drzewa sytym, dwa łokcie długość jego, i łokieć szerokość jego, a półtora łokcia wysokość jego. 
(11) I powlókł go złotem szczerem, i uczynił mu koronę złotą w około. 
(12) Uczynił mu też listwę na dłoń w szerz w około; uczynił też i koronę złotą w około onej listwy. 
(13) I ulał do niego cztery kolce złote, które kolce przyprawił na czterech rogach, u czterech nóg jego. 
(14) Na przeciwko onej listwie były kolce, w które zawłaczano drążki do noszenia stołu. 
(15) Porobił i drążki z drzewa sytym, i powlókł je złotem do noszenia stołu. 
(16) Poczynił też naczynia do stołu należące, misy jego i przystawki jego, i kubki jego, i czasze do nalewania ofiar mokrych, z szczerego złota. 
(17) Urobił też świecznik ze złota szczerego, z ciągnionego złota uczynił świecznik ten, słupiec jego, i pręty jego, czaszki jego, gałki jego, i kwiaty jego z tegoż były. 
(18) A sześć prętów wychodziło po stronach jego: trzy pręty z jednej strony świecznika, a trzy pręty z drugiej strony świecznika. 
(19) Trzy czaszki na kształt orzecha migdałowego na pręcie jednym, także gałka i kwiat; i trzy czaszki na kształt orzecha migdałowego na pręcie drugim, także gałka i kwiat; tak było na wszystkich sześciu prętach wychodzących z świecznika. 
(20) Ale na świeczniku były cztery czaszki na kształt orzecha migdałowego, gałki jego i kwiaty jego. 
(21) I była gałka pod dwiema prętami jego, także gałka pod drugiemi dwiema prętami jego, i zaś gałka pod innemi dwiema prętami jego; tak było pod sześcią prętów wychodzących z niego. 
(22) Gałki ich i pręty ich z niego były; to wszystko ze złota całokowane było, ze złota szczerego. 
(23) Uczynił też siedem lamp do niego, i nożyczki do nich i kaganki jego ze złota szczerego. 
(24) Z talentu złota szczerego uczynił go, i wszystko naczynie jego. 
(25) Uczynił też ołtarz do kadzenia z drzewa sytym, na łokieć wzdłuż, i na łokieć wszerz, czworograniasty, a na dwa łokcie wzwyż, a z niego wychodziły rogi jego. 
(26) I powlókł go złotem szczerem, wierzch jego, i ściany jego w około, i rogi jego; uczynił mu też koronę złotą w około. 
(27) Po dwu także kolcach złotych uczynił u niego, pod koroną jego, we dwu kątach jego, po obu stronach jego przez które przewłaczano drążki, aby był noszony na nich. 
(28) Uczynił też drążki z drzewa sytym i powlókł je złotem. 
(29) Uczynił też olejek pomazywania świętego, i kadzenie wonne, robotą aptekarską. 

(38:1) Uczynił też ołtarz na całopalenie z drzewa sytym, na pięć łokci wzdłuż, i na pięć łokci wszerz, czworogranisty, a na trzy łokcie wzwyż. 
(2) I uczynił mu rogi na czterech węgłach jego; z niego wychodziły rogi jego, a obił je miedzią. 
(3) Poczynił też wszelakie naczynia do ołtarza, kotły, i miotły, i miednice, i widły, i łopaty, wszystkie naczynia jego uczynił z miedzi. 
(4) Uczynił też do ołtarza kratę miedzianą na kształt sieci między okręgiem jego, od spodku aż do połowy jego. 
(5) I ulał cztery kolce na czterech rogach kraty miedzianej, na zakładanie drążków. 
(6) Drążki także porobił z drzewa sytym, a obił je miedzią. 
(7) I przewlókł drążki przez one kolce po stronach ołtarza, aby noszony był na nich; czczy z desek uczynił go. 
(8) Uczynił też wannę miedzianą, i stolec jej miedziany ze zwierciadeł niewiast gromadą przychodzących, które przychodziły do drzwi namiotu zgromadzenia. 
(9) Uczynił i sień ku stronie południowej na południe, i opony sieni z białego jedwabiu kręconego, na sto łokci. 
(10) Słupów do nich dwadzieścia, i podstawków do nich dwadzieścia miedzianych, główki na słupiech, i okręcenia ich srebrne. 
(11) Także na stronie północnej opon na sto łokci; słupów do nich dwadzieścia i podstawków do nich miedzianych dwadzieścia; główki na słupiech i okręcenia ich srebrne. 
(12) A zasię od zachodniej strony były opony na pięćdziesiąt łokci; słupów do nich dziesięć, i podstawków ich dziesięć; główki na słupiech, i okręcenia ich srebrne. 
(13) A na stronie przedniej ku wschodowi było opon na pięćdziesiąt łokci. 
(14) Opony na piętnaście łokci były po jednej stronie, słupów do nich trzy, i podstawków do nich trzy. 
(15) A po drugiej stronie, stąd i zowąd u bramy sieni, opon piętnaście łokci, słupów do nich trzy, także podstawków do nich trzy. 
(16) Wszystkie opony sieni w około były z jedwabiu białego kręconego. 
(17) A podstawki słupów miedziane, główki na słupiech, i okręcenia ich srebrne, do tego przykrycie wierzchów ich srebrne, a były okręcane srebrem wszystkie słupy sieni. 
(18) Nad to zasłonę bramy u sieni uczynił robotą haftarską z hijacyntu, i z szarłatu i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z jedwabiu kręconego; na dwadzieścia łokci była długość jej, wysokość szeroka na pięć łokci, jako inne opony sieni. 
(19) A słupów do nich cztery, także podstawków ich cztery miedzianych; główki ich srebrne, i zakrycia wierzchów ich, także okręcenia ich srebrne. 
(20) Także wszystkie kołki przybytku, i sieni w około, były miedziane. 
(21) Te są rzeczy policzone do przybytku, do przybytku świadectwa, które policzone były na rozkazanie Mośeowe przez Itamara, syna Aarona kapłana, ku usłudze Lewitom. 
(22) A Besaleel, syn Urów, syna Churowego z pokolenia Judy, uczynił to wszystko, co był rozkazał Mośeowi; 
(23) A z nim Acholijab, syn Achysamechów z pokolenia Dan, cieśla, subtelny rzemieślnik, i haftujący na hijacyncie, i na szarłacie, i na karmazynie dwa kroć farbowanym, i na białym jedwabiu. 
(24) Wszystkiego złota wynałożonego na samą robotę, na wszystką robotę świątnicy, które złoto było podarkowe, było dziewięć i dwadzieścia talentów, siedem set i trzydzieści syklów według sykla świątnicy. 
(25) Srebra zasię od policzonych w poczet zgromadzenia sto talentów, i tysiąc siedem set siedmdziesiąt i pięć syklów według sykla świątnicy. 
(26) Od każdej głowy pół sykla według sykla świątnicy, od wszystkich, którzy szli w liczbę, będąc we dwudziestu lat i dalej, których ludzi było sześć kroć sto tysięcy, i trzy tysiące, i pięćset, i pięćdziesiąt. 
(27) A było sto talentów srebra do odlewania podstawków świątnicy i podstawków zasłony; sto podstawków ze sta talentów; talent na podstawek. 
(28) A z tysiąca, siedmiu set, siedmdziesiąt i pięciu syklów uczynił haki na słupy, i powlókł wierzchy ich, i przepasał je. 
(29) Miedzi zaś ofiarowanej było siedmdziesiąt talentów, dwa tysiące i cztery sta syklów. 
(30) I uczynił z niej podstawki do drzwi namiotu zgromadzenia, i ołtarz miedziany, i kratę miedzianą do niego, także wszystko naczynie do ołtarza. 
(31) I podstawki do sieni w około; także podstawki bramy siennej, i wszystkie kołki przybytku, także kołki sieni w około. 

(39:1) Także z hijacyntu i z szarłatu, z karmazynu dwa kroć farbowanego poczynili szaty do usługi, ku usługiwaniu w świątnicy. Urobili też szaty święte Aaronowi, jako był rozkazał Mośeowi. 
(2) I uczynił naramiennik ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego. 
(3) Naklepali też blaszek złotych, i nastrzygli z nich nici do przetykania hijacyntu, i do przetykania szarłatu, i do przetykania karmazynu dwa kroć farbowanego, i do przetykania białego jedwabiu, robotą haftarską. 
(4) Naramienniki przytem porobili tak, aby się jeden z drugim spoić mógł; na dwu krajach ich spajały się. 
(5) Pas też naramiennika, który był na nim, z tegoż był, i tąż robotą ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego, jako był rozkazał Mośeowi. 
(6) Do tego wygotowali kamienie onychiny, oprawione złotem osadzeniem, rzezane, jako ryte bywają pieczęci, z imiony synów Izraelskich. 
(7) I wprawił je na wierzchne kraje naramiennika, aby były kamieńmi na pamiątkę synom Izraelskim, jako był rozkazał Mośeowi. 
(8) Uczynił też napierśnik robotą haftarską, według roboty naramiennika, ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego. 
(9) Czworograniasty był dwoisty uczynili napierśnik, na piędzi długość jego, i na piędzi szerokość jego, dwoisty był. 
(10) I nasadzili weń cztery rzędy kamienia tym porządkiem: sardyjusz, topazyjusz i szmaragd w rzędzie pierwszym. 
(11) A w drugim rzędzie: karbunkuł, szafir i jaspis. 
(12) A w trzecim rzędzie: linkuryjusz, achates i ametyst. 
(13) A w czwartym rzędzie: chrysolit, onychin i berył, wszystkie osadzone w złoto w rzędziech swych. 
(14) A tych kamieni z imionami synów Izraelskich dwanaście według imion ich było, tak, jako rzezą pieczęci; każdy według imienia swego podług dwunastu pokoleń. 
(15) Poczynili też do napierśnika łańcuszki jednostajne robotą plecioną ze złota szczerego. 
(16) Sprawili też dwa haczyki złote, i dwa kolce złote, i przyprawili one dwa kolce do obu krajów napierśnika. 
(17) A przewlekli one dwa łańcuszki złote przez oba kolce u krajów napierśnika. 
(18) Drugie zaś dwa kolce obu łańcuszków zawlekli do onych dwu haczyków, i przyprawili do zwierzchnich krajów naramiennika na przodku. 
(19) Uczynili także dwa kolce złote, które przyprawili do dwu końców napierśnika na kraju jego, który był po stronie naramiennika ze spodku. 
(20) Uczynili jeszcze dwa kolce złote, które przyprawili na dwu stronach naramiennika ze spodku, na przodku przeciwko spojeniu jego, które jest nad przepasaniem naramiennika. 
(21) I przywiązali napierśnik do kolców jego, do kolców naramiennika sznurem hijacyntowym, aby był przepasaniem naramiennika, żeby nie odstawał napierśnik od naramiennika; jako był rozkazał Mośeowi. 
(22) Urobił także płaszcz pod naramiennik robotą tkaną, wszystek hijacyntowy; 
(23) A rozpór płaszcza w pośród jego, jako rozpór u pancerza, i brama około kraju jego, aby się nie rozdzierał. 
(24) Także u podołka płaszcza onego uczynili jabłka granatowe z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego. 
(25) Poczynili też dzwonki ze złota szczerego, i pozawieszali one dzwonki między one jabłka granatowe u podołka płaszcza w około, w pośród jabłek granatowych; 
(26) Dzwonek a jabłko granatowe, i zaś dzwonek i jabłko granatowe, u podołka płaszcza w około ku posługiwaniu, jako rozkazał Mośeowi. 
(27) Porobili też szaty z białego jedwabiu robotą tkacką Aaronowi, i synom jego. 
(28) Czapeczkę też z białego jedwabiu, i czapki ozdobne z białego jedwabiu, i ubiory cienkie z białego jedwabiu kręconego. 
(29) Pas także z białego jedwabiu kręconego, i z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego robotą haftarską, jako rozkazał Mośeowi. 
(30) Do tego uczynili blachę korony świętobliwości ze złota szczerego, i wyrysowali na niej robotą rytą, jako pieczęci rzezaną Świętość u. 
(31) A przyprawili do niej sznur hijacyntowy, aby przywiązana była do czapki na wierzchu, jako był rozkazał Mośeowi. 
(32) A tak skończyła się wszystka robota około przybytku i namiotu zgromadzenia. I uczynili synowie Izraelscy wszystko, jako był rozkazał Mośeowi, tak uczynili. 
(33) I przynieśli ten przybytek do Mośea, namiot, i wszystkie naczynia jego, haki jego, deski jego, drągi jego, i słupy jego, i podstawki jego. 
(34) Przykrycie też ze skór baranich czerwono farbowanych, i przykrycie z skór borsukowych, i oponę zasłony; 
(35) Skrzynię świadectwa, i drążki jej, i ubłagalnią. 
(36) Stół, wszystkie naczynia jego, i chleb pokładny. 
(37) Świecznik ochędożny, lampy jego, lampy sporządzone, i wszystkie naczynia jego, i oliwę ku świeceniu. 
(38) Ołtarz także złoty i olejek pomazywania, i kadzidło wonne, i zasłonę do drzwi namiotu, 
(39) Ołtarz miedziany, i kratę jego miedzianą, drążki jego, i wszystkie naczynia jego, wannę i stolec jej. 
(40) Opony do sieni, i słupy ich, i zasłonę do bramy siennej, i sznury jej, i kołki jej, i wszelakie naczynia ku służbie przybytku i namiotu zgromadzenia. 
(41) Szaty służebne do usługowania w świątnicy, szaty święte Aaronowi kapłanowi, i szaty synów jego do odprawowania urzędu kapłańskiego. 
(42) Według wszystkiego, jako był rozkazał Mośeowi, tak uczynili synowie Izraelscy wszystką tę robotę. 
(43) I obejrzał Mośe tę wszystką robotę, a oto, uczynili ją, jako był rozkazał , tak uczynili; i błogosławił im Mośe. 

(40:1) Potem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(2) W dzień miesiąca pierwszego, pierwszego dnia tegoż miesiąca wystawisz przybytek, namiot zgromadzenia. 
(3) I postawisz tam skrzynię świadectwa, i zakryjesz ją zasłoną. 
(4) Wstawisz i stół, i porządnie go sporządzisz, wniesiesz także świecznik, i zaświecisz lampy jego. 
(5) Postawisz też ołtarz złoty do kadzenia przed skrzynią świadectwa, i zawiesisz zasłonę u drzwi przybytku. 
(6) Także postawisz ołtarz całopalenia przed drzwiami przybytku, namiotu zgromadzenia. 
(7) Postawisz też wannę między namiotem zgromadzenia a między ołtarzem, w którą nalejesz wody. 
(8) Wystawisz też i sień w około, a zawiesisz zasłonę we drzwiach u sieni. 
(9) Zatem weźmiesz olejek pomazywania, i pomażesz przybytek, i wszystko, co w nim jest, i poświęcisz go ze wszystkiem naczyniem jego, a będzie świętym. 
(10) Pomażesz też ołtarz całopalenia, i wszystkie naczynia jego, i poświęcisz ołtarz, a będzie ołtarzem najświętszym. 
(11) Nad to pomażesz wannę i stolec jej, a poświęcisz ją. 
(12) Zatem każesz przystąpić Aaronowi i synom jego do drzwi namiotu zgromadzenia, i umyjesz je wodą. 
(13) I obleczesz Aarona w szaty święte, a pomażesz, i poświęcisz go, aby mi sprawował urząd kapłański. 
(14) Synom także jego przystąpić każesz, i obleczesz je w szaty, 
(15) A pomażesz je, jakoś pomazał ojca ich, aby mi sprawowali urząd kapłański; i będzie pomazanie ich onym ku wiecznemu kapłaństwu w narodziech ich. 
(16) Tedy uczynił Mośe wszystko; jako mu był rozkazał , tak uczynił. 
(17) Stało się tedy miesiąca pierwszego, roku wtórego, pierwszego dnia miesiąca, że wystawiony jest przybytek. 
(18) I wystawił Mośe przybytek, a podstawił podstawki jego, i postawił deski jego, i założył drągi jego, i podniósł słupy jego. 
(19) Rozbił też i namiot nad przybytkiem, i położył przykrycie namiotu nad nim z wierzchu, tak jako był rozkazał Mośeowi. 
(20) Potem wziąwszy świadectwo, włożył je do skrzyni, i przewlókł drążki u skrzyni, i włożył ubłagalnią z wierzchu na skrzynię. 
(21) I wniósł skrzynię do przybytku, i zawiesił oponę zakrycia, i zasłonił skrzynię świadectwa, jako był rozkazał Mośeowi. 
(22) Postawił i stół w namiocie zgromadzenia ku północnej stronie przed zasłoną. 
(23) I sporządził na nim sporządzenie chlebów przed em, jako był rozkazał Mośeowi. 
(24) Postawił też świecznik w namiocie zgromadzenia na przeciwko stołowi ku południowej stronie przybytku. 
(25) Zapalił też lampy przed em, jako był rozkazał Mośeowi. 
(26) Postawił i ołtarz złoty w namiocie zgromadzenia przed zasłoną. 
(27) I kadził na nim kadzeniem wonnem, jako był rozkazał Mośeowi. 
(28) Potem zawiesił zasłonę we drzwiach przybytku. 
(29) Nadto ołtarz postawił całopalenia przede drzwiami przybytku namiotu zgromadzenia, i ofiarował na nim całopalenie i ofiarę suchą, jako był rozkazał Mośeowi. 
(30) Potem postawił wannę między namiotem zgromadzenia, a między ołtarzem, w którą nalał wody dla umywania. 
(31) I umywali się z niej Mośe, i Aaron, i synowie jego, ręce swe i nogi swe. 
(32) Gdy wchodzili do namiotu zgromadzenia, i gdy mieli przystępować do ołtarza, umywali się, jako rozkazał Mośeowi. 
(33) Na ostatek wystawił sień około przybytku i ołtarza, i zawiesił zasłonę w bramie sieni. A tak dokończył Mośe roboty onej. 
(34) Tedy okrył obłok namiot zgromadzenia, a chwała ska napełniła przybytek. 
(35) Tak, iż nie mógł Mośe wnijść do namiotu zgromadzenia; bo był nad nim obłok, a chwała ska napełniła była przybytek. 
(36) A gdy odstępował obłok od przybytku, ruszali się synowie Izraelscy w ciągnieniu swem. 
(37) A jeźli nie odstępował obłok, nie ruszali się aż do dnia, którego odstępował. 
(38) A obłok ski bywał nad przybytkiem we dnie, a ogień bywał w nocy nad nim przed oczyma wszystkiego domu Izraelskiego, ilekroć ciągnęli.