Polski

Na podstawie Biblia Królewieckiej, z hebrajskie nazwy przywrócone
 

 

 

(1:1) I mówił do Mośea na puszczy Synaj, w namiocie zgromadzenia pierwszego dnia miesiąca wtórego, roku wtórego, po wyjściu ich z ziemi Egipskiej, temi słowy: 
(2) Obliczcie sumę wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich według narodów ich, i według domów ojców ich według imion ich, każdego mężczyznę według głów ich. 
(3) Ode dwudziestu lat, i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę z Izraela; policzycie je według hufców ich, ty i Aaron. 
(4) I będzie z wami z każdego pokolenia jeden mąż, któryby przedniejszy był w domu ojców swoich. 
(5) A teć są imiona mężów, którzy z wami będą; z pokolenia Reubenowego Elizur, syn Sedeurów. 
(6) Z pokolenia Śymeonowego Salamijel, syn Surysaddajów. 
(7) Z pokolenia Judowego Naason, syn Aminadabów. 
(8) Z pokolenia Isascharowego Natanael syn Suharów. 
(9) Z pokolenia Zabulonowego Elijab, syn Helonów. 
(10) Z synów Józefowych, z pokolenia Efraimowego Elisama, syn Ammiudów; z pokolenia Manasesowego Gamalijel, syn Pedasurów. 
(11) Z pokolenia Benjaminowego Abidan, syn Gedeonów. 
(12) Z pokolenia Danowego Achyjezer, syn Ammisadajów. 
(13) Z pokolenia Aśerowego Pagijel, syn Ochranów. 
(14) Z pokolenia Gadowego Elijazaf, syn Duelów. 
(15) Z pokolenia Neftalimowego Achyra, syn Enanów. 
(16) Ci zwoływani będą najzacniejsi z ludu książęta w pokoleniach ojców swych; wodzami wojsk Izraelskich będą. 
(17) Przyzwali tedy do siebie Mośe i Aaron mężów tych, którzy z imienia mianowani są. 
(18) I zebrali wszystko zgromadzenie dnia pierwszego miesiąca wtórego, i przyznawali się do rodzajów swych według familii swych, według domów ojców swych i według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, według osób swych. 
(19) Jako rozkazał Mośeowi, tak je policzył na puszczy Synaj. 
(20) I było synów Reubena, pierworodnego Izraelowego, rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, według osób ich, wszystkiego pogłowia męskiego od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; 
(21) Naliczono ich z pokolenia Reubenowego czterdzieści i sześć tysięcy i pięć set. 
(22) Z synów Śymeonowych rodzajów ich, według familii ich, według domów ojców ich, naliczonych jego, według liczby imion, według osób ich, wszystkiego pogłowia męskiego od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; 
(23) Naliczono ich z pokolenia Śymeonowego pięćdziesiąt i dziewięć tysięcy i trzy sta. 
(24) Z synów Gadowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę. 
(25) Naliczono ich z pokolenia Gadowego czterdzieści i pięć tysięcy i sześć set i pięćdziesiąt. 
(26) Z synów Judowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; 
(27) Naliczono ich z pokolenia Judowego siedemdziesiąt i cztery tysiące i sześć set. 
(28) Z pokolenia Isascharowego rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; 
(29) Naliczono ich z pokolenia Isascharowego pięćdziesiąt i cztery tysiące i cztery sta. 
(30) Z synów Zabulonowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; 
(31) Naliczono ich z pokolenia Zabulonowego pięćdziesiąt i siedem tysięcy i cztery sta.  
(32) Z synów Józefowych, a naprzód z synów Efraimowych, rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; 
(33) Naliczono ich z pokolenia Efraimowego czterdzieści tysięcy i pięć set. 
(34) Z synów zaś Manasesowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; 
(35) Naliczono ich z pokolenia Manasesowego trzydzieści i dwa tysiące i dwieście. 
(36) Z synów Benjaminowych rodzajów ich, według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; 
(37) Naliczono ich z pokolenia Benjaminowego trzydzieści i pięć tysięcy i cztery sta. 
(38) Z synów Danowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; 
(39) Naliczono ich z pokolenia Danowego sześćdziesiąt i dwa tysiące i siedemset. 
(40) Z synów Aśerowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; 
(41) Naliczono ich z pokolenia Aśerowego czterdzieści tysięcy i jeden i pięć set. 
(42) Z synów Neftalimowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; 
(43) Naliczono ich z pokolenia Neftalimowego pięćdziesiąt i trzy tysiące i cztery sta. 
(44) Cić są policzeni, które policzył Mośe i Aaron, i książęta Izraelskie, dwanaście mężów, którzy byli wybrani po jednemu z domów ojców swych. 
(45) I było wszystkich policzonych synów Izraelskich według domów ojców ich, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę z Izraela; 
(46) Było wszystkich policzonych sześć kroć sto tysięcy i trzy tysiące, i pięć set i pięćdziesiąt. 
(47) Ale Lewitowie według pokolenia ojców swych nie byli policzeni między nimi. 
(48) Bo rozkazał był Mośeowi, mówiąc: 
(49) Tylko pokolenia Lewi nie będziesz liczył, a sumy ich nie policzysz między syny Izraelskie; 
(50) Ale postanowisz Lewity nad przybytkiem świadectwa, i nad wszystkiem naczyniem jego, i nad wszystkiem co należy do niego. Oni nosić będą przybytek i wszystkie naczynia jego; oni też służyć będą w nim, a około przybytku obozem się kłaść będą. 
(51) A gdy się będzie ruszał przybytek, składać go będą Lewitowie; także gdy stanowić się będzie przybytek, stawiać go będą Lewitowie; a kto by obcy do niego przystąpił, umrze. 
(52) I będą stawać obozem synowie Izraelscy, każdy według pułków swoich, i każdy pod chorągwią swoją, w wojsku swem. 
(53) Ale Lewitowie kłaść się będą obozem około przybytku świadectwa, aby nie przyszedł gniew mój na zgromadzenie synów Izraelskich: i będą Lewitowie trzymać straż u przybytku świadectwa. 
(54) Uczynili tedy synowie Izraelscy według wszystkiego, co był rozkazał Mośeowi, tak uczynili. 

(2:1) Zatem rzekł do Mośea i do Aarona, mówiąc: 
(2) Każdy z synów Izraelskich kłaść się będą obozem pod chorągwią swoją według znaków domów ojców swych; naprzeciwko około namiotu zgromadzenia kłaść się będą. 
(3) A ci się obozem położą na wschód słońca: Chorągiew wojska Judowego według hufców swych, a hetmanem nad syny Judowymi Naason, syn Aminadabów; 
(4) A w wojsku jego policzonych siedemdziesiąt i cztery tysiące i sześć set. 
(5) Podle niego położy się obozem pokolenie Isascharowe, a hetmanem nad syny Isascharowymi Natanael, syn Suharów; 
(6) A w wojsku jego policzonych pięćdziesiąt i cztery tysiące i cztery sta. 
(7) Podle nich pokolenie Zabulonowe, a hetmanem nad syny Zabulonowymi Elijab, syn Helonów. 
(8) A w wojsku jego policzonych pięćdziesiąt i siedem tysięcy i cztery sta. 
(9) Wszystkich policzonych w obozie Judowym sto tysięcy, osiemdziesiąt tysięcy, i sześć tysięcy i cztery sta według hufców ich; ci naprzód pociągną. 
(10) Chorągiew obozu Reubenowego położy się na południe według hufców swych, a hetmanem nad syny Reubenowymi Elisur, syn Sedeurów; 
(11) A w wojsku jego policzonych czterdzieści i sześć tysięcy i pięć set. 
(12) Podle niego położy się obozem pokolenie Śymeonowe, a hetmanem nad syny Śymeonowymi Selumijel, syn Surysaddajów; 
(13) A w wojsku jego policzonych pięćdziesiąt i dziewięć tysięcy i trzy sta. 
(14) Potem pokolenie Gadowe, a hetmanem nad syny Gadowymi Elijazaf, syn Rehuelów; 
(15) A w wojsku jego policzonych czterdzieści i pięć tysięcy, i sześć set i pięćdziesiąt. 
(16) Wszystkich policzonych w obozie Reubenowym sto tysięcy, pięćdziesiąt tysięcy i jeden, cztery sta i pięćdziesiąt według hufców ich; a ci w rzędzie wtórym pociągną. 
(17) Potem pójdzie namiot zgromadzenia z wojskiem Lewitów, w pośrodku wojska; jakim porządkiem stawać będą obozem, takim pociągną każdy w szyku swym pod chorągwią swoją. 
(18) Chorągiew obozu Efraimowego według hufców swych ku zachodowi, a hetmanem nad syny Efraimowymi Elisama, syn Ammiudów; 
(19) A w wojsku jego policzonych czterdzieści tysięcy i pięć set. 
(20) A podle niego pokolenie Manasesowe, a hetmanem nad syny Manasesowymi Gamalijel, syn Pedasurów. 
(21) A w wojsku jego policzonych trzydzieści i dwa tysiące i dwieście. 
(22) Podle nich pokolenie Benjaminowe, a hetmanem nad syny Benjaminowymi Abidan, syn Giedeonów; 
(23) A w wojsku jego policzonych trzydzieści i pięć tysięcy i cztery sta. 
(24) Wszystkich policzonych w obozie Efraimowym sto tysięcy i osiem tysięcy i sto według hufców swoich; a ci w trzecim rzędzie pociągną. 
(25) Chorągiew obozu Danowego położy się ku północy według hufców swych, a hetmanem nad syny Danowymi Achiezer, syn Ammisadajów; 
(26) A w wojsku jego policzonych sześćdziesiąt i dwa tysiące i siedem set. 
(27) A podle niego położy się obozem pokolenie Aśerowe a hetmanem nad syny Aśerowymi Pagijel, syn Ochranów; 
(28) A w wojsku jego policzonych czterdzieści tysięcy i jeden i pięć set. 
(29) Potem pokolenie Neftalimowe, a hetmanem nad syny Neftalimowymi Ahira, syn Enanów; 
(30) A w jego wojsku policzonych pięćdziesiąt i trzy tysiące i cztery sta. 
(31) A tak wszystkich policzonych obozu Danowego sto tysięcy, pięćdziesiąt i siedem tysięcy i sześć set; a ci na ostatku pociągną pod chorągwią swoją. 
(32) Cić są policzeni synów Izraelskich według domów ojców ich, wszystkich policzonych w obozie według hufców ich sześć kroć sto tysięcy, i trzy tysiące i pięć set i pięćdziesiąt. 
(33) Ale Lewitów nie liczono między syny Izraelskie, jako był rozkazał Mośeowi. 
(34) I uczynili synowie Izraelscy według wszystkiego; jako rozkazał Mośeowi, tak się stanowili obozem przy chorągwiach swych, i ciągnęli każdy według familii swych, i według domów ojców swych. 

(3:1) A teć są rodzaje Aarona i Mośea w dzień, którego mówił z Mośeem na górze Synaj. 
(2) A te są imiona synów Aaronowych: Pierworodny Nadab, potem Abiu, Eleazar, i Itamar. 
(3) Te są imiona synów Aaronowych, kapłanów pomazanych, których ręce poświęcone były ku sprawowaniu urzędu kapłańskiego. 
(4) Ale pomarli Nadab i Abiu przed em, gdy ofiarowali ogień obcy przed em na puszczy Synaj, a zeszli bez potomstwa; dla tego Eleazar i Itamar odprawowali urząd kapłański przed obliczem Aarona, ojca swego. 
(5) Tedy rzekł do Mośea, mówiąc: 
(6) Każ przystąpić pokoleniu Lewiego, a postaw je przed Aaronem kapłanem, aby mu służyli, 
(7) A trzymali straż jego, i straż wszystkiego zgromadzenia, przed namiotem zgromadzenia, wykonywając usługę przybytku. 
(8) Także aby strzegli wszystkiego naczynia namiotu zgromadzenia, i trzymali straż synów Izraelskich, a odprawowali usługę przybytku. 
(9) Oddasz tedy Lewity Aaronowi, i synom jego; bo właśnie oddani są jemu z synów Izraelskich. 
(10) Aarona zaś i syny jego przełożysz, aby przestrzegali kapłaństwa swego: bo przystąpiłliby kto obcy, umrze. 
(11) Zatem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(12) A oto, Ja wziąłem Lewity z pośrodku synów Izraelskich miasto wszelkiego pierworodnego, otwierającego żywot, między synami Izraelskimi, i będą moi Lewitowie. 
(13) Albowiem mnie przynależy wszelkie pierworodne; ode dnia, któregom pobił wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiej, poświęciłem sobie każde pierworodne w Izraelu; od człowieka aż do bydlęcia moi będą; Jam . 
(14) Rzekł też do Mośea na puszczy Synaj, mówiąc: 
(15) Policz syny Lewiego, według domów ojców ich, według familii ich; każdego mężczyznę urodzonego od miesiąca i wyżej, policzysz je. 
(16) I policzył je Mośe według mowy skiej, jako mu było rozkazane. 
(17) I były synów Lewiego te imiona: Gerson, i Kaat, i Merary. 
(18) Te zaś imiona synów Gersonowych według domów ich: Lobni i Semei. 
(19) A synowie Kaatowi według domów swych: Amram, i Izaar, Hebron, i Husyjel. 
(20) Synowie zaś Merarego według domów swych: Naheli i Muzy; te są familije Lewiego według domów ojców ich. 
(21) Z Gersona familija Lobnicka, i familija Semeicka; teć są familije Gersonowe. 
(22) Policzonych ich według liczby każdego mężczyzny urodzonego od miesiąca i wyżej, było policzonych siedem tysięcy i pięć set. 
(23) Te familije Gersonowe za przybytkiem kłać się będą ku zachodowi. 
(24) A książęciem domu ojca Gersonitów: Elijazaf, i syn Laelów. 
(25) A pod strażą synów Gersonowych będzie przy namiocie przybytek zgromadzenia, przybytek i namiot, przykrycie jego, i zasłona u drzwi namiotu zgromadzenia;  
(26) I opony sieni, i zasłona we drzwiach u sieni, która jest przed przybytkiem i przy ołtarzu w około, i sznury jego, do wszelkiej potrzeby jego. 
(27) Z Kaata zaś poszła familija Amramitów, i familija Izaaritów, i familija Husyjelitów. Teć były domy Kaatytów. 
(28) W liczbie wszystkich mężczyzn urodzonych od miesiąca i wyżej, osiem tysięcy i sześć set, trzymających straż przy świątnicy. 
(29) Te familije synów Kaatowych kłaść się będą obozem po bok przybytku ku południowi; 
(30) A książęciem domu ojca familii Kaatytów Elisafan, syn Husyjelów. 
(31) A będzie pod strażą ich skrzynia, i stół, i świecznik, i ołtarze, i naczynia świątnicy, któremi usługować będą, i zasłona, i ze wszystkiemi potrzebami jej. 
(32) A książęciem nad książęty Lewitów będzie Eleazar, syn Aarona kapłana, postanowiony nad tymi, którzy trzymają straż przy świątnicy. 
(33) Od Merarego zaś poszła familija Mahelitów, i familija Muzytów; a teć są domy Merarytów. 
(34) A policzonych ich, według liczby każdego mężczyzny urodzonego od miesiąca i wyżej, sześć tysięcy i dwieście. 
(35) Książęciem zaś domu ojca familii Merarego Suryjel, syn Abihailów; a ci kłaść się będą po bok przybytku, ku północy. 
(36) A należeć będą do straży synów Merarego deski przybytku, i drągi jego, słupy jego, i podstawki jego, i wszystkie naczynia jego, i wszystkie potrzeby jego; 
(37) Także słupy sienne w około, i podstawki ich, i kotły i sznury ich. 
(38) A kłaść się będą obozem przed przybytkiem, po przedniej stronie namiotu zgromadzenia, na wschód Mośe, i Aaron, i synowie jego, trzymający straż przy świątnicy; straż za syny Izraelskie; a obcy gdyby przystąpił, umrze. 
(39) A tak wszystkich policzonych Lewitów od Mośea i Aarona, na rozkazanie skie, według domów ich, wszystkich mężczyzn urodzonych od miesiąca i wyżej, było dwadzieścia tysięcy i dwa. 
(40) Tedy rzekł do Mośea: Policz wszystkie pierworodne mężczyzny między syny Izraelskimi od miesiąca i wyżej, a uczyń summę imion ich. 
(41) A weźmiesz mi Lewity
(Ja ) miasto wszystkich pierworodnych w syniech Izraelskich, także bydła Lewitów ze wszystkie pierworodne bydła synów Izraelskich. 
(42) Policzył tedy Mośe, jako mu rozkazał, wszystkie pierworodne w syniech Izraelskich. 
(43) A było wszystkich pierworodnych mężczyzn według liczby imion, urodzonych od miesiąca i wyżej, policzonych ich dwadzieścia i dwa tysiące, dwieście, siedemdziesiąt i trzy. 
(44) I rzekł do Mośea, mówiąc: 
(45) Weźmij Lewity miasto wszystkich pierworodnych z synów Izraelskich, bydła także Lewitów miasto bydła ich, i będą moimi Lewitowie; Jam . 
(46) A za okup onych dwu set, siedmiudziesiąt i trzech, którzy zbywają nad liczbę Lewitów, z pierworodnych synów Izraelskich, 
(47) Weźmiesz po pięć syklów na każdą głowę; według sykla świątnicy brać będziesz; dwadzieścia pieniędzy waży sykiel. 
(48) I oddasz te pieniądze Aaronowi i synom jego za okup onych, którzy zbywają nad liczbę ich. 
(49) Wziął tedy Mośe pieniądze okupu od tych, którzy zbywali nad te, które okupili sobą Lewitowie. 
(50) Od pierworodnych synów Izraelskich wziął pieniędzy onych tysiąc, trzysta, sześćdziesiąt i pięć syklów według sykla świątnicy; 
(51) I oddał te pieniądze okupu Mośe Aaronowi i synom jego według słowa skiego, jako rozkazał Mośeowi. 

(4:1) Nad to rzekł do Mośea i Aarona, mówiąc: 
(2) Zbierz summę synów Kaatowych z pośród synów Lewiego według familii ich, i według domów ojców ich. 
(3) Od tego, który ma trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, co ma pięćdziesiąt lat, którzy będąc sposobnymi do tej pracy, mogliby odprawować posługę w namiocie zgromadzenia. 
(4) Tać będzie powinność synów Kaatowych przy namiocie zgromadzenia, przy miejscu najświętszem; 
(5) I przyjdzie Aaron z synami swymi, gdy się będzie miał ruszyć obóz, a zdejmą oponę zasłony, i okryją nią skrzynię świadectwa; 
(6) A włożą na nię przykrycie z borsukowych skór, i przykryją z wierzchu wszystko oponą hijacyntową, i założą drążki jej. 
(7) Także stół chlebów pokładnych przykryją oponą hijacyntową, a położą na nim misy, i przystawki, i kubki, i czasze do nalewania; a chleb ustawicznie na nim będzie. 
(8) I rozciągną na tem oponę szarłatową, a przykryją to przykryciem skór borsukowych, i założą drążki do niego. 
(9) Wezmą też oponę hijacyntową, którą nakryją świecznik do świecenia z lampami jego, i nożyczki jego, i kaganki jego, i wszystkie naczynia do oliwy jego, których używają przy nim: 
(10) I uwiną go ze wszystkiem naczyniem jego w przykrycie z skór borsukowych, i włożą na drążki. 
(11) Na ołtarz także złoty rozpostrzą oponę hijacyntową, a włożą nań przykrycie z skór borsukowych, i założą drążki jego. 
(12) Pobiorą też wszystkie naczynia usługi, któremi służą w świątnicy, a obwinąwszy oponą hijacyntową, przykryją je przykryciem z skór borsukowych, i włożą na drążki. 
(13) Do tego zmiotą popiół z ołtarza, a na nim rozpostrzą oponę szarłatową; 
(14) I włożą nań wszystkie naczynia jego, któremi usługują przy nim, to jest łopaty, widły, i miotły, i kociełki, i wszystkie naczynia ołtarzowe, i rozpostrzą na nim przykrycie z skór borsukowych, i założą drążki jego. 
(15) A gdy to wykona Aaron z synami swymi, że przykryje świątnicę ze wszystkiem naczyniem świątnicy, a będzie się miał ruszyć obóz, tedy potem przyjdą synowie Kaatowi, aby one rzeczy nieśli; ale się nie będą dotykali świątnicy, aby nie pomarli. Tać jest posługa synów Kaatowych, przy namiocie zgromadzenia. 
(16) Staranie zasię Eleazara, syna Aarona kapłana, będzie o oliwie do świecenia, o kadzeniu wonnem, o ofierze śniednej ustawicznej, i o olejku pomazywania, doglądanie przybytku, i wszystkiego, co w nim jest, i świątnicy z naczyniami jej. 
(17) Potem rzekł do Mośea i Aarona, mówiąc: 
(18) Nie zatracajcie pokolenia domów Kaatowych z pośrodku Lewitów. 
(19) Ale to im uczynicie, aby żyli a nie pomarli, gdy przystępować będą do miejsca najświętszego: Aaron i synowie jego przyjdą, i postanowią każdego z nich nad pracą jego i nad brzemieniem jego. 
(20) Ale niech nie wchodzą patrzyć, gdy będą uwijane rzeczy święte, aby nie pomarli. 
(21) Zatem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(22) Zbierz summę synów Gersonowych według domów ojców ich, i według familii ich; 
(23) Od tego, który ma trzydzieści lat i wyżej, aż do tego, który ma pięćdziesiąt lat, policzysz je, którzy sposobni będą do tej pracy, aby mogli usługować przy namiocie zgromadzenia. 
(24) A tać będzie powinność domów synów Gersonowych ku posłudze i ku noszeniu. 
(25) Nosić będą opony przybytku, i namiot zgromadzenia z przykryciem jego; także przykrycie borsukowe, które z wierzchu na nim jest, i zasłonę od drzwi namiotu zgromadzenia; 
(26) I opony do sieni, i zasłonę drzwi bramy u sieni, która jest u przybytku, i przy ołtarzu w około, i sznury jej, i wszystkie naczynia usługi ich, i wszystko, czego używają około usługi ich; i to czynić będą. 
(27) Według rozkazania Aarona i synów jego będzie wszelka usługa synów Gersonowych przy każdem brzemieniu ich, i przy każdej usłudze ich; a poruczycie im pod straż wszystkie brzemiona ich. 
(28) Tać będzie powinność domów synów Gersonowych w namiocie zgromadzenia, a będzie ich doglądał Itamar, syn Aarona kapłana. 
(29) Syny także Merarego według familii ich, i według domów ojców ich policzysz: 
(30) Od tego, który ma trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, który ma pięćdziesiąt lat, policzysz je; którzy będąc sposobni do tej pracy mogliby usługować przy namiocie zgromadzenia. 
(31) A ta będzie powinność pracy ich we wszystkiej usłudze ich w namiocie zgromadzenia: deski przybytku, i drągi jego, i słupy jego, i podstawki jego nosić; 
(32) Przytem słupy sieni w około, i podstawki ich z kołkami ich, i sznury ich ze wszystkiem naczyniem ich, do wszelkiej służby ich; a mianowicie policzycie naczynia, które im poruczycie pod straż ich. 
(33) Tać powinność będzie familii synów Merarego, według wszelkiej służby ich, przy namiocie zgromadzenia pod dozorem Itamara, syna Aarona kapłana. 
(34) Obliczyli tedy Mośe i Aaron, i książęta zgromadzenia syny Kaatowe według familii ich, i według domów ojców ich. 
(35) Od tych, którym było trzydzieści lat i wyżej, i aż do tych, którym było pięćdziesiąt lat, którzy sposobni będąc ku tej pracy mogliby usługować przy namiocie zgromadzenia. 
(36) A było ich policzonych według familii ich dwa tysiące, siedem set i pięćdziesiąt. 
(37) Cić byli policzeni z familii Kaatytów wszyscy służący przy namiocie zgromadzenia, które zliczył Mośe i Aaron według rozkazania skiego przez Mośea. 
(38) Także policzeni są synowie Gersonowi wedle familii swych, i według domów ojców swych, 
(39) Od tego, który miał trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, który miał pięćdziesiąt lat, którzy sposobni będąc ku pracy mogli usługować przy namiocie zgromadzenia. 
(40) A było ich policzonych według familii ich, i domów ojców ich dwa tysiące, sześć set i trzydzieści. 
(41) Cić byli policzeni z familii synów Gersonowych, wszyscy służący w namiocie zgromadzenia, które zliczył Mośe i Aaron według słowa skiego. 
(42) Także policzeni z familii synów Merarego według familii swych i domów ojców swych, 
(43) Od tego, który miał trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, który miał pięćdziesiąt lat; którzy sposobni będąc ku pracy mogli usługiwać przy namiocie zgromadzenia; 
(44) A było ich policzonych według familii ich trzy tysiące i dwieście. 
(45) A tać była summa policzonych z familii synów Merarego, które zliczył Mośe i Aaron według rozkazania skiego przez Mośea. 
(46) Wszystkich policzonych, które policzył Mośe i Aaron, i książęta Izraelskie z Lewitów według familii ich, i domów ojców ich, 
(47) Od tego, który miał trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, który miał pięćdziesiąt lat, każdego przychodzącego do odprawowania powinności usługi, i powinności noszenia brzemion w namiocie zgromadzenia. 
(48) A było ich policzonych osiem tysięcy, i pięć set i osiemdziesiąt. 
(49) Według rozkazania skiego policzeni są przez Mośea, każdy z osobna według usługi jego, i według brzemienia jego; a policzeni byli ci, które rozkazał liczyć Mośeowi. 

(5:1) I rzekł do Mośea, mówiąc: 
(2) Rozkaż synom Izraelskim, aby wyrzucili z obozu każdego trędowatego, i każdego, który cierpi płynienie nasienia, i każdego, który się splugawił nad umarłym; 
(3) Tak mężczyznę jako i niewiastę wyrzucicie; precz za obóz wyrzucicie je, aby nie splugawili obozu tych, między którymi Ja mieszkam. 
(4) I uczynili tak synowie Izraelscy, a wygnali je precz za obóz; jako rozkazał Mośeowi, tak uczynili synowie Izraelscy. 
(5) Nad to rzekł do Mośea, mówiąc: 
(6) Powiedz synom Izraelskim: Mąż albo niewiasta, gdyby popełnili jakikolwiek grzech ludzki, dopuściwszy się występku przeciwko u, a byłaby winna ona dusza: 
(7) Tedy wyznają grzech swój, którego się dopuścili, i wrócą to, w czem by winni byli cale; a przydawszy jeszcze nad to piątą część, oddadzą onemu, przeciw któremu zgrzeszyli. 
(8) A jeźliby nie było tego, komu by szkodę trzeba nagrodzić, ona szkoda oddana będzie u, i zostanie kapłanowi oprócz barana oczyszczenia, przez którego ma być oczyszczony. 
(9) Każda też ofiara podnoszenia ze wszech rzeczy poświęconych od synów Izraelskich, którą przyniosą do kapłana, jemu się dostanie. 
(10) Owe rzeczy poświęcone od kogożkolwiek, jego będą; i kto by co oddał kapłanowi, jemu zostanie. 
(11) Zatem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(12) Mów do synów Izraelskich, a powiedz im: Każdy mąż, którego by żona wystąpiła, i dopuściłaby się grzechu przeciwko niemu; 
(13) A złączyłby się inszy z nią złączeniem nasienia, a byłoby to skryte przed oczyma męża jej, i taiłaby się, będąc splugawioną, a świadka by nie było przeciwko niej, aniby jej zastano; 
(14) Jednak przypadłby nań duch zapalczywości, i miałby w podejrzeniu żonę swą, która by splugawiona była; albo żeby przypadł nań duch zapalczywości, i miałby w podejrzeniu żonę swą, która by splugawiona nie była: 
(15) Tedy przywiedzie on mąż żonę swoję do kapłana, i przyniesie z nią ofiarę jej, dziesiątą część efy mąki jęczmiennej nie lejąc na nią oliwy, ani kładąc na nią kadzidła; albowiem jest ofiara podejrzenia, ofiara śniedna, pamiętna, przywodząca na pamięć grzech. 
(16) A tak będzie ją ofiarował kapłan, i stawi ją przed oblicznością ską. 
(17) I weźmie kapłan wody świętej w naczynie gliniane, i prochu, który będzie na tle przybytku, weźmie kapłan, a wsypie do wody. 
(18) Potem postawi kapłan niewiastę przed em, i odkryje głowę niewiasty, a da w ręce jej ofiarę śniedną pamiętną; ofiara to śniedna podejrzenia; a kapłan będzie miał w ręce wodę gorzką przeklęstwa. 
(19) I poprzysięże ją kapłan, i rzecze do niewiasty: Jeźli nie spał kto inszy z tobą, a jeźliś się nie uniosła w grzech nieczysty przy mężu swym, bądź nienaruszona od tej wody gorzkiej przeklęstwa; 
(20) Ale jeźliżeś ustąpiła od męża twego, i jesteś splugawiona, a kto inny spał z tobą oprócz męża twego: 
(21) Tedy poprzysięże kapłan niewiastę onę przysięgą przeklęstwa, i rzecze do niej: Niechaj cię poda na złorzeczenie, i na przeklinanie między ludem twoim, przepuściwszy, aby łono twoje wypadło, i żywot twój opuchł: 
(22) Niechże przenikną te wody przeklęte wnętrzności twoje, aby opuchł żywot twój, i wypadło łono twoje; i odpowie niewiasta: Amen. Amen. 
(23) Tedy napisze te przeklęstwa kapłan na księgach, a omyje je oną wodą gorzką; 
(24) I da się napić niewieście wody gorzkiej przeklęstwa, i przenikną ją wody przeklęstwa, i obrócą się w gorzkość. 
(25) Potem weźmie kapłan z rąk niewiasty onej ofiarę śniedną podejrzenia, a będzie ją podnosił przed em, ofiarując ją na ołtarzu; 
(26) Weźmie też kapłan na garść pamiętnego z ofiary śniednej, i spali to na ołtarzu, potem da wypić wodę niewieście. 
(27) A gdy się jej da napić onej wody, stanie się, jeźliby splugawiona była, i wystąpiła grzechem przeciwko mężowi swemu, że ją przenikną wody przeklęstwa, i obrócą się w gorzkość, i opuchnie żywot jej, i wypadnie łono jej, i stanie się niewiasta ona przeklęstwem między ludem swoim. 
(28) A jeźliby nie była splugawiona niewiasta, aleby czysta była, niewinna zostanie, i dziatki rodzić będzie. 
(29) Tać jest ustawa podejrzenia, gdyby ustąpiła żona od męża swego, i byłaby splugawiona; 
(30) Albo żeby na męża przypadł duch zapalczywy, a miałby w podejrzeniu żonę swoję, i postawiłby ją przed em, a uczyniłby z nią kapłan wszystko według tej ustawy; 
(31) Tedy nie będzie mąż on winien grzechu; ale niewiasta ona poniesie nieprawość swoję. 
(6:1) I rzekł do Mośea, mówiąc: 
(2) Powiedz synom Izraelskim, a mów do nich: Mąż albo niewiasta, gdy się odłączy, czyniąc ślub Nazarejstwa, aby byli odłączeni u, 
(3) Od wina i mocnego napoju wstrzymywać się będzie; octu z wina, i octu z mocnego napoju pić nie będzie, i wszystkiego, co się z jagód wytłacza, nie będzie pił; także jagód winnych, świeżych ani suchych, jeść nie będzie. 
(4) Po wszystkie dni Nazarejstwa swego ze wszystkiego, co wyrasta z macicy winnej, od ziarnka aż do łupiny, jeść nie będzie. 
(5) Po wszystkie dni ślubu Nazarejstwa swego brzytwa nie postoi na głowie jego, aż wynijdzie czas, do którego się poświęcił u; będzie świętym, a zapuści włos na głowie swojej. 
(6) Po wszystkie dni, których się odłączy u, do umarłego nie wnijdzie. 
(7) Nad ojcem swym, i nad matką swą, nad bratem swym, i nad siostrą swą, nie splugawi się, gdyby zmarli; albowiem poświęcenie Elohima swego ma na głowie swojej. 
(8) Po wszystkie dni Nazarejstwa swego świętym będzie u. 
(9) I gdyby kto umarł przy nim z prędka a nagle, i splugawiłby głowę poświęcenia jego, ogoli głowę swoję w dzień oczyszczenia swego; dnia siódmego ogoli ją. 
(10) A dnia ósmego przyniesie dwie synogarlice, albo dwoje gołąbiąt do kapłana ku drzwiom namiotu zgromadzenia; 
(11) I będzie kapłan ofiarował jedno za grzech, a drugie na ofiarę całopalenia, i oczyści go od tego, czem zgrzeszył nad umarłym, a poświęci głowę jego dnia onego. 
(12) Potem odłączy u dni Nazarejstwa swego, ofiarując baranka rocznego za występek; a dni one pierwsze daremne będą, gdyż splugawione było Nazarejstwo jego. 
(13) A toć jest prawo Nazarejczyka: Gdy się wypełnią dni Nazarejstwa jego, przyjdzie do drzwi namiotu zgromadzenia, 
(14) I ofiarować będzie ofiarę swą u, baranka rocznego, zupełnego jednego na ofiarę całopalenia, i owcę jednę roczną i zdrową na ofiarę za grzech, i barana jednego zupełnego na ofiarę spokojną; 
(15) Przytem kosz chlebów przaśnych, z mąki pszennej, placki zagniatane z oliwą, i kreple przaśne oliwą namazane, z ofiarą ich śniedną, i z ofiarą ich mokrą. 
(16) I będzie ofiarował kapłan przed em, i uczyni ofiarę za grzech jego, i całopalenie jego. 
(17) Barana także ofiarować będzie na spokojną ofiarę u z koszem chlebów przaśnych; także ofiarować będzie kapłan ofiarę jego śniedną i ofiarę jego mokrą. 
(18) I ogoli Nazarejczyk przede drzwiami namiotu zgromadzenia głowę Nazarejstwa swego, a wziąwszy włosy z głowy Nazarejstwa swego, włoży je na ogień, który jest pod ofiarą spokojną. 
(19) Przytem weźmie kapłan łopatkę warzoną baranią, i jeden placek przaśny z kosza, i jeden krepel niekwaszony, a da w ręce Nazarejczykowe po ogoleniu Nazarejstwa jego; 
(20) I będzie to tam i sam obracał kapłan na ofiarę obracania przed em; a rzecz ta poświęcona dostanie się kapłanowi, tak piersi obracania, jako i łopatka podnoszenia; a potem będzie mógł Nazarejczyk pić wino. 
(21) Toć jest prawo Nazarejczyka, któryby ślub uczynił, i ta ofiara jego u za Nazarejstwo jego, okrom tego, coby więcej uczynić mógł; według ślubu swego, który uczynił, tak uczyni według prawa Nazarejstwa swego. 
(22) Potem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(23) Mów do Aarona i do synów jego, a rzecz: Tak błogosławić będziecie synom Izraelskim, mówiąc do nich: 
(24) Niech ci błogosławi , a niechaj cię strzeże; 
(25) Niech rozjaśni oblicze swoje nad tobą, a niech ci miłościw będzie; 
(26) Niech obróci twarz swoję ku tobie, a niechaj ci da pokój. 
(27) I będą wzywać imienia mego nad synami Izraelskimi, a Ja im błogosławić będę. 

(7:1) I stało się w dzień, którego dokończył Mośe, a wystawił przybytek, a pomazał go, i poświęcił go ze wszystkim sprzętem jego, i ołtarz ze wszystkiem naczyniem jego, pomazał je, i poświęcił je, 
(2) Że ofiarowały książęta Izraelskie, przedniejsze z domów ojców swych,
(co byli hetmany z każdego pokolenia, i przełożonymi nad policzonymi.)
(3) A przynieśli ofiary swe przed a: sześć wozów przykrytych, i dwanaście wołów, jeden wóz od dwojga książąt, a od każdego wół jeden, i postawili to przed przybytkiem. 
(4) Tedy rzekł do Mośea, mówiąc: 
(5) Weźmij od nich, aby to było na potrzebę przy służbie w namiocie zgromadzenia, i oddaj to Lewitom, każdemu według potrzeby urzędu jego. 
(6) Wziął tedy Mośe one wozy i woły i oddał je Lewitom. 
(7) Dwa wozy, i cztery woły dał synom Gersonowym według potrzeby urzędów ich. 
(8) Cztery zaś wozy i osiem wołów dał synom Merarego według potrzeby urzędów ich, pod władzę Itamara, syna Aarona kapłana. 
(9) Ale synom Kaatowym nic nie dał: bo usługa świątnicy była przy nich, na ramieniu ją nosić musieli. 
(10) Ofiarowały tedy książęta ku poświęceniu ołtarza onegoż dnia, gdy był pomazany; i ofiarowały książęta dary swe przed ołtarzem. 
(11) I rzekł do Mośea: Jeden książę jednego dnia, drugi książę drugiego dnia oddawać będzie dary swoje ku poświęceniu ołtarza. 
(12) I ofiarował pierwszego dnia dar swój Naason, syn Aminadabów z pokolenia Judy. 
(13) A dar jego był: misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną; 
(14) Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła dla kadzenia; 
(15) Cielec jeden młody, baran jeden, i baranek jeden roczny na ofiarę paloną; 
(16) Kozieł jeden z kóz za grzech; 
(17) A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Naasona, syna Aminadabowego. 
(18) Wtórego dnia ofiarował Natanael, syn Suharów, książę z pokolenia Isascharowego. 
(19) I ofiarował dar swój, misę srebrną jednę, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czaszę srebrną jednę, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną; 
(20) Kadzielnicę jednę z dziesięciu syklów złota, pełną kadzidła; 
(21) Cielca jednego młodego, barana jednego, i baranka jednego rocznego na paloną ofiarę; 
(22) Kozła też jednego z kóz za grzech; 
(23) A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Natanaela, syna Suharowego. 
(24) Trzeciego dnia książę synów Zabulon Eliab, syn Helonów. 
(25) Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną; 
(26) Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; 
(27) Cielec jeden młody, baran jeden, i baranek roczny jeden na całopalenie. 
(28) Kozieł jeden z kóz, za grzech 
(29) A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Eliaba, syna Helonowego. 
(30) Dnia czwartego książę z synów Reubenowych Elisur, syn Sedeurów. 
(31) Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna siedemdziesiąt syklów wagi jej według syklów świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną; 
(32) Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; 
(33) Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę; 
(34) Kozieł jeden z kóz, za grzech 
(35) A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Elisura, syna Sedeurowego. 
(36) Dnia piątego książę synów Śymeonowych Selumijel, syn Surysaddajów. 
(37) Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną;  
(38) Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła. 
(39) Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę; 
(40) Kozieł jeden z kóz, za grzech. 
(41) A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Selumijela, syna Surysaddajowego. 
(42) Dnia szóstego książę synów Gadowych Elijazaf, syn Duelów. 
(43) Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną; 
(44) Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; 
(45) Cielec jeden młody, baran jeden, baranek roczny jeden na paloną ofiarę. 
(46) Kozieł jeden z kóz, za grzech. 
(47) A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Elijazafa, syna Duelowego. 
(48) Dnia siódmego książę synów Efraimowych, Elisama, syn Ammiudów. 
(49) Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej, na ofiarę śniedną; 
(50) Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; 
(51) Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę; 
(52) Kozieł jeden z kóz, za grzech. 
(53) A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Elisamy, syna Ammiudowego. 
(54) Dnia ósmego książę synów Manasesowych Gamalijel, syn Pedasurów. 
(55) Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej, z oliwą zagniecionej, na ofiarę śniedną; 
(56) Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; 
(57) Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę; 
(58) Kozieł jeden z kóz, za grzech; 
(59) A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Gamalijela, syna Pedasurowego. 
(60) Dnia dziewiątego książę synów Benjaminowych Abidan, syn Gedeonów. 
(61) Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej, zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną; 
(62) Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła; 
(63) Cielec jeden młody, baran jeden, baranek roczny jeden na paloną ofiarę; 
(64) Kozieł jeden z kóz za grzech; 
(65) A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Abidana, syna Gedeonowego. 
(66) Dnia dziesiątego książę synów Danowych Achyjezer, syn Ammisadajów. 
(67) Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza jedna srebrna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy obie pełne mąki pszennej, zagniecionej z oliwą, na ofiarę śniedną; 
(68) Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; 
(69) Cielec jeden młody, baran jeden, baranek roczny jeden na paloną ofiarę; 
(70) Kozieł jeden z kóz, za grzech; 
(71) A na spokojną ofiarę dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Achyjezera, syna Ammisadajowego. 
(72) Dnia jedenastego książę synów Aśerowych Pagijel, syn Ochranów. 
(73) Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, i czasza jedna srebrna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki, zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną; 
(74) Kadzielnica jedna, z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; 
(75) Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę; 
(76) Kozieł jeden z kóz, za grzech. 
(77) A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Pagijela, syna Ochranowego. 
(78) Dnia dwunastego książę synów Neftalimowych Ahira, syn Enanów. 
(79) Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki, zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną; 
(80) Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; 
(81) Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na ofiarę paloną; 
(82) Kozieł jeden z kóz, za grzech; 
(83) A na spokojną ofiarę dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Ahira, syna Enanowego. 
(84) Toć było poświęcenie ołtarza, onegoż dnia, gdy pomazan jest od książąt Izraelskich: Mis srebrnych dwanaście, czasz srebrnych dwanaście, kadzielnic złotych dwanaście; 
(85) Sto i trzydzieści syklów jedna misa srebrna ważyła, siedemdziesiąt syklów czasza jedna; wszystkiego srebra w onem naczyniu było dwa tysiące i cztery sta syklów według sykla świątnicy; 
(86) Kadzielnic złotych dwanaście pełnych kadzidła; dziesięć syklów ważyła każda według sykla świątnicy; wszystkiego złota w onych kadzielnicach było sto i dwadzieścia syklów. 
(87) A wszystkiego bydła ku ofierze palonej dwanaście cielców, baranów dwanaście, z baranków rocznych dwanaście, z ofiarą ich śniedną, i kozłów z kóz za grzech dwanaście. 
(88) Wszystkiego zasię bydła na ofiarę spokojną było wołów dwadzieścia i cztery, baranów sześćdziesiąt, kozłów sześćdziesiąt; baranków rocznych sześćdziesiąt. Toć było poświęcenie ołtarza po pomazaniu jego. 
(89) A gdy Mośe wchodził do namiotu zgromadzenia, by się rozmawiał z Elohimiem, tedy słyszał głos mówiącego do siebie z ubłagalni, która była nad skrzynią świadectwa, między dwiema Cheruby, a stamtąd mawiał do niego. 

(8:1) Potem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(2) Powiedz Aaronowi, a rzecz mu: Gdy zapalisz lampy, siedem lamp przeciwko świecznikowi świecić będą. 
(3) I uczynił tak Aaron, a przeciwko świecznikowi zapalił lampy jego, jako był rozkazał Mośeowi. 
(4) A była robota świecznika z ciągnionego złota, i słupiec jego, i kwiaty jego ciągnione były; na ten kształt, jaki był ukazał Mośeowi, tak urobił świecznik. 
(5) Potem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(6) Weźmij Lewity z pośród synów Izraelskich, a oczyść je. 
(7) A to uczynisz oczyszczając je: Pokropisz je wodą oczyszczenia; ciż ogolą brzytwą wszystko ciało swoje, a uprawszy szaty swe, czystymi będą. 
(8) Potem wezmą cielca młodego, z ofiarą jego śniedną, mąki pszennej, zagniecionej z oliwą, a cielca młodego drugiego weźmiesz na ofiarę za grzech. 
(9) I przywiedziesz Lewity przed namiot zgromadzenia, a przyzowiesz wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich; 
(10) I postawisz Lewity przed em, i włożą synowie Izraelscy ręce swe na Lewity; 
(11) I ofiarować będzie Aaron Lewity na ofiarę przed panem od synów Izraelskich, aby sprawowali posługi skie. 
(12) Lewitowie zaś będą kłaść ręce swe na głowy onych cielców, a ofiarować będziesz jednego za grzech, a drugiego na ofiarę całopalenia u ku oczyszczeniu Lewitów. 
(13) Potem postawisz Lewity przed Aaronem, i przed syny jego, a ofiarować je będziesz na ofiarę u. 
(14) I odłączysz Lewity z pośród synów Izraelskich, i będą moimi Lewitowie. 
(15) A potem przyjdą Lewitowie, aby służyli w namiocie zgromadzenia, gdy oczyścisz i poświęcisz je na ofiarę. 
(16) Albowiem właśnie oddani są mnie z pośród synów Izraelskich; za każde otwierające żywot, za każde pierworodne z synów Izraelskich obrałem je sobie, 
(17) Gdyż wszyscy pierworodni z synów Izraelskich moi są z ludzi i z bydła: ode dnia, któregom pobił wszystkie pierworodne w ziemi Egipskiej, poświęciłem je sobie. 
(18) A przyjąłem Lewity miasto wszelkiego pierworodnego z synów Izraelskich. 
(19) I dałem Lewity darem Aaronowi i synom jego z pośród synów Izraelskich, aby odprawowali służby miasto synów Izraelskich w namiocie zgromadzenia, i oczyszczali syny Izraelskie, aby nie przyszło na syny Izraelskie karanie, gdyby przystępowali synowie Izraelscy do świątnicy. 
(20) Uczynili tedy Mośe i Aaron i wszystko zgromadzenie synów Izraelskich z Lewitami wszystko, co rozkazał Mośeowi o Lewitach, tak uczynili z nimi synowie Izraelscy. 
(21) I oczyścili się Lewitowie, a uprali szaty swoje, i ofiarował je Aaron na ofiarę przed em, i oczyścił je Aaron, aby byli czystymi. 
(22) Dopiero potem przystąpili Lewitowie ku sprawowaniu urzędu swego w namiocie zgromadzenia przed Aaronem i przed syny jego; jako rozkazał Mośeowi o Lewitach, tak im uczynili. 
(23) Rzekł nadto do Mośea, mówiąc: 
(24) To też Lewitom należy: Od dwudziestego i piątego roku i wyżej każdy przystąpi, aby sprawował urząd przy posłudze namiotu zgromadzenia. 
(25) A w pięćdziesiąt lat przestanie pracować w urzędzie, i więcej służyć nie będzie. 
(26) Ale nadsługować będzie braci swej w namiocie zgromadzenia straż trzymającym, lecz służby samej odprawować nie będzie. Tak sobie postąpisz z Lewitami w urzędziech ich. 

(9:1) I rzekł do Mośea na puszczy Synaj, roku wtórego po wyjściu ich z ziemi Egipskiej, miesiąca pierwszego, mówiąc: 
(2) Niech obchodzą synowie Izraelscy święto przejścia czasu naznaczonego. 
(3) Czternastego dnia miesiąca tego, między dwoma wieczorami, obchodzić je będziecie czasu naznaczonego; według wszystkich obrzędów jego, i według wszystkich ceremonii jego, obchodzić je będziecie. 
(4) Mówił tedy Mośe do synów Izraelskich, aby obchodzili święto przejścia. 
(5) I obchodzili święto przejścia, pierwszego miesiąca, czternastego dnia, między dwoma wieczorami, na puszczy Synaj; według wszystkiego, jak rozkazał Mośeowi, tak uczynili synowie Izraelscy. 
(6) I byli niektórzy ludzie, którzy się byli splugawili nad umarłym człowiekiem, i nie mogli obchodzić święta przejścia dnia onego; tedy przystąpili do Mośea i do Aarona w tenże dzień; 
(7) I rzekli oni ludzie do niego: Zmazaliśmy się nad umarłym: i nie będzież nam wolno oddać ofiary u czasu naznaczonego wespół z synami Izraelskimi? 
(8) Którym odpowiedział Mośe: Postójcie, aż usłyszę, co rozkaże o was. 
(9) Tedy rzekł do Mośea, mówiąc: 
(10) Powiedz synom Izraelskim i rzecz: Jeźliby się kto zmazał nad umarłym, alboby na drodze dalekiej był, tak z was, jako i z potomstwa waszego, przecię będzie odprawował święto przejścia u. 
(11) Miesiąca wtórego, czternastego dnia, między dwoma wieczorami, odprawować je będą; z przaśnemi chleby, i z gorzkiemi zioły jeść je będą: 
(12) Nie zostawią nic z niego do jutra, i kości nie złamią w nim; według wszystkiego postanowienia święta przejścia odprawować je będą: 
(13) Ale człowiek, któryby był czysty, a nie byłby w drodze, i nie obchodziłby święta przejścia, tedy dusza ona wykorzeniona będzie z ludu swego, bo ofiary skiej nie odprawował czasu naznaczonego; grzech swój poniesie on człowiek. 
(14) A jeźliby przychodzień mieszkający między wami obchodził święto przejścia u, według ustawy święta przejścia i według obrzędów jego obchodzić je będzie; ustawa jedna będzie, wam i przychodniowi, i zrodzonemu w ziemi. 
(15) Dnia tedy onego, którego wystawiony był przybytek, obłok okrył przybytek nad namiotem świadectwa, a wieczór bywało nad przybytkiem jako widzenie ognia aż do poranku. 
(16) Tak bywało ustawicznie; we dnie okrywał go obłok, a jako widzenie ognia w nocy. 
(17) A gdy się podnaszał obłok od namiotu, tedy się ruszali synowie Izraelscy; a gdziekolwiek stawał obłok, tamże stanowili obóz synowie Izraelscy. 
(18) Na rozkazanie skie ciągnęli synowie Izraelscy, i na rozkazanie skie stanowili obóz; po wszystkie dni, których zostawał obłok nad przybytkiem, i oni leżeli obozem. 
(19) A gdy trwał obłok nad przybytkiem przez wiele dni, tedy odprawowali synowie Izraelscy straż u, a nie ruszali się. 
(20) Ale gdy nie długo trwał obłok nad przybytkiem, na rozkazanie skie stanowili obóz, i na rozkazanie skie ciągnęli. 
(21) A gdy bywał obłok od wieczora aż do poranku, a podnosił się zaś poranku, tedy ciągnęli; tak we dnie jako i w nocy, gdy się podniósł obłok, ciągnęli. 
(22) A jeźli przez dwa dni, albo przez miesiąc, albo też przez rok trwał obłok nad przybytkiem, zostawając nad nim, obozem leżeli synowie Izraelscy, i nie ruszali się; ale gdy się on podnosił, i oni się ruszali. 
(23) Na rozkazanie skie stanowili obóz, i na rozkazanie skie ciągnęli, straż ską trzymając, jako im rozkazał przez Mośea.

(10:1) Potem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(2) Spraw sobie dwie trąby srebrne; robotą ciągnioną uczynisz je, których używać będziesz do zwoływania ludu, i gdyby się wojsko ruszać miało. 
(3) A gdy zatrąbią w nie, tedy się do ciebie zbieży wszystek lud ku drzwiom namiotu zgromadzenia. 
(4) A jeźliby w jednę tylko zatrąbiono, tedy się zejdą do ciebie książęta, i hetmani wojsk Izraelskich. 
(5) Gdyby zaś zatrąbiono głos przerywając, tedy się ruszy obóz leżących na wschód słońca. 
(6) A gdy drugi raz zatrąbią, głos przerywając, tedy się ruszy obóz leżących na południe; z przerywaniem trąbić będą, gdy się ruszyć będą mieli. 
(7) Ale gdy zwoływać lud będziecie, trąbić będziecie, a nie będziecie przerywać. 
(8) A synowie Aaronowi, kapłani, trąbić będą w trąby: i będzie wam to za ustawę wieczną w potomstwie waszem. 
(9) A gdy wyciągniecie na wojnę w ziemi waszej przeciwko nieprzyjacielowi, któryby was trapił, z przerywaniem w trąby trąbić będziecie; a przyjdziecie na pamięć przed em, Elohimiem waszym, i zachowani będziecie od nieprzyjciół waszych. 
(10) W dzień także wesela waszego, i w święta uroczyste wasze, i na nowiu miesięcy waszych, będziecie trąbić w te trąby przy ofiarach waszych całopalnych, i przy ofiarach waszych spokojnych, i przywiodą was na pamięć przed Elohimiem waszym; Ja , Elohim wasz. 
(11) I stało się roku wtórego, miesiąca wtórego, dnia dwudziestego tegoż miesiąca, że się podniósł obłok przybytku świadectwa. 
(12) I ruszyli się synowie Izraelscy z hufcami swymi z puszczy Synaj, a stanął obłok na puszczy Faran. 
(13) I ruszyli się najpierwej tak, jako był rozkazał przez Mośea. 
(14) Albowiem ruszyła się chorągiew obozu synów Judowych naprzód z hufcami swemi, a nad wojskiem jego był hetman Naason, syn Aminadabów. 
(15) A nad wojskiem pokolenia synów Isascharowych był hetmanem Natanael, syn Suharów. 
(16) A nad wojskiem pokolenia synów Zabulonowych był hetmanem Elijab, syn Helonów. 
(17) Zatem złożono przybytek, i ciągnęli synowie Gersonowi, i synowie Merarego, niosąc przybytek. 
(18) Ruszyła się zaś chorągiew obozu Reubenowego z hufcami swemi, a nad wojskiem jego był hetmanem Elisur, syn Sedeurów. 
(19) A nad wojskiem pokolenia synów Śymeonowych był hetmanem Selumijel, syn Surysaddajów. 
(20) A nad wojskiem też pokolenia synów Gadowych był hetmanem Elijazaf, syn Duelów. 
(21) Zatem ruszyli się Kaatytowie, niosąc świątnicę, i stanowili przybytek, aż ci nadciągnęli. 
(22) Potem ruszyła się chorągiew obozu synów Efraimowych z hufcami swemi, a nad wojskiem jego był hetmanem Elisama, syn Ammiudów. 
(23) Nad wojskiem zaś pokolenia synów Manasesowych był hetmanem Gamalijel, syn Pedasurów. 
(24) Nad wojskiem zaś pokolenia synów Benjaminowych był hetmanem Abidan, syn Gedeonów. 
(25) Potem ruszyła się chorągiew obozu synów Danowych zawierając wszystkie obozy z wojski ich, a nad wojskiem jego był hetmanem Achyjezer, syn Ammisaddajów. 
(26) A nad wojskiem pokolenia synów Eserowych był hetmanem Pagijel, syn Ochranów. 
(27) A nad wojskiem pokolenia synów Neftalimowych był hetmanem Ahira, syn Enanów. 
(28) Takieć było ciągnienie synów Izraelskich z hufcami ich; i tak ciągnęli. 
(29) Potem rzekł Mośe do Hobaba, syna Raguelowego Madyjańczyka, świekra swego: My ciągniemy do miejsca, o którem rzekł : Dam je wam. Pójdź z nami, a uczynimyć dobrze, ponieważ obiecał wiele dobrego Izraelowi. 
(30) Któremu on odpowiedział: Nie pójdę: ale się wrócę do ziemi mojej i do rodziny mojej. 
(31) I rzekł Mośe: Proszę, nie opuszczaj nas; bo ty wiesz, gdzie byśmy na puszczy obóz stanowić mieli, i będziesz przewodnikiem naszym. 
(32) A jeźliż pójdziesz z nami, i spotka nas to dobre, którem nam uczyni dobrze, i my dobrze uczynimy tobie. 
(33) I odciągnęli od góry skiej drogą trzech dni, a skrzynia przymierza skiego szła przed nimi drogą trzech dni, aby im upatrzyła miejsce odpocznienia. 
(34) A obłok ski szedł nad nimi we dnie, gdy się ruszali z stanowiska. 
(35) A gdy się ruszyć miała skrzynia, tedy mawiał Mośe: Powstań ie, a niech będą rozproszeni nieprzyjaciele twoi, a niech uciekają, którzy cię nienawidzą, przed obliczem twojem. 
(36) A gdy zaś stanęła, tedy mówił: Nawróć się ie do niezliczonego mnóstwa wojska Izraelskiego. 

(11:1) I stało się, że się lud uskarżał niesłusznie, co się nie podobało u. Przetoż usłyszawszy to bardzo się rozgniewał, i zapalił się przeciwko nim ogień ski, i popalił ostatnią część obozu. 
(2) Tedy wołał lud na Mośea; i modlił się Mośe u, i zgasł ogień. 
(3) I nazwał imię miejsca onego Tabera: bo się zapalił przeciwko nim ogień ski. 
(4) A lud pospolity, który był między nimi, chciwością wielką zjęty odwracał się; i płakali też synowie Izraelscy, mówiąc: Któż nas nakarmi mięsem? 
(5) Wspominamy sobie na ryby, któreśmy jadali w Egipcie darmo, na ogórki, i na melony, i na łuczek, i na cebulę, i na czosnek. 
(6) A teraz dusza nasza wywiędła nic inszego nie mając, oprócz tej manny, przed oczyma swemi. 
(7) A manna była jako nasienie koryjandrowe, a barwa tej jako barwa Bdelijowa. 
(8) I wychodził lud, a zbierali ją, i mełli w żarnach, albo tłukli w moździerzach a warzyli w kotłach i czynili z niej podpłomyki; a był smak jej jako smak świeżej oliwy. 
(9) Gdy bowiem padała rosa na obóz w nocy, padała też manna nań. 
(10) Tedy usłyszał Mośe, że lud płakał po domach swych, każdy u drzwi namiotu swego; dla czego zapaliła się popędliwość ska wielce, i nie podobało się też to Mośeowi. 
(11) I rzekł Mośe do a: Czemużeś tak źle uczynił słudze twemu? czemużem nie znalazł łaski w oczach twoich, żeś włożył ciężar tego wszystkiego ludu na mię? 
(12) Izalim ja począł ten wszystek lud? izalim go ja zrodził, iż mi mówisz: Nieś je na łonie twojem, jako piastun nosi niemowlątko, do ziemi, o którąś przysiągł ojcom ich? 
(13) Gdzież mam mięso, abym dał wszystkiemu temu ludowi? bo płaczą na mię, mówiąc: Daj nam mięsa, abyśmy jedli. 
(14) Nie mogę ja sam znieść wszystkiego ludu tego; bo to nad możność moję. 
(15) A jeźli się tak ze mną obchodzić chcesz, proszę raczej mię zabij, jeźlim znalazł łaskę w oczach twoich, abym nie patrzył na swoje złe. 
(16) I rzekł do Mośea: Zbierz mi siedemdziesiąt mężów z starszych Izraelskich, które znasz, że są starszymi ludu, i książęta jego, a przywiedź je przed namiot zgromadzenia, i stać tam będę z tobą; 
(17) A Ja zstąpię, i będę tam mówił z tobą, i wziąwszy z Ducha, który jest w tobie, udzielę im; i poniosą z tobą brzemię ludu, a nie poniesiesz go ty sam. 
(18) A do ludu rzeczesz: Poświęćcie się na jutro, a będziecie jeść mięso; boście płakali w uszach skich, mówiąc: Któż nas nakarmi mięsem? bo nam lepiej było w Egipcie; i da wam mięsa, i będziecie jedli. 
(19) Nie przez jeden dzień jeść będziecie, ani przez dwa dni, ani przez pięć, ani przez dziesięć dni, ani przez dwadzieścia dni: 
(20) Ale przez cały miesiąc, aż polezie przez nozdrza wasze, a zbrzydzi się wam, przeto żeście pogardzili em, który jest między wami, a płakaliście przed nim mówiąc: Na cóżeśmy wyszli z Egiptu? 
(21) I rzekł Mośe: Sześć kroć sto tysięcy pieszych jest ludu, między którym ja mieszkam, a tyś powiedział: Dam im mięsa, że będą jeść cały miesiąc. 
(22) Izali im owiec i wołów nabiją, aby się im dostało? Izali wszystkie ryby morskie zbiorą im, aby dostatek mieli? 
(23) I rzekł do Mośea: Azaż ręka ska jest skurczona? teraz ujrzysz, jeśli się wypełni słowo moje, czyli nie. 
(24) Tedy wyszedł Mośe, i opowiedział ludowi słowa skie; a zebrawszy siedemdziesiąt mężów starszych z ludu, postawił je około namiotu. 
(25) I zstąpił w obłoku, i mówił do niego, a wziąwszy z Ducha, który był w nim, podzielił go między siedemdziesiąt mężów starszych; i stało się, gdy odpoczął nad nimi on Duch, tedy prorokowali, a potem nigdy. 
(26) Ale zostali byli dwa mężowie w obozie, imię jednego Eldad, a imię drugiego Medad; na których też odpoczął on Duch, bo oni byli napisani, choć byli nie przyszli do namiotu; a tak ci prorokowali w obozie. 
(27) Tedy przybieżało pacholę, i oznajmiło Mośeowi, mówiąc: Eldad i Medad prorokują w obozie. 
(28) Ale odpowiedziawszy Jahuszua, syn Nunów, sługa Mośeów, jeden z młodzieńców jego, rzekł: ie mój Mośeu, zabroń im. 
(29) Któremu odpowiedział Mośe: Czemuż im ty zazdrościsz dla mnie? Boże daj, aby wszystek lud ski prorokował, a iżby dał Ducha swego na nie! 
(30) Wrócił się tedy Mośe do obozu, on i starsi Izraelscy. 
(31) Zatem wyszedł wiatr od a, i porwawszy przepiórki od morza, spuścił je na obóz, z jednej strony jako na jeden dzień chodu, z drugiej strony także jako na jeden dzień chodu, około obozu, a jakoby na dwa łokcie były nad ziemią. 
(32) Tedy wstawszy lud przez cały on dzień i przez całą noc, i nazajutrz przez wszystek dzień zbierali one przepiórki, a kto najmniej nazbierał, miał dziesięć homerów: i nawieszali ich wszędy sobie około obozu. 
(33) Mięso jeszcze było między zębami ich nie zeżwane, gdy gniew ski zapalił się na lud, i pobił lud on plagą bardzo wielką. 
(34) I nazwane jest imię miejsca onego Kibrot Hataawa; albowiem tam pogrzebli lud, który pożądał mięsa. 
(35) A z Kibrot Hataawy ruszył się lud do Haserotu, i mieszkali w Haserocie. 

(12:1) Tedy mówiła Maryja i Aaron przeciw Mośeowi dla żony Murzyńskiej, którą pojął; bo żonę murzynkę był pojął; 
(2) I mówili: Izali tylko przez Mośea mówił ? azaż też nie mówił przez nas? a to usłyszał . 
(3) A Mośe był mąż najpokorniejszy ze wszystkich ludzi, którzy mieszkali na ziemi. 
(4) A natychmiast rzekł do Mośea, i do Aarona, i do Maryi: Wynijdźcie was troje przed namiot zgromadzenia; i wyszli samo troje. 
(5) Zatem zstąpił w słupie obłokowym, i stanął we drzwiach namiotu, i zawołał Aarona i Maryi, i przyszli oboje. 
(6) I rzekł do nich: Słuchajcie teraz słów moich: Jeźli między wami będzie prorok, Ja w widzeniu ukażę mu się we śnie będę mówił z nim; 
(7) Ale nie taki jest sługa mój Mośe, który we wszystkim domu moim najwierniejszy jest. 
(8) Usty do ust mawiam z nim: nie w widzeniu, ani w zagadaniu, ani w podobieństwach a widywa; czemużeście się nie bali, mówić przeciw słudze memu Mośeowi? 
(9) A tak zapalił się gniewem przeciwko nim , i odszedł. 
(10) Obłok także odstąpił od namiotu, a oto, Maryja otrędowaciała, zbielawszy jako śnieg; a wejrzawszy Aaron na Maryję, ujrzał trędowatą. 
(11) Potem rzekł Aaron do Mośea: Proszę panie mój, nie kładź teraz na nas grzechu tego, żeśmy głupio uczynili, a żeśmy zgrzeszyli. 
(12) Niech proszę nie będzie jako martwy płód, który gdy wychodzi z żywota matki swej, połowa ciała jego zepsowana bywa. 
(13) Tedy zawołał Mośe do a mówiąc: Boże, proszę uzdrów ją teraz. 
(14) I odpowiedział Mośeowi: Gdyby ojciec jej plunął na twarz jej, azażby nie miała się wstydać przez siedem dni? niech będzie wyłączona przez siedem dni z obozu, a potem przyjęta będzie. 
(15) I wyłączona była Maryja z obozu przez siedem dni; a lud się nie ruszył, aż była Maryja przyjęta. 
(16) Potem ruszył się lud z Haserotu, a położyli się obozem na puszczy Faran. 

(13:1) I rzekł do Mośea, mówiąc: 
(2) Poślij męże, którzy by przeszpiegowali ziemię Chananejską, którą Ja dawam synom Izraelskim; po jednym mężu z każdego pokolenia poślecie, którzy by byli przedniejsi między nimi. 
(3) Wysłał je tedy Mośe z puszczy Faran według rozkazania skiego; a oni mężowie wszyscy byli co przednliejsi z synów Izraelskich. 
(4) A teć są imiona ich: Z pokolenia Reuben Samua, syn Zachurów. 
(5) Z pokolenie Śymeonowego Safat, syn Hurów. 
(6) Z pokolenia Judy Kaleb, syn Jefunów. 
(7) Z pokolenia Isaschar Igal, Hośea syn Józefów. 
(8) Z pokolenia Efraimowego Hośea, syn Nunów. 
(9) Z pokolenia Benjaminowego Falty, syn Rafuów. 
(10) Z pokolenia Zabulon Gedyjel, syn Sodego. 
(11) Z pokolenia Józefowego, to jest z potomstwa Manasesowego, Gady, syn Susego. 
(12) Z pokolenia Dan Ammijel, syn Gemmalego. 
(13) Z pokolenia Aśer Setur, syn Michaelów. 
(14) Z pokolenia Neftali, Nabi, syn Wafsego. 
(15) Z pokolenia Gad Guel, syn Machego. 
(16) Teć są imiona mężów, które posłał Mośe na przeszpiegowanie ziemi: i nazwał Mośe Hośeaa, syna Nunowego, Jahuszua. 
(17) A posyłając je Mośe na przeszpiegowanie ziemi Chananejskiej, mówił do nich: Idźcie w tę stronę ku południowi, a wnijdźcie na górę: 
(18) I oglądajcie ziemię, jaka jest, i lud, który mieszka w niej, jeźli jest mocny, czyli mdły? jeźli ich mało, czyli wiele? 
(19) Jaka też jest ziemia, w której mieszkają, jeźli dobra, czyli zła? i co są za miasta, w których mieszkają, jeźli w namieciech, czyli w obronnych miejscach? 
(20) Także co za ziemia, jeźli urodzajna, czyli niepłodna? jeźli w niej są drzewa, czyli nie? a bądźcie mężnego serca i przynieście nam owocu tamtej ziemi; a było to w ten czas, gdy się wina dostawały. 
(21) I szli, a przeszpiegowali ziemię od puszczy Syn aż do Rochob, którędy chodzą do Emat. 
(22) A idąc ku południowi przyszli aż do Hebron, gdzie byli Ahiman, Sesai i Talmai, synowie Enakowi; a Hebron siedem lat było zbudowane przed Soan Egipskiem. 
(23) Przyszli potem aż do rzeki Eschol, i urznęli tam Gałą˙ z gronem jednem jagód winnych, i nieśli ją na drążku, dwa także granatowe jabłka i figi. 
(24) I nazwano miejsce ono Nachal Eschol, od grona winnego, które tam byli urznęli synowie Izraelscy. 
(25) Zatem wrócili się od onego szpiegowania ziemi po wyjściu czterdziestu dni. 
(26) A wróciwszy się, przyszli do Mośea i do Aarona, i do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich na puszczą Faran, która jest w Kades; i dali im i wszystkiemu pospólstwu sprawę, ukazawszy im owoc onej ziemi. 
(27) A powiadali im, mówiąc: Przyszliśmy do ziemi, do którejś nas był posłał, która w prawdzie opływa mlekiem i miodem, a oto, ten jest owoc jej; 
(28) Tylko że mocny jest lud, który mieszka w onej ziemi; miasta także obronne są, i bardzo wielkie; do tego i syny Enakowe tameśmy widzieli. 
(29) Amalek mieszka w ziemi na południe, a Hetejczyk, i Jebuzejczyk, i Amorejczyk mieszka na górach; Chananejczyk zaś mieszka nad morzem, i nad brzegiem Jordanu. 
(30) I hamował Kaleb lud szemrzący przeciw Mośeowi, i mówił: Pójdźmy a posiądźmy ziemię, bo ją pewnie sobie podbijemy. 
(31) Ale mężowie oni, którzy z nim chodzili, rzekli: Nie będziem mogli ciągnąć przeciw tamtemu ludowi; bo mocniejszy jest nad nas. 
(32) I zganili onę ziemię, którą byli przeszpiegowali, synom Izraelskim, mówiąc: Ziemia ta, którąśmy przeszli, i przeszpiegowali ją, jest ziemia pożerająca obywatele swoje, a lud wszystek, któryśmy w niej widzieli, lud jest wysokiego wzrostu. 
(33) Tameśmy też widzieli olbrzymy, syny Enakowe z rodu olbrzymów; i zdaliśmy się sobie przy nich jako szarańcza, takimiż zdaliśmy się i onym. 

(14:1) Tedy wzruszywszy się wszystko mnóstwo krzyczeli i płakał lud przez onę noc. 
(2) I szemrali przeciwko Mośeowi, i przeciwko Aaronowi wszyscy synowie Izraelscy; i mówiło do nich wszystko mnóstwo: Obyśmy byli pomarli w ziemi Egipskiej, albo na tej puszczy! 
(3) Obyśmy byli pomarli! Czemuż wżdy prowadzi nas do tej ziemi, abyśmy padli od miecza? żony nasze, i dziatki nasze aby były na łup? Izali nam nie lepiej wrócić się do Egiptu? 
(4) I mówili między sobą: Postanówmy sobie wodza, a wróćmy się do Egiptu. 
(5) Tedy upadł Mośe i Aaron na oblicze swoje przed wszystkiem zgromadzeniem synów Izraelskich. 
(6) A Jahuszua, syn Nunów, i Kaleb, syn Jefunów, którzy szpiegowali ziemię, rozdarli szaty swoje; 
(7) I rzekli do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich, mówiąc: Ziemia, którąśmy przeszli, i przeszpiegowali ją, ziemia jest bardzo dobra. 
(8) Będzieli nam miłościw, tedy nas wprowadzi do tej ziemi, a da ją nam, ziemię tę, która opływa mlekiem i miodem. 
(9) Jedno u nie bądźcie odpornymi, ani się wy bójcie ludu onej ziemi, bo jako chleb pojeść je możemy; odstąpiła obrona ich od nich, ale jest z nami; nie bójcież się ich. 
(10) I mówiło wszystko zgromadzenie, aby je ukamionowano; ale chwała ska okazała się nad namiotem zgromadzenia wszystkim synom Izraelskim. 
(11) I rzekł do Mośea: Dokądże mię draźnić będzie ten lud? I dokądże mi wierzyć nie będą dla tych wszystkich znaków, którem czynił między nimi? 
(12) Porażę je morem, i rozproszę je; a ciebie uczynię w naród wielki i możniejszy, niż ten jest. 
(13) Ale rzekł Mośe do a: Oto, usłyszą Egipczanie, z których pośrodku wywiodłeś mocą swoją ten lud; 
(14) I mówić będą z obywatelami ziemi tej, bo słyszeli, żeś ty ie był w pośrodku ludu tego; żeś okiem w oko widziany był, o ie, a obłok twój stawał nad nimi, a iż w słupie obłokowym chodziłeś przed nimi we dnie, a w słupie ognistym w nocy. 
(15) Gdybyś tedy pobił lud ten wszystek aż do jednego, rzekliby poganie, którzy o twej sławie słychali, mówiąc: 
(16) Iż nie mógł wprowadzić ludu tego do ziemi, o którą im przysiągł: przeto je pobił na puszczy. 
(17) A tak teraz niech proszę uwielbiona będzie moc ska, jakoś rzekł, mówiąc: 
(18) nie rychły ku gniewowi a wielki w miłosierdziu, znosząc nieprawość i przestępstwo, który winnego nie czyni niewinnym, karząc nieprawość ojców w synach do trzeciego i do czwartego pokolenia; 
(19) Odpuść proszę nieprawość ludu tego według wielkości miłosierdzia twego, tak jakoś odpuszczał ludowi temu z Egiptu aż dotąd. 
(20) Tedy rzekł : Odpuściłem według słowa twego. 
(21) A wszakże, jako Ja żyję, i napełniona jest chwałą ską wszystka ziemia: 
(22) Tak wszyscy, którzy widzieli chwałę moję, i znaki moje, którem czynił w Egipcie, i na puszczy, a kusili mię już po dziesięć kroć, ani byli posłuszni głosowi memu, 
(23) Nie oglądają ziemi tej, o którąm przysiągł ojcom ich, a żaden z tych, którzy mię draźnili, nie oglądają jej. 
(24) Ale sługę mego Kaleba, gdyż był w nim duch inakszy, i trwał statecznie przy mnie, wprowadzę do ziemi, do której chodził, a nasienie jego odziedziczy ją. 
(25) Ale ponieważ Amalekita i Chananejczyk mieszkają w dolinie, przetoż jutro obróćcie się, a idźcie na puszczą, drogą ku morzu czerwonemu. 
(26) Nad to rzekł do Mośea i do Aarona, mówiąc: 
(27) I dokądże znosić mam ten zły lud, który szemrze przeciwko mnie? długoż szemrania synów Izraelskich, którzy szemrzą przeciwko mnie, słuchać będę? 
(28) Mów do nich: Żyję Ja, mówi , że jakoście mówili w uszy moje, tak uczynię wam. 
(29) Na tej puszczy polegą ciała wasze, i wszyscy policzeni wasi według wszystkiej liczby waszej od dwudziestego roku i wyżej, którzyście szemrali przeciwko mnie. 
(30) A wy nie wnijdziecie do ziemi tej, o którąm podniósł rękę moję, abym ją wam dał na mieszkanie, okrom Kaleba, syna Jefunowego, i Jahuszuago, syna Nunowego; 
(31) A dziatki wasze, o którycheście mówili, że będą na łup, te wprowadzę, i oglądają tę ziemię, którąście wy wzgardzili. 
(32) Ale trupy wasze, wasze trupy mówię, polegą na tej puszczy; 
(33) A synowie wasi będą się tułali po tej puszczy przez czterdzieści lat, i poniosą karanie za cudzołóstwa wasze, aż wyginą trupy wasze na puszczy. 
(34) Według liczby dni, w którycheście szpiegowali ziemię, to jest czterdzieści dni, dzień każdy za rok licząc, poniesiecie nieprawości wasze czterdzieści lat, i poznacie pomstę swego odstąpienia ode mnie. 
(35) Ja mówiłem, że to uczynię temu wszystkiemu zgromadzeniu złemu, które się spiknęło przeciwko mnie; na tej puszczy poginą, i tu pomrą. 
(36) Oni tedy mężowie, których słał Mośe na przeszpiegowanie ziemi, którzy wróciwszy się pobudzili do szemrania przeciwko niemu wszystek lud, puszczając złą sławę o ziemi onej; 
(37) Pomarli mężowie oni, którzy puszczali sławę złą o ziemi, srogą plaga przed em. 
(38) Ale Jahuszua, syn Nunów, i Kaleb, syn Jefunów, zostali żywi z mężów onych, którzy chodzili ku przeszpiegowaniu ziemi. 
(39) I opowiedział Mośe te słowa wszystkim synom Izraelskim, i płakał lud bardzo. 
(40) Tedy rano wstawszy wstąpili na wierzch góry, mówiąc: Oto my pójdziemy na to miejsce, o którem nam powiedział; bośmy zgrzeszyli. 
(41) Ale im powiedział Mośe: Przeczże wy przestępujecie słowo skie? to się wam nie nada. 
(42) Nie chodźcie; bo nie masz a między wami, abyście nie byli pobici od nieprzyjaciół waszych. 
(43) Bo Amalekita i Chananejczyk tuż przed wami są, i polężecie od miecza; bo dla tego, żeście się odwrócili od a, nie będzie z wami. 
(44) A oni przecię kusili się wnijść na wierzch góry; lecz skrzynia przymierza skiego i Mośe nie odchodzili od obozu. 
(45) Tedy zstąpił Amalekita i Chananejczyk, mieszkający na onej górze, a porazili je, i gonili je aż do Hormy. 

(15:1) I rzekł do Mośea, mówiąc: 
(2) Powiedz synom Izraelskim, a mów do nich: Gdy przyjdziecie do ziemi mieszkania waszego, którą Ja wam dam, 
(3) A będziecie chcieli czynić ofiarę ognistą u na całopalenie, albo ofiarę, bądź poślubioną bądź dobrowolną, albo też na uroczyste święta wasze, czyniąc wdzięczną wonność u z wołów albo z owiec: 
(4) Tedy, ktobykolwiek ofiarował ofiarę swoję u, niechże ofiaruje ofiarę śniedną, pszennej mąki dziesiątą część, zagniecionej z oliwą, której będzie czwarta część hynu. 
(5) Przytem wina na ofiarę mokrą czwartą część hynu ofiarować będziesz przy całopaleniu, albo przy ofierze innej do każdego baranka. 
(6) Przy baranie też ofiarować będziesz ofiarę śniedną, mąki pszennej dwie dziesiąte części, zaczynionej z oliwą z trzecią częścią hynu. 
(7) Wina także na ofiarę mokrą trzecią część hynu ofiarować będziesz na wdzięczną wonność u. 
(8) Jeźli zaś cielca ofiarować będziesz na ofiarę całopalenia, albo na ofiarę wypełnienia ślubu, albo na ofiarę spokojną u, 
(9) Tedy będziesz ofiarował społem z cielcem ofiarę śniedną, pszennej mąki trzy dziesiąte części, zagniecionej z oliwą z połową hynu. 
(10) Wina także będziesz ofiarował na ofiarę mokrą połowę hynu, na ofiarę ognistą ku wdzięcznej wonności u. 
(11) Także uczynisz przy każdym wole, i przy każdym baranie i baranku, bądź z owiec bądź z kóz. 
(12) Według liczby, którą ofiarować będziecie, tak uczynicie przy każdym z nich według liczby ich. 
(13) Każdy w domu zrodzony tak też będzie czynił, gdy będzie oddawał ofiarę ognistą na wdzięczną wonność u. 
(14) A gdyby, gościem będąc między wami przychodzień, albo mieszkający między wami w narodziech waszych, ofiarował ognistą ofiarę ku wdzięcznej wonności u, jako wy czynicie, tak i on uczyni. 
(15) O ludu mój! Ustawa jedna niechaj będzie tak wam, jako i przychodniowi, mieszkającemu z wami; ustawa to jest wieczna w narodziech waszych; jako wy, tak przychodzień będzie przed em. 
(16) Prawo jedno, i jeden sąd będzie wam i przychodniowi mieszkającemu z wami. 
(17) I rzekł do Mośea, mówiąc: 
(18) Powiedz synom Izraelskim, a rzecz do nich: Gdy wnijdziecie do ziemi, do której Ja was wprowadzę: 
(19) A jeść będziecie chleb onej ziemi, ofiarować będziecie ofiarę podnoszenia u. 
(20) Z pierwszych ciast waszych placek ofiarować będziecie na ofiarę podnoszenia; jako ofiarę z bojewiska, tak go ofiarować będziecie. 
(21) Z pierwszych ciast waszych ofiarować będziecie u ofiarę podnoszenia w narodziech waszych. 
(22) A gdybyście pobłądzili, i nie uczynilibyście wszystkich przykazań tych, które rozkazał przez Mośea; 
(23) Wszystkiego, co wam rozkazał przez Mośea, od onego dnia, którego wydał przykazanie, i potem w narodziech waszych: 
(24) Tedy jeźliby z niewiadomości zgromadzenia stało się to pobłądzenie, wszystko zgromadzenie ofiarować będzie cielca młodego jednego na całopalenie, na wdzięczną wonność u, także śniedną ofiarę jego, i mokrą ofiarę jego według zwyczaju, i kozła jednego z stada za grzech. 
(25) Tak oczyści kapłan wszystko zgromadzenie synów Izraelskich, i będzie im odpuszczona, gdyż się z niewiadomości stało. A oni ofiarować będą ofiarę swoję na ofiarę ognistą u, i na ofiarę za grzech swój przed em za obłądzenie swoje. 
(26) I będzie odpuszczono wszystkiemu zgromadzeniu synów Izraelskich, i przychodniowi, który mieszka między nimi, ponieważ wszystkiego ludu pobłądzenie jest. 
(27) A jeźliby kto sam tylko zgrzeszył z niewiadomości, tedy przyniesie u kozę roczną na ofiarę za grzech; 
(28) I oczyści kapłan człowieka obłądzonego, któryby zgrzeszył z niewiadomości; przed em oczyści go, i będzie mu odpuszczono. 
(29) Tak zrodzonemu między synami Izraelskimi, jako przychodniowi, który mieszka między nimi, zakon jeden będzie wam, gdyby kto zgrzeszył z niewiadomości. 
(30) Ale człowiek, któryby z hardości swawolnie zgrzeszył, tak urodzony w domu, jako i przychodzień, takowy a zelżył; przetoż wykorzeniony będzie on człowiek z pośrodku ludu swego. 
(31) Albowiem słowem skiem pogardził, i przykazanie jego zgwałcił; koniecznie wytracony będzie takowy człowiek; nieprawość jego na nim zostanie. 
(32) I stało się, gdy byli synowie Izraelscy na puszczy, że znaleźli człowieka zbierającego drwa w dzień sabatu. 
(33) I przywiedli go, którzy go znaleźli zbierającego drwa, przed Mośea, i przed Aarona, i przed wszystko zgromadzenie. 
(34) I dali go do więzienia; bo jeszcze im nie było oznajmiono, coby miano czynić z takowym. 
(35) Tedy rzekł do Mośea: śmiercią niech umrze człowiek ten; bez litości niechaj go ukamionuje wszystko zgromadzenie za obozem. 
(36) I wywiedli go wszystko zgromadzenie za obóz, i ciskali nań kamieniem, aż umarł, jako rozkazał Mośeowi. 
(37) Zatem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(38) Mów do synów Izraelskich, a powiedz im, aby sobie poczynili bramy na krajach szat swoich w narodziech swych, a niech przyprawią do bram sznurek hijacyntowy. 
(39) I będziecie mieli te bramy, żebyście poglądając na nie, wspominali sobie na wszystkie przykazania skie, abyście je czynili, i abyście się nie unosili za sercem waszem, i za oczyma waszemi, za któremi wy idąc cudzołożylibyście. 
(40) Ale żebyście pamiętali i czynili wszystkie przykazania moje, a byli świętymi Elohimu waszemu. 
(41) Ja , Elohim wasz, którym was wywiódł z ziemi Egipskiej, abym wam był za Elohima; Jam , Elohim wasz. 

(16:1) Tedy się zbuntował Kore, syn Izaara, syna Kaatowego, syna Lewiego, także Datan i Abiron, synowie Elijabowi, i Hon, syn Faletów z synów Reubenowych. 
(2) I powstali przeciw Mośeowi, a z nimi mężów z synów Izraelskich dwieście i pięćdziesiąt, książęta między ludem, których do rady przyzywano, ludzie zacni. 
(3) Ci zebrawszy się przeciw Mośeowi, i przeciw Aaronowi, rzekli im: Wiele to na was, ponieważ wszystek ten lud, wszyscy są święci, a w pośrodku nich jest ; przeczże się wy wynosicie nad zgromadzeniem skiem? 
(4) Co gdy usłyszał Mośe, upadł na oblicze swoje, 
(5) I rzekł do Korego i do wszystkiej roty jego, mówiąc: Rano pokaże , kto jest jego, i kto jest święty, i kto ma przystępować przedeń; bo kogo sobie wybrał, temu rozkaże przystąpić do siebie. 
(6) To tedy uczynicie: Weźmiecie sobie kadzielnice, ty Kore, i wszystka rota twoja. 
(7) I nakładłszy w nie ognia, włóżcie nań kadzidła przed em jutro; i stanie się, że kogokolwiek obierze , ten będzie świętym: wiele to na was synowie Lewiego. 
(8) Nad to rzekł Mośe do Korego: Słuchajcie proszę synowie Lewiego; 
(9) Izali wam to mało, że was oddzielił Elohim Izraelski od zgromadzenia Izraelskiego, abyście przystępowali do niego ku odprawowaniu usługi w przybytku skim, a iżbyście stali przed zgromadzeniem, i służyli mu? 
(10) I przyjął ciebie, i wszystkę bracią twoję, syny Lewiego z tobą, że jeszcze szukacie kapłaństwa? 
(11) Dla tegoż, ty i wszystka rota twoja, zbuntowaliście się przeciw u; bo Aaron cóż jest, żeście szemrali przeciw niemu? 
(12) Tedy posłał Mośe, aby zawołano Datana, i Abirona, synów Elijabowych, którzy odpowiedzieli: Nie pójdziemy. 
(13) Izali mało na tem, żeś nas wywiódł z ziemi opływającej mlekiem i miodem, abyś nas pomorzył na tej puszczy, że jeszcze chcesz mieć nad nami zwierzchność i nam rozkazować? 
(14) Ku temu do ziemi opływającej mlekiem i miodem nie wprowadziłeś nas, aniś nam dał w dziedzictwo pól i winnic: izali oczy tym mężom wyłupić chcesz? Nie pójdziemy 
(15) Tedy się rozgniewał Mośe bardzo, i rzekł do a: Nie patrz na ofiarę ich; ni jednego osła nie wziąłem od nich, anim co złego komu z nich uczynił. 
(16) Potem rzekł Mośe do Korego: Ty, i wszystka rota twoja, stawcie się przed a jutro, ty, i oni, i Aaron: 
(17) A wziąwszy każdy kadzielnicę swoję, włóżcie w nię kadzidła, i stawcie się przed a, każdy z kadzielnicą swoją, dwieście i pięćdziesiąt kadzielnic, i ty, i Aaron, każdy z kadzielnicą swoją. 
(18) Wziął tedy każdy kadzielnicę swoję, a włożywszy w nią ognia nakładli w nią kadzidła; i stanęli u drzwi namiotu zgromadzenia Mośe i Aaron. 
(19) Ale Kore już był zebrał przeciwko nim wszystkę rotę do drzwi namiotu zgromadzenia; tedy chwała ska ukazała się wszystkiemu ludowi. 
(20) I rzekł do Mośea i do Aarona, mówiąc: 
(21) Odłączcie się z pośrodku zebrania tego, abym je nagle zatracił. 
(22) Lecz oni upadli na oblicza swe i rzekli: O Boże, Boże Duchów, i wszelkiego ciała! człowiek jeden zgrzeszył, a na wszystekże lud gniewać się będziesz? 
(23) Tedy rzekł do Mośea, mówiąc: 
(24) Rzecz do zgromadzenia, a mów: Odstąpcie od namiotu Korego, Datana i Abirona. 
(25) A wstawszy Mośe, szedł do Datana i Abirona; i szli za nim starsi Izraelscy. 
(26) I rzekł do zgromadzenia, mówiąc: Odstąpcie, proszę, od namiotów mężów tych niepobożnych, ani się dotykajcie wszystkiego, co ich jest, byście snać nie zginęli we wszystkich grzechach ich. 
(27) I odstąpili od namiotu Korego, Datana i Abirona zewsząd. Ale Datan i Abiron wyszedłszy stali u drzwi namiotów swoich, i żony ich, i synowie ich, i maluczcy ich. 
(28) Tedy rzekł Mośe: Po tem poznacie, że mię posłał, abym czynił te wszystkie sprawy, a że nic z domysłu serca swego nie czynię; 
(29) Jeźliże tak, jako inni ludzie umierają, pomrą ci, a zwykłem innych ludzi karaniem, karani będą, nie posłał mię ; 
(30) Ale jeźliż co nowego uczyni , że otworzy ziemia usta swe, i pożre je i wszystkiego co mają, i zstąpią żywo do piekła, tedy poznacie, że rozdraźnili ci mężowie a. 
(31) I stało się, gdy przestał mówić wszystkich tych słów, że się rozstąpiła ziemia pod nimi; 
(32) A otworzywszy ziemia paszczękę swoję, pożarła je, i domy ich, ze wszystkimi ludźmi, którzy byli przy Korem, i wszystkie majętności ich. 
(33) I zstąpili oni ze wszystkiem co mieli, żywo do piekła, i okryła je ziemia, i poginęli z pośrodku zgromadzenia. 
(34) Wszyscy zaś Izraelitowie, którzy byli około nich, uciekali na krzyk ich, bo mówili: By snać nie pożarła i nas ziemia. 
(35) Wyszedł także ogień od a, i spalił onych dwieście i pięćdziesiąt mężów, którzy ofiarowali kadzenie. 
(36) Potem rzekł do Mośea mówiąc: 
(37) Rzecz do Eleazara, syna Aaronowego, kapłana, aby pozbierał kadzielnice z onego pogorzeliska, a ogień i tam i sam niech rozrzuci; bo są poświęcone. 
(38) A z kadzielnic tych, którzy zgrzeszyli przeciwko duszom swym, rozbiwszy je na blachy, niech obije ołtarz, bo iż w nich ofiarowali przed em, poświęcone są, przetoż będą na znak synom Izraelskim. 
(39) Tedy pozbierał Eleazar kapłan one miedziane kadzielnice, w których ofiarowali oni popaleni; i rozbito je na blachy, na obicie ołtarza. 
(40) Na pamiątkę synom Izraelskim, aby nie przystępował żaden obcy, któryby nie był z nasienia Aaronowego, do odprawowania kadzenia przed em, aby mu się nie stało jako Koremu, i jako rocie jego, jako mu był powiedział przez Mośea. 
(41) I szemrało wszystko zgromadzenie synów Izraelskich nazajutrz przeciwko Mośeowi, i przeciwko Aaronowi, mówiąc: Wyście przyczyną śmierci ludu skiego, 
(42) I stało się, gdy się zbierał lud przeciw Mośeowi, i przeciw Aaronowi, że spojrzeli ku namiotowi zgromadzenia, a oto, okrył go obłok, i okazała się chwała ska. 
(43) I przyszedł Mośe z Aaronem przed namiot zgromadzenia. 
(44) I rzekł do Mośea, mówiąc: 
(45) Wynijdźcie z pośrodku zgromadzenia tego, a wytracę je w okamgnieniu; i upadli na oblicza swoje. 
(46) Potem rzekł Mośe do Aarona: Weźmij kadzielnicę, a włóż w nią ognia z ołtarza, włóż też kadzidło, a natychmiast idź do zgromadzenia, i oczyść je; boć już wyszła popędliwość od twarzy skiej, a już się zaczęło karanie. 
(47) Wziął tedy Aaron kadzielnicę, jako mu rozkazał Mośe, i przybieżał w pośrodek zgromadzenia, a oto już się była zaczęła plaga w ludzie; i uczyniwszy kadzenie oczyścił lud. 
(48) I stanął Aaron między umarłymi i między żywymi, a zahamowana jest plaga. 
(49) A było umarłych od onej plagi czternaście tysięcy i siedem set, oprócz onych, którzy pomarli z przyczyny Korego. 
(50) Zatem się wrócił Aaron do Mośea ku drzwiom namiotu zgromadzenia, gdy plaga zahamowana była. 

(17:1) Potem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(2) Mów do synów Izraelskich, a weźmij od nich po lasce według domów ojców ich, to jest, od wszystkich książąt ich według domów ojców ich, dwanaście lasek, a każdego imię napiszesz na lasce jego; 
(3) Ale imię Aaronowe napiszesz na lasce Lewiego; bo każda laska będzie od każdego książęcia z domu ojców ich. 
(4) I zostawisz je w namiocie zgromadzenia przed świadectwem, gdzie się z wami schodzę. 
(5) I stanie się, kogo obiorę, tego laska zakwitnie; i uśmierzę przed sobą szemrania synów Izraelskich, któremi szemrzą przeciwko wam. 
(6) To gdy Mośe mówił do synów Izraelskich, oddali mu wszyscy książęta ich laski swoje, każdy książę laskę z domu ojca swego, dwanaście lasek; a laska Aaronowa była między laskami ich. 
(7) I postawił mojżesz laski one przed em w namiocie świadectwa. 
(8) A gdy nazajutrz przyszedł Mośe do namiotu świadectwa, oto się zazieleniła laska Aaronowa z domu Lewiego, i wypuściła listki i wydała kwiat, i zrodziła dojrzałe migdały. 
(9) I wyniósł Mośe one wszystkie laski od obliczności skiej do wszystkich synów Izraelskich; które gdy ujrzeli, wziął każdy laskę swą. 
(10) I rzekł do Mośea: Odnieś laskę Aaronową przed świadectwo, aby była zachowana na znak synom odpornym, a zahamujesz szemranie ich przeciwko mnie, aby nie pomarli. 
(11) I uczynił Mośe; jako mu rozkazał, tak uczynił. 
(12) I rzekli synowie Izraelscy do Mośea, mówiąc: Oto umieramy, niszczejemy, wszyscy giniemy; 
(13) Każdy, ktokolwiek przystępuje do przybytku skiego, umiera; izali do szczętu wytraceni być mamy? 

(18:1) Potem rzekł do Aarona: Ty i synowie twoi, i dom ojca twego z tobą, poniesiecie nieprawość świątnicy. I ty i synowie twoi z tobą poniesiecie nieprawość kapłaństwa waszego. 
(2) Bracią także twoję, pokolenie Lewiego, ród ojca twego, przypuścisz do siebie, aby byli przy tobie, i posługowali tobie; a ty i synowie twoi z tobą służyć będziecie przed namiotem świadectwa. 
(3) Oni będą przestrzegali rozkazania twego, i pilnowali wszystkiego namiotu; wszakże do naczynia śwątnicy, i do ołtarza, przystępować nie będą, aby nie pomarli, i oni i wy. 
(4) I przyłączą się do ciebie, pilnie strzegąc namiotu zgromadzenia w każdej usłudze namiotu; a nikt obcy niechaj się nie mięsza między was. 
(5) Wy tedy pilnie strzeżcie świątnicy, i usługi ołtarzowej, by się napotem nie wzruszył gniew przeciwko synom Izraelskim. 
(6) Bom oto ja obrał bracią waszę Lewity, z pośród synów Izraelskich, wam za dar, oddane u, aby odprawowali usługę w namiocie zgromadzenia. 
(7) Ale ty i synowie twoi z tobą, przestrzegać będziecie kapłaństwa waszego przy każdej usłudze ołtarzowej, i za zasłoną służyć będziecie; urząd kapłaństwa waszego dałem wam darmo; gdyby kto obcy przystąpił, umrze. 
(8) Nadto mówił do Aarona: Otom ja dał tobie pod straż ofiary moje podnoszone; wszystkie rzeczy poświęcone od synów Izraelskich tobiem je dał dla pomazania, i synom twoim prawem wiecznem. 
(9) To będzie twoje z rzeczy poświęconych, które nie bywają palone. Każda ofiara ich, bądź ofiara śniedna ich, bądź ofiara za grzech ich, albo ofiara za występek ich, cokolwiek mi oddawać będą to będzie rzeczą poświęconą tobie i synom twoim, 
(10) Na miejscu najświętszem jadać to będziesz; wszelki mężczyzna będzie jadł z tego; rzeczą poświęconą to będzie tobie. 
(11) To też twoje będzie, ofiara podnoszenia darów ich ze wszystkiemi ofiarami tam i sam obracania synów Izraelskich; tobiem je dał, i synom twoim, i córkom twoim z tobą, prawem wiecznem; każdy czysty w domu twoim będzie je jadł. 
(12) Każdą co najprzedniejszą oliwę, i każde co najlepsze wino, i zboże, pierwiastki ich, które ofiarują u, tobiem je dał. 
(13) Pierwociny ze wszystkich rzeczy, które będą w ziemi ich, które przyniosą u, twoje będą; każdy czysty w domu twoim jadać je będzie. 
(14) Wszystko, cokolwiek jest poślubione w Izraelu, twoje będzie. 
(15) Cokolwiek otwiera żywot wszelkiego ciała, a bywa ofiarowane u, tak z ludzi jako z bydła, twoje będzie; ale pierworodne z ludzi okupisz, także pierworodne nieczystego bydła okupisz. 
(16) A okup jego, gdy mu miesiąc minie, dasz według szacunku twego pięć syklów srebra według sykla świątnicy; dwadzieścia pieniędzy waży sykiel. 
(17) Ale pierworodnego od krowy, albo pierworodnego od owcy, albo pierworodnego od kozy, nie dasz na okup; bo poświęcone są; krew ich wylejesz na ołtarz, a tłustość ich zapalisz na ofiarę ognistą dla wdzięcznej wonności u. 
(18) Ale mięso ich twoje będzie; jako mostek podnoszenia, i jako łopatka prawa, twoje będą. 
(19) Wszystkie ofiary podnoszenia z rzeczy poświęconych, które przynosić będą synowie Izraelscy u, dałem tobie, i synom twym, i córkom twoim z tobą, prawem wiecznem; ustawa to nienaruszona, i wieczna przed em, tobie i nasieniu twemu z tobą. 
(20) Potem mówił do Aarona: W ziemi ich dziedzictwa mieć nie będziesz, i działu nie będziesz miał między nimi; Jam dział twój, i dziedzictwo twoje w pośród synów Izraelskich. 
(21) Synom zaś Lewiego otom dał wszystkę dziesięcinę w Izraelu dziedzicznie za służbę ich, którą wykonywają służąc około namiotu zgromadzenia. 
(22) A niechaj nie przystępują więcej synowie Izraelscy do namiotu zgromadzenia, aby nie ponieśli grzechu i nie pomarli; 
(23) Ale sami Lewitowie odprawować będą usługę około namiotu zgromadzenia, i sami poniosą nieprawość swoję. Ustawa to wieczna będzie w narodziech waszych, aby w pośród synów Izraelskich dziedzictwa nie mieli. 
(24) Albowiem dziesięciny synów Izraelskich które przynosić będą na ofiarę podnoszenia u, dałem Lewitom za dziedzictwo; przetoż rzekłem do nich: W pośród synów Izraelskich nie będą mieli dziedzictwa. 
(25) Potem rzekł do Mośea mówiąc: 
(26) Mów też do Lewitów, a powiedz im: Gdy weźmiecie od synów Izraelskich dziesięciny, którem ja wam dał od nich za dziedzictwo wasze, tedy ofiarować będziecie ofiarę podnoszenia u dziesiątą część dziesięcin. 
(27) A poczytana wam będzie ta ofiara wasza jako zboże z bojewiska, i jako obfitość wina z prasy. 
(28) Tak wy też ofiarować będziecie ofiarę podnoszenia u ze wszystkich dziesięcin waszych, które weźmiecie od synów Izraelskich, a oddacie z nich ofiarę podnoszenia u, Aaronowi kapłanowi: 
(29) Ze wszystkich dochodów waszych ofiarować będziecie wszelką ofiarę podnoszenia u; ze wszystkiego co najlepsze jest, ofiarujecie cząstkę poświęconą. 
(30) Powiesz im też: Gdy oddawać będziecie z tego, co najlepsze jest, tedy poczytano będzie Lewitom jako urodzaje z bojewiska; i jako urodzaj z prasy. 
(31) I będziecie to jeść na każdem miejscu, wy i czeladź wasza; albowiem to jest zapłata wasza za służbę waszę przy namiocie zgromadzenia; 
(32) I nie poniesiecie za to grzechu, gdy ofiarować będziecie co najlepszego jest z tego, i nie splugawicie rzeczy poświęconych od synów Izraelskich, i nie pomrzecie. 

(19:1) I rzekł do Mośea i do Aarona, mówiąc: 
(2) Tać jest ustawa zakonu, którą rozkazał , mówiąc: Powiedz synom Izraelskim, aby przywiedli do ciebie jałowicę płową, zdrową, na której by nie było zmazy, i na której by nie postało jarzmo; 
(3) Tę oddacie Eleazarowi kapłanowi, który ją wywiedzie za obóz, i zabita będzie przed nim. 
(4) A wziąwszy Eleazar kapłan ze krwi jej na palec swój, kropić będzie przeciw namiotowi zgromadzenia oną krwią siedem kroć. 
(5) Potem każe tę jałowicę spalić przed oczyma swemi; skórę jej, i mięso jej, i krew jej, z gnojem jej spali. 
(6) I weźmie kapłan drzewo cedrowe, i hizop, i karmazyn dwa kroć farbowany, a wrzuci do ognia, gdzie się jałowica pali; 
(7) I upierze szaty swe kapłan, a omyje ciało swoje wodą; a potem wnijdzie do obozu, i będzie nieczystym kapłan aż do wieczora. 
(8) Ten też, który ją palić będzie, upierze szaty swe w wodzie, i omyje ciało swe wodą, a będzie nieczystym aż do wieczora. 
(9) I zbierze człowiek czysty popiół onej jałowicy, i wysypie go precz za obóz, na miejscu czystem, a będzie dla zgromadzenia synów Izraelskich chowany do wody oczyszczenia, gdyż jest ofiara za grzech. 
(10) I upierze ten, co będzie zbierał popiół onej jałowicy, szaty swe, i będzie nieczystym aż do wieczora. A będzie to synom Izraelskim, i przychodniowi mieszkającemu między nimi, ustawą wieczną. 
(11) Kto by się dotknął jakiegokolwiek trupa człowieczego, nieczystym będzie przez siedem dni; 
(12) Taki oczyszczać się będzie tą wodą dnia trzeciego i dnia siódmego, a czystym będzie; a jeśliby się nie oczyścił dnia trzeciego i dnia siódmego, nieczystym będzie.  
(13) Kto by się kolwiek dotknął martwego ciała człowieka, który umarł, a nie oczyścił się, przybytek ski splugawił; przetoż takowy wytracony będzie z Izraela, bo wodą oczyszczenia nie był pokropiony; nieczystym będzie, nieczystość jego zostanie na nim. 
(14) Ta zaś jest ustawa: gdyby człowiek umarł w namiocie, ktobykolwiek wszedł do tego namiotu, i cokolwiek było w onym namiocie, nieczystym będzie przez siedem dni. 
(15) Także wszelkie naczynie odkryte, które by nie miało nakrycia na sobie, nieczyste będzie. 
(16) Także kto by się kolwiek dotknął na polu, bądź mieczem zabitego, bądź umarłego, bądź kości człowieczej, albo grobu, nieczystym będzie przez siedem dni. 
(17) Wezmą tedy dla onego nieczystego popiołu jałowicy spalonej za grzech, i naleją nań wody żywej do naczynia. 
(18) Weźmie też hizopu, i omoczy go w onej wodzie człowiek czysty, i pokropi namiot, i wszystko naczynie, i wszystkich ludzi, którzy by tam byli, także onego, który się dotknął kości, albo zabitego, albo zmarłego, albo grobu; 
(19) Pokropi tedy czysty nieczystego dnia trzeciego i dnia siódmego; a gdy go oczyści dnia siódmego, tedy upierze szaty swe, i omyje się wodą, a będzie czystym w wieczór. 
(20) A mąż, któryby nieczystym będąc nie oczyścił się, wykorzeniona będzie ta dusza z pośrodku zgromadzenia, bo świątnicę ską splugawił; wodą oczyszczenia nie będąc pokropionym, nieczystym jest. 
(21) I będzie im to za ustawę wieczną; a kto będzie pokrapiał wodą oczyszczenia, upierze szaty swoje; a kto by się dotknął tej wody oczyszczenia, nieczystym będzie aż do wieczora. 
(22) Czegokolwiek się dotknie nieczysty, nieczyste będzie; człowiek także, któryby się tego dotknął nieczysty będzie aż do wieczora.

(20:1) I przyszło wszystko mnóstwo synów Izraelskich na puszczą Syn, miesiąca pierwszego; i mieszkał lud w Kades; gdzie umarła Maryja, i tamże jest pogrzebiona. 
(2) A gdy lud nie miał wody, zebrali się przeciw Mośeowi, i przeciw Aaronowi. 
(3) I swarzył się lud z Mośeem, i rzekli mówiąc: Obyśmy byli pomarli, gdy pomarli bracia nasi przed em. 
(4) I przeczżeście zawiedli to zgromadzenie skie na tę puszczę, abyśmy tu pomarli, my i dobytki nasze? 
(5) A po cóżeście nas wywiedli z Egiptu, abyście nas wprowadzili na to złe miejsce, na którem się nie rodzi ani zboże, ani figi, ani grona winne, ani jabłka granatowe; nawet wody nie masz dla napoju? 
(6) Tedy odszedł Mośe i Aaron od ludu do drzwi namiotu zgromadzenia, i upadli na oblicza swoje; i ukazała się chwała ska nad nimi. 
(7) I rzekł do Mośea mówiąc: 
(8) Weźmij laskę, a zgromadziwszy wszystek lud, ty i Aaron, brat twój, mówcie do tej skały przed oczyma ich, a wyda wodę swą; i wywiedziesz im wodę z skały, a dasz napój temu mnóstwu, i bydłu ich. 
(9) Tedy wziął Mośe laskę przed obliczem skiem, jako mu rozkazał. 
(10) I zgromadził Mośe z Aaronem wszystek lud przed skałę, i mówił do nich: Słuchajcież teraz ludzie odporni, izali z tej skały możemy wam wywieść wodę? 
(11) Zatem podniósł Mośe rękę swoję, i uderzył w skałę laską swą dwa kroć, a wyszły wody obfite i piło ono mnóstwo, i bydło ich. 
(12) I rzekł do Mośea i do Aarona: Dlatego, żeście mi nie uwierzyli, abyście mię poświęcili przed oczyma synów Izraelskich, przetoż nie wprowadzicie zgromadzenia tego do ziemi, którąm im dał. 
(13) Teć są wody poswarku, o które się swarzyli synowie Izraelscy z em, i poświęcony jest w nich. 
(14) Potem posłał Mośe posły z Kades do króla Edomskiego, mówiąc: Tak ci kazał powiedzieć brat twój Izrael: Ty wiesz o wszystkich trudnościach, które przyszły na nas; 
(15) Jako zstąpili byli ojcowie nasi do Egiptu, i mieszkaliśmy w Egipcie przez wiele lat; i jako nas trapili Egipczanie, i ojce nasze; 
(16) I wołaliśmy do a, a wysłuchał głos nasz, i posławszy Anioła, wywiódł nas z Egiptu; a otośmy już w Kades, mieście przy granicy twojej 
(17) Niech, proszę, przejdziemy przez ziemię twoję; nie pójdziemy przez pola, ani przez winnice, ani będziemy pić wód z twoich studzien; gościńcem pójdziemy, nie uchylimy się na prawo ani na lewo, aż przejdziemy granice twoje. 
(18) Na to odpowiedział mu Edom: Nie pójdziesz przez moję ziemię, bym snać z mieczem nie wyszedł przeciw tobie. 
(19) I rzekli mu synowie Izraelscy: Bitym gościńcem pójdziemy, a jeślibyśmy wody twoje pili, my i bydła nasze, zapłacimyć je; nic innego nie żądamy, tylko abyśmy pieszo przeszli. 
(20) I powiedział: Nie przejdziesz. I ruszył się Edom przeciwko nim, z wojskiem wielkiem, i możną ręką. 
(21) A gdy nie chciał Edom pozwolić Izraelowi przejścia przez granice swoje, tedy Izrael uczynił odwrót od niego. 
(22) A ruszywszy się z Kades; przyszli synowie Izraelscy i wszystko zgromadzenie do góry Hor. 
(23) I rzekł do Mośea i do Aarona na górze Hor, nad granicą ziemi Edomskiej, mówiąc: 
(24) Będzie Aaron przyłączon do ludu swego; albowiem nie wnijdzie do ziemi, którąm dał synom Izraelskim, przeto żeście odporni byli słowu mojemu przy wodach poswarku. 
(25) Weźmijże Aarona i Eleazara syna jego, a każ im wstąpić na górę Hor; 
(26) I zewlecz Aarona z szat jego, a oblecz w nie Eleazara, syna jego; bo Aaron przyłączon będzie do ludu swego, i tam umrze. 
(27) I uczynił Mośe, jako rozkazał ; i wstąpili na górę Hor przed oczyma wszystkiego zgromadzenia. 
(28) I zewlókł Mośe Aarona z szat jego, a oblekł w nie Eleazara syna jego; i umarł tam Aaron na wierzchu góry, a Mośe z Eleazarem zstąpili z góry. 
(29) Widząc tedy wszystko zgromadzenie, iż Aaron umarł, płakali Aarona przez trzydzieści dni, wszystek dom Izraelski. 

(21:1) A gdy usłyszał Chananejczyk, król Harat, który mieszkał na południe, że Izraelczycy ciągnęli oną drogą, którą byli szpiegowie przeszli, tedy zwiódł bitwę z Izraelem, i pojmał ich wiele. 
(2) Tam uczynił Izrael ślub u, mówiąc: Jeźliże podaż lud ten w ręce moje, do gruntu wywrócę miasta ich. 
(3) I wysłuchał głos Izraela, a podał mu Chananejczyki: i wytracił je z gruntu, i miasta ich, a nazwał imię onego miejsca Chorma. 
(4) Potem ruszyli się od góry Hor drogą ku morzu czerwonemu, aby obeszli ziemię Edomską; i utrudził się lud bardzo w onej drodze. 
(5) Przetoż mówił lud przeciw Elohimu, i przeciw Mośeowi: Przeczżeście nas wywiedli z Egiptu, aby my pomarli na tej puszczy? bo nie masz chleba, ani wody, a dusza nasza obrzydziła sobie ten chleb nikczemny. 
(6) Przetoż przypuścił na lud węże ogniste, którzy kąsali lud; i pomarło wiele ludu z Izraela. 
(7) I przyszedłszy lud do Mośea, rzekli: Zgrzeszyliśmy, żeśmy mówili przeciw u, i przeciw tobie. Módl się u, aby oddalił od nas te węże; i modlił się Mośe za ludem. 
(8) I rzekł do Mośea: uczyń sobie węża miedzianego, a wystaw go na drzewcu; i stanie się, ktokolwiek ukąszony będąc wejrzy nań, że żyw zostanie. 
(9) Sprawił tedy Mośe węża miedzianego, i wystawił go na drzewcu; i było to, gdy kogo wąż ukąsił, a spojrzał na węża miedzianego, że żyw został. 
(10) Zatem ruszyli się synowie Izraelscy, a stanęli obozem w Obot. 
(11) A z Obot ruszywszy się położyli się obozem na pagórkach gór Habarym na puszczy, która jest przeciw Moabczykom od wschodu słońca. 
(12) A odszedłszy stamtąd położyli się obozem nad potokiem Zered. 
(13) Stamtąd odciągnąwszy położyli się obozem u brodu Arnon, który jest na puszczy, a wychodzi z granicy Amorejskiej: albowiem Arnon jest granica Moabska między Moabczykiem i Amorejczykiem. 
(14) Przetoż mówi się w księgach wojen skich: Przeciwko Wahebowi w wichrze walczył, i przy potokach Arnon. 
(15) Bo ściekanie tych potoków, które się nachyliło
(toczy) ku położeniu Har, to się ściąga ku granicy Moabskiej. 
(16) Stamtąd potem przyszli do Beer; a tać jest ona studnia, o której mówił do Mośea: Zgromadź lud a dam im wody. 
(17) Tedy śpiewał Izrael tę piosnkę: Wystąp studnio; śpiewajcież o niej; 
(18) Studnia, którą wykopali książęta, wykopali ją hetmani ludu z ustawcą zakonu, laskami swojemi. A z tej puszczy ruszyli się do Matana; 
(19) A z Matana do Nahalijelu, a z Nahalijelu do Bamotu; 
(20) A z Bamotu ku Hagaj, które jest w polach Moabskich, na wierzchu pagórka, który leży ku puszczy. 
(21) I posłał Izrael posły do Sehona, króla Amorejskiego, mówiąc: 
(22) Niech przejdziemy przez ziemię twoję; nie pójdziemy ani przez pola ani przez winnice; nie będziemy pić wód z studzien twoich; gościńcem pójdziemy, aż przejdziemy granice twoje. 
(23) Ale nie pozwolił Sehon Izraelowi iść przez granice swoje; i zebrawszy Sehon wszystek lud swój, wyciągnął przeciw Izraelowi na puszczę, a gdy przyszedł do Jahazy, zwiódł bitwę z Izraelem. 
(24) I poraził go Izrael ostrzem miecza, i odziedziczył ziemię jego od Arnonu aż do Jaboku, i aż do ziemi synów Ammonowych; albowiem opatrzone były granice Ammonitów. 
(25) Tedy pobrał Izrael wszystkie miasta one, i mieszkał we wszystkich miastach Amorejskich, w Hesebon, i we wszystkich wsiach jego. 
(26) Bo Hesebon było miasto Sehona, króla Amorejskiego, który, gdy pierwej walczył z królem Moabskim, wziął mu był wszystkę ziemię jego z rąk jego aż po Arnon. 
(27) Dla tegoż mówią w przypowieści: Pójdźcie do Hesebon, a niech zbudują i naprawią miasto Sechonowe. 
(28) Albowiem wyszedł ogień z Hesebon, a płomień z miasta Sechonowego, i popalił Ar Moabskie, i obywatele wysokich miejsc Arnon. 
(29) Biada tobie Moab, zginąłeś o ludu Chamos! podał syny swoje na uciekanie, i córki swoje do więzienia królowi Amorejskiemu Sehonowi. 
(30) A zaginęło panowanie ich od Hesebona aż do Dybona; a poburzyliśmy je aż do Nofe, które idzie aż do Medady. 
(31) I mieszkał Izrael w ziemi Amorejskiej. 
(32) Tedy posłał Mośe na szpiegi do Jazer, którego wsi pobrali, wypędziwszy Amorejczyki, którzy tam byli. 
(33) Potem obróciwszy się szli ku Basan; gdzie wyciągnął Og, król Basański, przeciwko nim, sam i wszystek lud jego, aby z nimi stoczył bitwę w Edrej. 
(34) Tedy rzekł do Mośea: Nie bój się go; bo w ręce twoje podałem go, i wszystek lud jego, i ziemię jego, i uczynisz mu, jakoś uczynił Sehonowi, królowi Amorejskiemu, który mieszkał w Hesebon. 
(35) I porazili go, i syny jego, ze wszystkim ludem jego, tak iż nikogo z niego nie zostawili, i posiedli dziedzicznie ziemię jego. 

(22:1) Stamtąd ruszyli się synowie Izraelscy, i położyli się obozem na polach Moabskich, z tej strony Jordanu przeciw Jerychowi. 
(2) A widząc Balak, syn Seforów, wszystko, co uczynił Izrael Amorejczykowi, 
(3) Uląkł się Moab tego ludu wielce, bo go było wiele; i zatrwożył sobą Moab dla synów Izraelskich. 
(4) Przetoż rzekł Moab do starszych Madyjańskich: Teraz pożre to mnóstwo wszystko, co jest około nas, jako wół pożera trawę polną. A Balak, syn Seforów, był królem Moabskim na on czas. 
(5) I posłał posły do Balaama, syna Beorowego, do Pethoru miasta, które jest nad rzeką ziemi synów ludu jego, aby go wezwano, mówiąc: Oto lud wyszedł z Egiptu, oto okrył wierzch ziemi, i osadza się przeciwko mnie. 
(6) Przetoż teraz przyjdź proszę, a przeklinaj mnie kwoli lud ten, bo możniejszy jest nad mię; owa snać go będę mógł porazić, i wygnać go z ziemi; bo ja wiem, że komu błogosławisz, błogosławiony będzie; a kogo przeklinasz, przeklęty będzie. 
(7) Poszli tedy starsi Moabscy, i starsi Madyjańscy, mając zapłatę za wieszczbę w rękach swych. 
(8) A przyszedłszy do Balaama, powiedzieli mu słowa Balakowe. I rzekł do nich: Zostańcie tu przez noc, a dam wam odpowiedź, jako mi oznajmi . 
(9) I zostały książęta Moabskie z Balaamem. Tedy przyszedł Elohim do Balaama, i rzekł: Cóż to za mężowie u ciebie? 
(10) I odpowiedział Balaam Elohimu: Balak, syn Seforów, król Moabski, posłał do mnie, mówiąc: 
(11) Oto lud, który wyszedł z Egiptu, i okrył wierzch ziemi; terazże pójdź, przeklinaj mi go; snać będę mógł walczyć z nim, i wypędzę go. 
(12) Tedy rzekł Elohim do Balaama: Nie chodź z nimi, ani przeklinaj ludu tego; bo jest błogosławiony. 
(13) A wstawszy rano Balaam rzekł do książąt Balakowych: Wróćcie się do ziemi waszej; bo mi nie pozwala puścić się w drogę z wami. 
(14) Wstawszy tedy książęta Moabskie, wrócili się do Balaka, i powiedzieli: Nie chciał Balaam iść z nami. 
(15) Tedy po wtóre posłał Balak więcej książąt, i zacniejszych nad pierwsze. 
(16) Którzy przyszedłszy do Balaama, mówili mu: Tak mówi Balak, syn Seforów: Nie ociągaj się proszę przyjść do mnie; 
(17) Albowiem ci wielką uczciwość wyrządzę, i wszystko, cobyś mi rzekł, uczynię; tylko przyjdź proszę a przeklinaj mi ten lud. 
(18) Tedy odpowiedział Balaam, i rzekł do sług Balakowych: Choćby mi dał Balak pełen dom swój srebra i złota, nie mógłbym przestąpić słów a, Elohima mego, i uczynić przeciwko niemu, bądź mało bądź wiele; 
(19) Ale proszę zostańcie tu i wy przez noc, a dowiem się, co jeszcze będzie mówił ze mną. 
(20) Tedy przyszedł Elohim do Balaama w nocy, i rzekł do niego: Jeźliż, aby cię wezwali, przyszli mężowie ci, wstańże, idź z nimi; a wszakże, coć rozkażę, to uczynisz. 
(21) Tedy wstawszy Balaam rano, osiodłał oślicę swoją, i jechał z książęty Moabskimi. 
(22) I rozpalił się gniew Boży, że on jechał; i stanął Anioł ski na drodze, aby mu zastąpił; a on jechał na oślicy swojej, i dwoje pacholąt jego z nim. 
(23) A gdy ujrzała oślica Anioła skiego, stojącego na drodze, a miecz jego dobyty w ręce jego, tedy ustąpiła oślica z drogi a szła na rolę, lecz bił Balaam oślicę, aby ją nawiódł na drogę. 
(24) Tedy stanął Anioł ski na ścieżce u winnicy między dwoma płoty. 
(25) A widząc oślica Anioła skiego, przyciskała się do płota, tak iż przyparła nogę Balaamową do ściany; a on znowu ją bił. 
(26) Potem Anioł ski szedł dalej, i stanął na miejscu ciasnem, gdzie nie było drogi do ustąpienia na prawo ani na lewo; 
(27) A widząc oślica Anioła skiego, padła pod Balaamem; i rozgniewał się Balaam wielce, a bił oślicę kijem. 
(28) Zatem otworzył usta onej oślicy, i rzekła do Balaama: Cóżem ci uczyniła, żeś mię bił już po trzy kroć? 
(29) I rzekł Balaam do oślicy: Iż ze mnie szydzisz; bym był miał miecz w ręku swych, byłbym cię teraz zabił. 
(30) Tedy oślica rzekła do Balaama: Azażem ja nie oślica twoja, na którejś jeżdżał, jakoś mię dostał, aż do tego czasu? A on rzekł: Nigdy. 
(31) Wtem otworzył oczy Balaamowe, że obaczył Anioła skiego, stojącego na drodze, i miecz jego dobyty w ręce jego; tedy skłoniwszy się, pokłonił się twarzą swoją. 
(32) I rzekł do niego Anioł ski: Przeczżeś bił oślicę swoję już po trzy kroć? Otom Ja wyszedł, abym się tobie sprzeciwił; bo przewrotna jest droga twoja przede mną; 
(33) A widząc mię oślica ustąpiła przede mną po trzy kroć, a gdyby była nie ustąpiła przede mną, już bym cię był teraz zabił a onę bym był żywą zostawił. 
(34) Zatem rzekł Balaam do Anioła skiego: Zgrzeszyłem, albowiem nie widziałem, żeś ty stanął przeciwko mnie na drodze; przetoż teraz, jeźlić się to nie podoba, wrócę się. 
(35) Lecz Anioł ski rzekł do Balaama: Jedź z ludźmi tymi; wszakże tylko, co Ja tobie powiem, mówić będziesz. I jechał Balaam z książęty Balakowymi. 
(36) A gdy usłyszał Balak, iż przyjeżdża Balaam, wyjechał przeciwko niemu, do niektórego miasta Moabskiego, które jest na granicy Arnonu, które jest przy końcu granicy. 
(37) Tedy rzekł Balak do Balaama: Azażem z pilnością nie posyłał do ciebie wzywając cię? Czemużeś nie przyjechał do mnie? azaż cię zacnie uczcić nie mogę? 
(38) I rzekł Balaam do Balaka: Otom przyjechał do ciebie; izali teraz, choćbym chciał, będę mógł co mówić? słowo, które włoży Elohim w usta moje, mówić będę. 
(39) Tedy jechał Balaam z Balakiem a przyjechali do miasta Husot. 
(40) A tak Balak dał nabić wołów i owiec, i posłał do Balaama, i do książąt, którzy z nim byli. 
(41) I stało się nazajutrz, że wziął Balak Balaama, i wprowadził go na wyżyny Baalowe, skąd widział i najdalszą część ludu. 

(23:1) I rzekł Balaam do Balaka: Zbuduj mi tu siedem ołtarzów, a nagotuj mi tu siedem cielców, i siedem baranów; 
(2) Uczynił tedy Balak, jako mówił Balaam, i ofiarował Balak z Balaamem cielca, i barana na każdym ołtarzu. 
(3) Potem rzekł Balaam do Balaka: Stań przy całopaleniu twojem, a ja odejdę; owa się snać spotka ze mną, a cokolwiek mi objawi, powiem ci; i odszedł sam. 
(4) I spotkał się z Balaamem; i rzekł mu Balaam: Postawiłem siedem ołtarzów, i ofiarowałem cielca i barana na każdym ołtarzu. 
(5) Tedy włożył słowa w usta Balaamowe, i rzekł: Wróć się do Balaka, a mów tak. 
(6) I wrócił się do niego, a oto stał u ofiary swojej palonej, on i wszystkie książęta Moabskie. 
(7) A tak zaczął przypowieść swoję, i rzekł: Z Aram przywiódł mię Balak, król Moabski, z gór wschodnich, mówiąc: Przyjdź, przeklinaj mi Jakóba, a przyjdź, złorzecz Izraelowi. 
(8) Jakoż ja przeklinać mam, kogo Elohim nie przeklina? albo jako złorzeczyć mam, komu nie złorzeczy? 
(9) Bo z wierzchu skał oglądam go, a z pagórków będę nań patrzał; oto, lud ten sam mieszkać będzie, a między narody mieszać się nie będzie. 
(10) Któż policzy proch Jakóbów, i liczbę czwartej części Izraela? Niech umrze dusza moja śmiercią sprawiedliwych, i niech będzie dokonanie moje, jako ich. 
(11) Tedy rzekł Balak do Balaama: Cóżeś mi uczynił? Na przeklinanie nieprzyjaciół moich przyzwałem cię, a oto, błogosławiąc błogosławiłeś im. 
(12) A on odpowiedział i rzekł: Azaż nie mam tego pilnować i mówić, co włożył w usta moje? 
(13) I rzekł do niego Balak: Pójdź proszę ze mną na miejsce inne, żebyś go stamtąd widział;
(ale tylko część jego ujrzysz, a wszystkiego widzieć nie będziesz;) przeklinajże mi go stamtąd. 
(14) I zawiódł go na pole Sofim, na wierzch góry Fazga, i zbudował siedem ołtarzów, i ofiarował cielca i barana na każdym ołtarzu. 
(15) Rzekł tedy Balaam do Balaka: Zostań tu przy całopaleniu twojem, a ja zabieżę tam u. 
(16) I zaszedł Balaamowi, który włożył słowa w usta jego, i rzekł: 
(17) Wróć się do Balaka, a tak mów. Przyszedł tedy do niego, a oto on stał przy całopaleniu swojem, i książęta Moabskie z nim; i rzekł mu Balak: Cóż ci powiedział ? 
(18) I zaczął rzecz swą temi słowy: Wstań Balaku, a słuchaj: przyjmij w uszy swe słowa moje, synu Seforów. 
(19) Nie jestci Elohim jako człowiek, aby kłamał, ani jako syn człowieczy, ażeby żałował; azaż on rzecze, a nie uczyni? wymówi, a nie wypełni? 
(20) Otom wziął rozkazanie, abym błogosławił; on błogosławieństwo dał a ja go nie odwrócę. 
(21) Nie baczy nieprawości w Jakóbie; ani widzi przestępstwa w Izraelu; , Elohim jego, jest z nim, a trąbienie zwycięstwa królewskiego przy nim. 
(22) Elohim wywiódł je z Egiptu, mocą jednorożcową był mu. 
(23) Albowiem nie masz wieszczby przeciw Jakóbowi, ani wróżki przeciw Izraelowi; od tego czasu mówiono będzie o Jakóbie i o Izraelu, co z nimi uczynił Elohim. 
(24) Oto lud ten jako lew silny powstanie, jako lwię młode podniesie się, aż pożre łupy, i krew pobitych wypije. 
(25) Tedy rzekł Balak do Balaama: Ani ich przeklinaj więcej, ani im też błogosław więcej. 
(26) I odpowiedział Balaam, a rzekł do Balaka: Azażem ci nie powiadał, mówiąc, że cokolwiek mówić będzie , to uczynię? 
(27) I rzekł Balak do Balaama: Pójdź, proszę, zawiodę cię na insze miejsce, jeźli snać podoba się Elohimu, żebyś je stamtąd przeklinał.  
(28) Tedy wiódł Balak Balaama na wierzch góry Fegor, która patrzy ku puszczy. 
(29) I rzekł Balaam do Balaka: Zbuduj mi siedem ołtarzów, a nagotuj mi tu siedem cielców i siedem baranów. 
(30) I uczynił Balak, jako mu rozkazał Balaam, i ofiarował cielca i barana na każdym ołtarzu. 

(24:1) A gdy obaczył Balaam, że się podobało u, aby błogosławił Izraelowi, już nie chodził, jako przedtem, raz i drugi dla wieszczby; ale obrócił ku puszczy twarz swoję. 
(2) A podniósłszy Balaam oczy swe, obaczył Izraela mieszkającego według pokoleń swoich, i był nad nim Duch Boży. 
(3) I zaczął przypowieść swoję, a mówił: 
(4) Rzekł Balaam, syn Beorów, rzekł mąż, którego oczy są otworzone, rzekł słyszący wymowy Boże, a który widzenie Wszechmocnego widział, który, kiedy padnie, otworzone ma oczy: 
(5) Jako piękne są namioty twoje, o Jakubie! przybytki twoje, o Izraelu! 
(6) Jako potoki rozciągnęły się, jako ogrody przy rzece, jako drzewa wonne, które nasadził, jako cedry nad wodami. 
(7) Popłynie woda z wiadra jego, a nasienie jego będzie nad wodami obfitemi, a będzie wywyższon nad Agaga król jego, a wyniesie się królestwo jego. 
(8) Elohim wywiódł go z Egiptu, mocą jednorożcową był mu; pożre narody przeciwne sobie, a kości ich pokruszy, i strzałami swemi przerazi je. 
(9) Położył się, leży jako lwię, i jako lew silny; któż go obudzi? kto być błogosławił, błogosławiony, a kto by cię przeklinał, przeklęty będzie. 
(10) Tedy się zapalił gniew Balaka na Balaama, a klasnąwszy rękami swemi, rzekł Balak do Balaama: Dla złorzeczenia nieprzyjaciołom moim przyzwałem cię, a oto im błogosławił już po trzy kroć. 
(11) Przetoż teraz uchodź na miejsce swoje; rzekłem ci był: Zacnie cię uczczę; ale oto pozbawił cię tej czci. 
(12) I rzekł Balaam do Balaka: Izażem i posłom twoim, któreś słał do mnie, nie powiedział mówiąc: 
(13) Choćby mi dał Balak pełen dom swój srebra i złota, nie będę mógł przestąpić słowa skiego, abym czynił co dobrego albo złego sam z siebie; co mi opowie , to będę mówił. 
(14) A teraz oto ja odchodzę do ludu mego, jednak oznajmięć, co uczyni lud ten ludowi twemu na potem. 
(15) I zaczął przypowieść swoję i rzekł: Mówił Balaam, syn Beorów, mówił mąż, którego oczy są otworzone; 
(16) Mówił ten, który słyszał wyroki Boże, a który ma umiejętność Najwyższego; który widział widzenie Wszechmocnego; który, kiedy padnie, otworzone ma oczy: 
(17) Ujrzę go, ale nie teraz; oglądam go, ale nie z bliska; wynijdzie gwiazda z Jakuba i powstanie laska z Izraela, i pobije książęta Moabskie, i wytraci wszystkie syny Setowe. 
(18) I przyjdzie Edom w opanowanie, a Seir będzie pod władzą nieprzyjaciół swoich, a Izrael będzie sobie poczynał mężnie. 
(19) I będzie panował, który wynijdzie z Jakuba, a wytraci ostatki z miast. 
(20) A gdy spojrzał na Amaleka, zaczął przypowieść swoję, i rzekł: Początek narodów jest Amalek, a ostatek jego do szczętu zaginie. 
(21) Potem wejrzawszy na Kenejczyka zaczął przypowieść swoję i rzekł: mocneć jest mieszkanie twoje, a założyłeś na skale gniazdo twoje 
(22) Wszakże spustoszony będzie Kenejczyk, aż cię Assur zaprowadzi do więzienia. 
(23) Znowu zaczął przypowieść swoję, i rzekł: Ach! któż będzie żyw, gdy to uczyni Elohim? 
(24) Bo okręty przypłyną od brzegów Chyttymskich, i utrapią Assyryjany, utrapią Hebrejczyki; ale też same do szczętu zaginą. 
(25) Wstał tedy Balaam i odszedł, a wrócił się na miejsce swoje; także i Balak poszedł w drogę swą. 

(25:1) Potem gdy mieszkał Izrael w Syttim, począł lud cudzołożyć z córkami Moabskiemi, 
(2) Które wzywały ludu ku ofiarom bogów swoich; a jedząc lud kłaniał się bogom ich. 
(3) I przyłączył się Izrael do służby Baal Fegora; skąd się rozgniewał bardzo na Izraela. 
(4) Rzekł tedy do Mośea: Zbierz wszystkie książęta z ludu, a każ im, te przestępce powieszać u przed słońcem, aby się odwrócił gniew popędliwości skiej od Izraela. 
(5) Przetoż rzekł Mośe do sędziów Izraelskich: Zabijcie każdy z was męże swe, którzy się spospolitowali z Baal Fegorem. 
(6) A oto, niektóry z synów Izraelskich przyszedł i przywiódł do braci swej Madyjanitkę przed oczyma Mośeowemi, i przed oczyma wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich; a oni płakali przed drzwiami namiotu zgromadzenia. 
(7) Co gdy ujrzał Finees, syn Eleazara, syna Aarona kapłana, wstawszy z pośrodku zgromadzenia, wziął oszczep w ręce swoje. 
(8) A wszedłszy za onym mężem Izraelskim do namiotu, przebił oboje, męża Izraelskiego, i niewiastę przez żywot jej, i odwrócona była plaga od synów Izraelskich. 
(9) A było tych, co pomarli oną plagą, dwadzieścia i cztery tysiące. 
(10) Potem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(11) Finees syn Eleazara, syna Aarona kapłana odwrócił gniew mój od synów Izraelskich, będąc wzruszony zapalczywą miłością ku mnie w pośrodku ich, tak iżem nie wytracił synów Izraelskich w zapalczywości mojej. 
(12) Przetoż powiedz mu: Oto, Ja stanowię z nim przymierze moje, przymierze pokoju; 
(13) I przyjdzie nań, i na nasienie jego po nim, przymierze kapłaństwa wiecznego, że się wzruszył zapalczywością za Elohima swego, i oczyścił syny Izraelskie 
(14) A imię onego męża Izraelskiego zabitego, który zabity był z Madyjanitką, było Zamry, syn Salów, książę domu ojca swego, z pokolenia Śymeonowego. 
(15) Imię też niewiasty zabitej Madyjanitki było Kozba, córka Sury, książęcia w narodzie swym, w domu ojczystym między Madyjanity. 
(16) I rzekł do Mośea, mówiąc: 
(17) Staw się nieprzyjacielem Madyjanitom, a pobijcie je, 
(18) Ponieważ i oni stawili się wam nieprzyjaciołmi zdradami swemi, a podeszli was przez Baal Fegora, i przez Kozbę, córkę książęcia Madyjańskiego, siostrę swą, która zabita jest w dzień kaźni dla bałwana Fegor. 

(26:1) I stało się po onej pladze, że mówił do Mośea i do Eleazara, syna Aarona kapłana, mówiąc: 
(2) Policzcie poczet wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich, od tych, którzy mają dwadzieścia lat i wyżej, według domów ojców ich, każdego któryby mógł wynijść na wojnę z Izraela. 
(3) Tedy rzekł Mośe, i Eleazar kapłan do nich na polach Moabskich, nad Jordanem przeciw Jerychu, mówiąc: 
(4) Liczcie lud, od tych, którzy mają dwadzieścia lat i wyżej, jako był rozkazał Mośeowi, i synom Izraelskim, gdy wyszli z ziemi Egipskiej. 
(5) Reuben pierworodny Izraela: synowie Reubenowi Henoch, od którego poszedł dom Henochytów; Fallu, od którego dom Faalluitów; 
(6) I Hesron, od którego dom Hesronitów; Charmi, od którego dom Charmitów. 
(7) Teć są domy Reubenitów; a było ich policzonych czterdzieści i trzy tysiące, siedem set i trzydzieści. 
(8) A syn Fallów Elijab. 
(9) Synowie zasię Elijabowi byli: Namuel, i Datan, i Abiron. A ci, Datan i Abiron, zacniejsi byli między zgromadzeniem, którzy się swarzyli z Mośeem i z Aaronem w spiknieniu Korego, gdy się zbuntowali przeciwko u. 
(10) I otworzyła ziemia usta swoje, a pożarła onych, i Korego, gdy zginęła ona rota, a pożarł ich ogień dwie cię i pięćdziesiąt mężów, którzy się stali na przykład innym; 
(11) Ale synowie Korego nie pomarli. 
(12) Synowie Śymeonowi wedle domów swych, ci są: Namuel, od którego poszedł dom Namuelitów; Jamin, od którego dom Jaminitów; Jachin, od którego dom Jachinitów; Zare, od którego dom Zareitów; 
(13) Saul, od którego dom Saulitów. 
(14) Teć były domy Śymeonitów, których było dwadzieścia i dwa tysiące i dwieście. 
(15) Synowie Gadowi według domów swych: Sefon, od którego poszedł dom Sefonitów; Aggi, od którego dom Aggitów; Suni, od którego dom Sunitów. 
(16) Ozni, od którego dom Oznitów; Hery, od którego dom Herytów; 
(17) Arod, od którego dom Arodytów; Aryjel, od którego dom Aryjelitów. 
(18) Teć są domy synów Gadowych, według pocztów ich czterdzieści tysięcy i pięć set. 
(19) Synowie Judowi: Her, i Onan; ale pomarli Her i Onan w ziemi Chananejskiej. 
(20) I byli synowie Judowi wedle domów swych: Sela, od którego poszedł dom Selaitów; Fares, od którego dom Faresytów; Zare, od którego dom Zarejczyków; 
(21) Byli też synowie Faresowi: Hesron, od którego dom Hesronitów; Hamuel, od którego dom Hamuelitów. 
(22) Teć są domy Judy, według pocztów ich siedemdziesiąt tysięcy, i sześć, i pięć set. 
(23) Synowie Isascharowi według domów swych: Tola, od którego dom Tolaitów; Fua, od którego dom Fuaitów; 
(24) Jasub, od którego dom Jasubitów; Semram, od którego dom Semramitów. 
(25) Teć są domy Isascharowe, wedle pocztów ich sześćdziesiąt tysięcy i cztery, i trzy sta. 
(26) Synowie Zabulonowi według domów swych: Zared, od którego dom Zaredczyków; Elon, od którego dom Elonitów; Jaleel, od którego dom Jaleelitów. 
(27) A teć są domy Zabulonitów, według pocztów ich sześćdziesiąt tysięcy i pięć set. 
(28) Synowie Józefowi według domów swych: Manases i Efraim. 
(29) Synowie Manasesowi: Machir, od którego dom Machirytów; a Machir spłodził Galaada, od Galaada dom Galaadytów. 
(30) Ci są synowie Galaadowi: Jezer, od którego dom Jezerytów; Chelek, od którego dom Chelekitów; 
(31) I Asryjel, od którego dom Asryjelitów; i Sechem, od którego dom Sechemitów; 
(32) I Semida, od którego dom Semidaitów; i Chefer, od którego dom Cheferytów. 
(33) A Salfaad, syn Cheferów, nie miał synów, tylko córki, a imiona córek Salfaadowych: Machla, i Noa, Hegla, Melcha, i Tersa. 
(34) Teć są domy Manasesowe, a poczet ich pięćdziesiąt i dwa tysiące i siedem set. 
(35) Synowie zaś Efraimowi według domów swych: Sutala, od którego dom Sutalitów; Becher, od którego dom Becherytów; Techen, od którego dom Techenitów. 
(36) A ci są synowie Sutalego: Heran, od którego dom Heranitów. 
(37) Teć są domy synów Efraimowych, według pocztów ich trzydzieści tysięcy i dwa, i pięć set. Ci są synowie Józefowi według domów swych. 
(38) A synowie Benjaminowi według domów swych, ci są: Bela, od którego dom Belitów; Asbel, od którego dom Asbelitów; Achiram, od którego dom Achiramitów; 
(39) Sufam, od którego dom Sufamitów; Hufam, od którego dom Hufamitów. 
(40) Byli też synowie Beli: Hereda i Noemana; z Hereda dom Heredytów, a z Noemana dom Noemanitów. 
(41) Cić są synowie Benjaminowi, według domów ich, a poczet ich czterdzieści i pięć tysięcy i sześć set. 
(42) Synowie zaś Danowi według domów swych: Sucham, od którego dom Suchamitów. Teć były domy Danowe według familii ich. 
(43) Wszystkie domy Suchamitów według pocztów ich sześćdziesiąt i cztery tysiące i cztery sta. 
(44) Synowie Aśerowi według domów swych byli: Jemna, od którego dom Jemnitów; Iswi, od którego dom Iswitów; Beryja, od którego dom Berytów. 
(45) Synowie Beryjego: Heber, od którego dom Heberytów; Melchyjel, od którego dom Melchyjelitów. 
(46) A imię córki Aśerowej było Sara. 
(47) Te są domy synów Aśerowych, według pocztów ich pięćdziesiąt i trzy tysiące i cztery sta. 
(48) Synowie Neftalimowi według domów swych: Jachsel, od którego dom Jachselitów; Guni, od którego dom Gunitów; Jesser, od którego dom Jesserytów. 
(49) Selem, od którego dom Selemitów. 
(50) Teć są domy Neftalimowe, według familii ich, a poczet ich czterdzieści i pięć tysięcy i cztery sta. 
(51) Tać jest liczba synów Izraelskich, sześć kroć sto tysięcy i tysiąc, siedem set i trzydzieści. 
(52) Zatem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(53) Między te podzielicie tę ziemię w dziedzictwo według liczby imion. 
(54) Większej liczbie więcej dziedzictwa dasz, a mniejszej mniejsze dziedzictwo dasz; każdemu według pocztów policzonych jego będzie dane dziedzictwo jego. 
(55) Wszakże losem niech będzie rozdzielona ziemia; według imion pokoleń ojców swych dziedzictwo brać będą. 
(56) Losem rozdzielone będzie dziedzictwo jej bądź ich wiele bądź mało będzie. 
(57) Ci zasię są policzeni z Lewitów według domów swych: Gerson, od którego dom Gersonitów; Kaat, od którego dom Kaatytów; Merary, od którego dom Merarytów. 
(58) Teć są domy Lewi: dom Libnitów, dom Hebronitów, dom Moholitów, dom Musytów, dom Korytów; a Kaat spłodził Amrama. 
(59) A imię żony Amramowej było Jochabod, córka Lewiego, która mu się urodziła w Egipcie; ta Amramowi urodziła Aarona, i Mośea, i Maryją, siostrę ich. 
(60) Aaronowi też urodzili się Nadabi i Abiju, Eleazar i Itamar. 
(61) Ale pomarli Nadab i Abiju, gdy ofiarowali ogień obcy przed em. 
(62) A była liczba ich dwadzieścia i trzy tysiące, wszystkich mężczyzn urodzonych od miesiąca i wyżej; jednak nie byli policzeni między syny Izraelskie, bo im nie dano dziedzictwa między syny Izraelskimi. 
(63) Ci policzeni byli od Mośea i Eleazara kapłana, którzy policzyli syny Izraelskie na polach Moabskich, nad Jordanem przeciw Jerychu. 
(64) A między tymi nie był żaden z onych policzonych od Mośea i Aarona kapłana, gdy liczyli syny Izraelskie na puszczy Synaj; 
(65) Bo rzekł był o nich: Śmiercią pomrą na puszczy; a nie został żaden z nich, oprócz Kaleba, syna Jefunowego, i Jahuszuago, syna Nunowego. 

(27:1) Tedy przyszły córki Salfaada, syna Heferowego, syna Galaadowego, syna Machyrowego, syna Manasesowego, z pokolenia Manasesa syna Józefowego; a te są imiona córek jego: Machla, Noa i Hegla, i Melcha i Tersa; 
(2) I stanęły przed Mośeem i przed Eleazarem kapłanem i przed książęty i wszystkiem zgromadzeniem u drzwi namiotu zgromadzenia, i rzekły: 
(3) Ojciec nasz umarł na puszczy, a on nie był w poczcie tych, którzy się byli przeciw u zbuntowali w spiknieniu Korego; ale dla grzechu swego umarł, nie mając synów. 
(4) Czemuż by zginąć miało imię ojca naszego z domu jego, przeto, że nie miał syna? dajcie nam dziedzictwo między bracią ojca naszego. 
(5) Tedy odniósł Mośe sprawę ich do a. 
(6) I rzekł do Mośea: 
(7) Dobrze mówią córki Salfaadowe: Daj im koniecznie osiadłość dziedzictwa między bracią ojca ich, a przenieś dziedzictwo ojca ich na nie. 
(8) Synom także Izraelskim powiedz, mówiąc: Gdyby kto umarł, nie mając syna, tedy przeniesiecie dziedzictwo jego na córkę jego. 
(9) A jeśliby nie miał i córki, tedy dacie dziedzictwo jego braci jego. 
(10) A jeśliby i braci nie miał, tedy dacie dziedzictwo jego braci ojca jego. 
(11) A jeśliby nie było braci ojca jego, tedy dacie dziedzictwo jego pokrewnemu jego, najbliższemu jego z domu jego, aby je odziedziczył. A będzie to synom Izraelskim za ustawę prawną, jako rozkazał Mośeowi. 
(12) Potem rzekł do Mośea: Wstąp na tę górę Abarym, a oglądaj ziemię, którąm dał synom Izraelskim. 
(13) A gdy ją oglądasz, przyłączon będziesz do ludu twego i ty, jako jest przyłączony Aaron, brat twój. 
(14) Przeto żeście byli odpornymi słowu mojemu na puszczy Syn, przy poswarku zgromadzenia, i nie poświęciliście mię przy wodach przed oczyma ich. Oneć to są wody poswarku w Kades, na puszczy Syn. 
(15) Tedy rzekł Mośe do a, mówiąc: 
(16) Niech opatrzy , Elohim duchów wszelkiego ciała, mężem godnym to zgromadzenie; 
(17) Któryby wychodził przed nimi, i któryby wchodził przed nimi, i któryby je przywodził, aby nie był lud ski jako owce, nie mające pasterza. 
(18) Tedy rzekł do Mośea: Weźmij do siebie Jahuszuago, syna Nunowego, męża, w którym jest Duch mój, a włóż nań rękę swoję; 
(19) I postaw go przed Eleazarem kapłanem, i przed wszystkiem zgromadzeniem, a dasz mu naukę przed oczyma ich; 
(20) A udzielisz mu zacności swej, aby go słuchało wszystko zgromadzenie synów Izraelskich; 
(21) Który przed twarzą Eleazara kapłana stawać będzie, aby się zań radził sądu Urim przed em. Na rozkazanie jego wychodzić będą, on, i wszyscy synowie Izraelscy z nim, i wszystko zgromadzenie. 
(22) Uczynił tedy Mośe, jako mu był rozkazał ; a wziąwszy Jahuszuago postawił go przed Eleazarem kapłanem, i przed wszystkiem zgromadzeniem. 
(23) I włożywszy nań ręce swe, dał mu naukę, jako mówił przez Mośea. 

(28:1) I rzekł do Mośea mówiąc: 
(2) Rozkaż synom Izraelskim, a powiedz im: Ofiary mojej chleba mego, w ofiarach moich ognistych, na wdzięczność wonności mojej, przestrzegać będziecie, abyście mi je ofiarowali czasu swego. 
(3) I rzeczesz do nich: Tać jest ofiara ognista, którą ofiarować będziecie u: Baranki roczne zupełne dwa na każdy dzień, na całopalenie ustawiczne; 
(4) Baranka jednego ofiarować będziesz poranku, a baranka drugiego ofiarować będziesz między dwoma wieczorami. 
(5) Do tego dziesiątą część efy mąki pszennej na ofiarę śniedną, nagniatanej z oliwą czystą z czwartą częścią hynu. 
(6) Toć jest całopalenie ustawiczne, jakie było sprawowane na górze Synaj na wdzięczną wonność; ognista to ofiara u. 
(7) A ofiara jej mokra będzie czwarta część hynu do każdego baranka; w świątnicy sprawować będziesz ofiarę mokrą z mocnego napoju u. 
(8) A drugiego baranka ofiarować będziesz między dwoma wieczorami; jako ofiarę śniedną poranną, i jako ofiarę mokrą jej ofiarować będziesz na ofiarę ognistą ku wdzięcznej wonności u. 
(9) Ale w dzień sabatu ofiarować będziesz dwa baranki roczne zupełne, i dwie dziesiąte części efy mąki pszennej z oliwą nagniecionej na ofiarę śniedną i z mokrą jej ofiarą. 
(10) Toć jest całopalenie sobotnie w każdy sabat, oprócz całopalenia ustawicznego i mokrej ofiary jego. 
(11) A na nowiu miesiąców waszych ofiarować będziecie całopalenie u, cielców młodych dwa, i barana jednego, baranków rocznych siedem; 
(12) I trzy dziesiąte efy mąki pszennej nagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną do każdego cielca, i dwie dziesiąte części pszennej mąki zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną do każdego barana; 
(13) A jedną dziesiątą część mąki pszennej zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną do każdego baranka, na całopalenie ku wdzięczności wonności na ofiarę ognistą u. 
(14) Także mokre ich ofiary z wina pół hynu będzie dla każdego cielca, a trzecia część hynu do barana, czwarta zaś część hynu do każdego baranka; toć jest całopalenie na nowiu miesiąca, każdego miesiąca przez rok. 
(15) Kozła też jednego z stada za grzech ofiarować będziecie u oprócz ustawicznego całopalenia, i mokrej ofiary jego. 
(16) Ale miesiąca pierwszego w dzień czternasty tegoż miesiąca, święto przejścia będzie u. 
(17) A w piętnasty dzień tegoż miesiąca uroczyste święto będzie; przez siedem dni chleby przaśne jeść będziecie. 
(18) Pierwszego dnia zgromadzenie święte; żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić weń. 
(19) Ale ofiarować będziecie ofiarę ognistą na całopalenie u: dwóch cielców młodych, i barana jednego, i siedem baranków rocznych; zupełni niech wam będą. 
(20) A na ofiarę ich śniedną pszennej mąki nagniecionej z oliwą trzy dziesiąte części efy do każdego cielca, a dwie dziesiąte części do każdego barana ofiarować będziecie. 
(21) Jedną dziesiątą część ofiarować będziesz przy każdym baranku z onych siedmiu baranków; 
(22) Kozła też jednego na ofiarę za grzech ku oczyszczeniu was. 
(23) Nad całopalenie poranne, które ma być całopalenie ustawiczne, ofiarować to będziecie, 
(24) Tak ofiarować będziecie każdego dnia przez onych siedem dni pokarm ofiary ognistej na wdzięczną wonność u, oprócz całopalenia ustawicznego, i mokrej ofiary jego. 
(25) A dnia siódmego święte zgromadzenie mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić. 
(26) W dzień zaś pierwocin; gdy będziecie ofiarowali nową śniedną ofiarę u, gdy się wypełnią tygodnie wasze, zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej czynić nie będziecie. 
(27) I ofiarować będziecie całopalenie ku wdzięczności wonności u: dwóch cielców młodych, barana jednego, siedem baranków rocznych. 
(28) A na ofiarę śniedną ich mąki pszennej nagniecionej z oliwą trzy dziesiąte części efy do każdego cielca, dwie dziesiąte części do każdego barana. 
(29) Jedną dziesiątą część do każdego baranka z onych siedmiu baranków. 
(30) Kozła jednego z kóz na oczyszczenie was. 
(31) Oprócz całopalenia ustawicznego i ofiary śniednej jego ofiarować to będziecie; te rzeczy zupełne niech wam będą, i z mokremi ofiarami ich. 

(29:1) Miesiąca zaś siódmego w pierwszy dzień jego, zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić; dzień jest wesołego trąbienia waszego. 
(2) A będziecie ofiarowali całopalenie ku wdzięcznej wonności u, cielca młodego jednego, barana jednego, baranków rocznych siedem zupełnych;  
(3) A na ofiarę śniedną ich z mąki pszennej nagniecionej z oliwą trzy dziesiąte części efy do cielca, a dwie dziesiąte części do barana. 
(4) A dziesiątę część jednę do każdego baranka z onych siedmiu baranków; 
(5) Także kozła jednego z kóz ku ofierze za grzech na oczyszczenie was. 
(6) Oprócz całopalenia nowego miesiąca, i ofiary śniednej jego, i oprócz całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i ofiar ich mokrych według obrzędów ich ku wdzięcznej wonności; ofiara to ognista u. 
(7) Potem dziesiątego dnia tegoż miesiąca siódmego, zgromadzenie święte mieć będziecie, a będziecie trapić dusze wasze; żadnej roboty nie będziecie robić. 
(8) A będziecie ofiarowali całopalenie u ku wdzięcznej wonności: cielca młodego jednego, barana jednego, baranków rocznych siedem; zupełni niech wam będą; 
(9) A na ofiarę śniedną ich z pszennej mąki nagniecionej z oliwą: trzy dziesiąte części do każdego cielca, dwie zaś dziesiąte części do każdego barana; 
(10) A dziesiątą część jednę do każdego baranka z onych siedmiu baranków; 
(11) Kozła z kóz jednego na ofiarę za grzech, oprócz ofiary za grzech na oczyszczenie, i oprócz całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i mokrych ofiar ich. 
(12) W piętnasty zaś dzień tegoż siódmego miesiąca zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić weń; ale obchodzić będziecie święto uroczyste u przez siedem dni. 
(13) I ofiarować będziecie całopalenie na ofiarę ognistą ku wdzięcznej wonności u, cielców młodych trzynaście, baranów dwa, baranków rocznych czternaście; i zupełni będą. 
(14) A na ofiarę ich śniedną z pszennej mąki zagniecionej z oliwą trzy dziesiąte części efy do każdego cielca z onych trzynaście cielców, dwie dziesiąte części do każdego barana z onych dwóch baranów; 
(15) A jedna dziesiąta część do każdego baranka z onych czternaście baranków. 
(16) Także kozła jednego z kóz na ofiarę za grzech, oprócz całopalenia ustawicznego, ofiary śniednej jego, i ofiary mokrej jego. 
(17) Wtórego zaś dnia ofiarować będziecie cielców młodych dwanaście, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych; 
(18) I ofiarę śniedną ich, i ofiary ich mokre do każdego cielca, do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich. 
(19) Nadto kozła jednego z kóz na ofiarę za grzech, oprócz całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i ofiar ich mokrych. 
(20) Dnia zaś trzeciego ofiarować będziecie jedenaście cielców, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych. 
(21) I ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich; 
(22) Do tego, kozła jednego na ofiarę za grzech, okrom całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i mokrej ofiary jego. 
(23) A dnia czwartego ofiarować będziecie cielców dziesięć, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych; 
(24) Ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich; 
(25) Kozła też jednego z kóz na ofiarę za grzech, oprócz całopalenia ustawicznego, ofiary śniednej jego, i mokrej ofiary jego. 
(26) A dnia piątego ofiarować będziecie cielców dziewięć, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych; 
(27) I ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich; 
(28) Także kozła jednego na ofiarę za grzech, oprócz całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i ofiary mokrej jego.  
(29) A dnia szóstego ofiarować będziecie cielców osiem, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych; 
(30) I ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, i do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, według zwyczaju ich. 
(31) Nadto kozła za ofiarę za grzech jednego, okrom całopalenia ustawicznego, ofiary śniednej jego, i ofiar mokrych jego; 
(32) Także dnia siódmego ofiarować będziecie cielców siedem, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych. 
(33) I ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, do każdego barana, do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich; 
(34) Przytem kozła na ofiarę za grzech jednego, oprócz całopalenia ustawicznego i ofiary śniednej jego, i ofiary mokrej jego. 
(35) A dnia ósmego zacne święto mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić. 
(36) A ofiarować będziecie całopalenie, i ofiarę ognistą ku wdzięcznej wonności u, cielca jednego, barana jednego, baranków rocznych siedem zupełnych; 
(37) Ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do cielca, do barana, do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich. 
(38) Nadto kozła na ofiarę za grzech jednego, okrom całopalenia ustawicznego, ofiary śniednej jego, i ofiary mokrej jego. 
(39) To ofiarować będziecie u w święta uroczyste wasze, oprócz ślubów waszych i dobrowolnych ofiar waszych w całopaleniach waszych, i w śniednych ofiarach waszych, i w mokrych ofiarach waszych, i w spokojnych ofiarach waszych. 
(40) I powiedział Mośe synom Izraelskim to wszystko, co rozkazał Mośeowi.

(30:1) Potem mówił Mośe do książąt w pokoleniach między synami Izraelskimi, i rzekł: Toć jest, co rozkazał . 
(2) Jeźliby mąż poślubił ślub u, albo też przysięgę uczynił, obowiązkiem obowiązawszy duszę swoję, nie złamie słowa swego: według wszystkiego coby wyszło z ust jego, uczyni. 
(3) Ale jeźliby niewiasta poślubiła ślub u, i obowiązałaby się obowiązkiem w domu ojca swego w młodości swojej; 
(4) A słyszałby ojciec jej on ślub jej, i obowiązek jej, którym obowiązała duszę swoję, a milczałby na to ojciec jej, tedy płatne będą wszystkie śluby jej, i każdy obowiązek, którym by obowiązała duszę swą, płatny będzie. 
(5) Ale jeźliby był onegoż dnia przeciw temu ojciec jej, którego by słyszał wszystkie śluby jej, i obowiązki jej, któremi obowiązała duszę swoję nie będą płatne; odpuści jej, bo był przeciw temu ojciec jej. 
(6) Ale gdyby mająca męża ślub jaki uczyniła, albo wyrzekła co usty swemi, czem by obowiązała duszę swoję; 
(7) A słysząc to mąż jej, milczałby na to onegoż dnia, którego słyszał, płatne będą śluby jej, i obowiązki jej, któremi obowiązała duszę swoję, płatne będą. 
(8) Ale jeźliby onego dnia, którego słyszał mąż jej, sprzeciwił się temu, i wzruszyłby ślub jej, który na sobie miała, i co wymówiła usty swemi, czem obowiązała duszę swoję, także odpuści jej. 
(9) Ale ślub każdy wdowy, i odrzuconej którym by obowiązała duszę swoję, płatny będzie. 
(10) Lecz jeźliby, póki była w domu męża swego, ślub uczyniła, i obowiązała obowiązkiem duszę swoję z przysięgą; 
(11) A słysząc mąż jej milczałby na to, i nie sprzeciwiłby się temu, tedy płatne będą wszystkie śluby jej i każdy obowiązek, którym obowiązała duszę swoję, płatny będzie. 
(12) Ale jeźli cale sprzeciwił się temu mąż jej dnia, którego to słyszał, wszelki ślub, który wyszedł z ust jej, i obowiązek duszy jej, nie będzie płatny; mąż jej wzruszył to, a odpuści jej. 
(13) Wszelkiego ślubu i wszelkiej przysięgi obowiązku na utrapienie duszy, mąż jej potwierdzi go, i mąż jej wzruszy go. 
(14) A jeźliby cale milczał mąż jej ode dnia do dnia, tedy tem stwierdzi wszystkie śluby jej, i wszystkie obowiązki jej, które ma na sobie; stwierdzi je, przeto, że milczał na to w dzień, którego słyszał; 
(15) A jeźliby to koniecznie wzruszyć chciał, nie zaraz gdy słyszał, ale potem, poniesie nieprawość jej. 
(16) Teć są ustawy, które przykazał Mośeowi, między mężem a żoną jego, między ojcem a córką jego w młodości jej, póki jest w domu ojca swego. 

(31:1) Potem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(2) Pomścij się krzywdy synów Izraelskich nad Madyjanitami, i potem przyłączon będziesz do ludu twego. 
(3) Tedy rzekł Mośe do ludu, mówiąc: Wyprawcie z pośrodku siebie męże ku bitwie, aby szli przeciw Madyjanitom, i wykonali pomstę ską nad nimi. 
(4) Po tysiącu z każdego pokolenia, ze wszystkich pokoleń Izraelskich wyślecie na wojnę. 
(5) I wyprawili z tysiąców Izraelskich, po tysiącu z każdego pokolenia, dwanaście tysięcy ludzi gotowych do bitwy. 
(6) I wysłał je Mośe po tysiącu z każdego pokolenia na wojnę; posłał też z nimi Fineesa, syna Eleazara kapłana, na wojnę, a naczynia święte, i trąby do trąbienia były w ręku jego. 
(7) Tedy zwiedli bitwę z Madyjanitami, jako rozkazał Mośeowi, i pobili wszystkie mężczyzny. 
(8) Króle też Madyjańskie pobili między inszymi pobitymi ich, Ewiego, i Rechema, i Sura, i Hura, i Rebaha, pięciu królów Madyjańskich, i Balaama, syna Beorowego, zabili mieczem. 
(9) I pobrali w niewolą synowie Izraelscy żony Madyjańczyków, i dziatki ich, i wszystko bydło ich, i wszystkie trzody ich, i wszystkie majętności ich pobrali; 
(10) A wszystkie miasta ich, w których mieszkali, i wszystkie zamki ich popalili ogniem; 
(11) I pobrali wszystkie łupy, i wszystkie plony z ludzi, i z bydła, 
(12) I przywiedli do Mośea i do Eleazara kapłana, i do zgromadzenia synów Izraelskich więźnie, i łupy, i korzyści do obozu na pola Moabskie, które są nad Jordanem przeciw Jerychu. 
(13) I wyszli Mośe i Eleazar kapłan, i wszystkie książęta zgromadzenia przeciwko nim przed obóz. 
(14) I rozgniewał się bardzo Mośe na hetmany wojska onego, na pułkowniki, i na rotmistrze, którzy się byli wrócili z onej bitwy. 
(15) I mówił do nich Mośe: Przeczżeście żywo zachowali wszystkie niewiasty? 
(16) Gdyż te są, które synom Izraelskim za radą Balaamową dały przyczynę do przestępstwa przeciw u przy bałwanie Fegor, skąd była przyszła plaga na zgromadzenie skie. 
(17) Przetoż teraz pozabijajcie wszystkie mężczyzny z dzieci, i każdą niewiastę, która poznała męża, obcując z nim, zabijcie; 
(18) Ale wszystkie dzieweczki z białych głów, które nie poznały łoża męskiego, żywo zachowajcie sobie. 
(19) A wy sami zostańcie w namiecich za obozem przez siedem dni; każdy, który kogo zabił, i który się dotykał zabitego, oczyścicie się dnia trzeciego a dnia siódmego, siebie i więźnie wasze; 
(20) I wszelką szatę, i wszelkie naczynie skórzane, i wszystko, co urobiono z koziej sierści, i wszelkie naczynie drzewiane oczyścicie. 
(21) I rzekł Eleazar kapłan do żołnierstwa, które chodziło na wojnę: Tać jest ustawa zakonna, którą był rozkazał Mośeowi: 
(22) Złoto jednak i srebro, miedź, żelazo, cynę i ołów; 
(23) I każdą rzecz, która znieść może ogień, wyprawicie przez ogień, a będzie oczyszczona, wszakże pierwej wodą oczyszczenia będzie oczyszczona; ale wszystko, co nie może znieść ognia, wodą oczyścicie. 
(24) Upierzecie też szaty wasze dnia siódmego, i czystymi będziecie, a potem wnijdziecie do obozu. 
(25) Zatem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(26) Zbierz summę korzyści pobranych z ludzi i z bydła, ty i Eleazar kapłan, i przedniejsi z ojców w ludu; 
(27) I rozdzielisz te łupy na dwie części, między żołnierze, którzy na wojnę wychodzili, i między wszystko zgromadzenie. 
(28) Odbierzesz też dział na a od mężów rycerskich, którzy byli wyszli na wojnę, po jednemu od pięciu set, z ludzi, i z wołów, i z osłów, i z owiec; 
(29) A z połowy ich weźmiecie, i oddacie Eleazarowi kapłanowi na ofiarę podnoszenia u. 
(30) A z połowy synów Izraelskich weźmiesz jedną część z pięciudziesiąt, z ludzi, z wołów, z osłów, i z owiec, i z wszelkiego bydła, i oddasz to Lewitom trzymającym straż w przybytku skim. 
(31) I uczynił Mośe i Eleazar kapłan, jako rozkazał Mośeowi. 
(32) A było onej korzyści z pozostałych łupów, które rozchwycił lud wojenny: Owiec sześć kroć sto tysięcy, i siedemdziesiąt tysięcy i pięć tysięcy; 
(33) Wołów zaś, siedemdziesiąt i dwa tysiące; 
(34) A osłów sześćdziesiąt tysięcy i jeden. 
(35) A ludzi z białych głów, które nie poznały obcowania z mężem, wszystkich było trzydzieści i dwa tysiące. 
(36) I dostała się połowa działu tym, co wychodzili na wojnę, liczba owiec trzy kroć sto tysięcy, i trzydzieści tysięcy, i siedem tysięcy i pięć set. 
(37) Dostało się też działu na a owiec sześć set, siedemdziesiąt i pięć; 
(38) A z wołów trzydzieści i sześć tysięcy, a działu z nich u siedemdziesiąt i dwa; 
(39) Osłów też trzydzieści tysięcy i pięć set, a działu z nich u sześćdziesiąt i jeden. 
(40) Przytem ludu szesnaście tysięcy, a działu z nich u trzydzieści i dwoje ludzi. 
(41) I oddał Mośe dział na ofiarę u, Eleazarowi kapłanowi, jako był rozkazał Mośeowi. 
(42) A z drugiej połowy synów Izraelskich, którą wziął Mośe od mężów, którzy byli wyszli na wojnę. 
(43)
(A połowa należąca zgromadzeniu, była: Owiec trzy kroć sto tysięcy, i trzydzieści tysięcy, siedem tysięcy i pięć set; 
(44) A wołów trzydzieści i sześć tysięcy; 
(45) A osłów trzydzieści tysięcy i pięć set; 
(46) A ludu szesnaście tysięcy.)
(47) Wziął Mośe z tej połowy należącej synom Izraelskim, jednę część z pięciudziesiąt, z ludzi, i z bydła, i dał to Lewitom trzymającym straż przybytku skiego, jako był rozkazał Mośeowi. 
(48) Tedy przyszli do Mośea hetmani wojska, pułkownicy, i rotmistrze. 
(49) I mówili do niego: My słudzy twoi przynieśliśmyć poczet mężów wojennych, którzy byli pod sprawą naszą, a nie zginął z nas i jeden. 
(50) A tak przynieśliśmy tu na ofiarę u, każdy czego nabył, naczynie złote, zapony, i manele, pierścienie, i nausznice, i łańcuszki, dla oczyszczenia dusz naszych przed em. 
(51) Odebrał tedy Mośe i Eleazar kapłan ono złoto od nich z wszelakiem naczyniem z niego urobionym. 
(52) A było onego wszystkiego złota ofiarowanego, które ofiarowali u, szesnaście tysięcy, siedem set i pięćdziesiąt syklów od pułkowników i od rotmistrzów. 
(53)
(Bo żołnierze, co łupem dostali, sobie otrzymali.)
(54) A wziąwszy Mośe i Eleazar kapłan ono złoto od pułkowników i rotmistrzów, wnieśli je do namiotu zgromadzenia, na pamiątkę synów Izraelskich przed em. 

(32:1) I mieli synowie Reubenowi, i synowie Gadowi bydła bardzo wiele; a obaczywszy ziemię Jazer i ziemię Galaad, że miejsce ono było sposobne dla bydła, 
(2) Przyszli ciż synowie Gadowi, i synowie Reubenowi, i mówili do Mośea i do Eleazara kapłana, i do książąt zgromadzenia, i rzekli: 
(3) Ziemia Ataret i Dybon, i Jazer, i Nemra, i Hesebon, i Eleale, i Seban, i Nebo, i Beon: 
(4) Ziemia, którą zwojował przed zgromadzeniem Izraelskiem, jest ziemia sposobna dla bydła, a my słudzy twoi mamy bydła wiele. Przetoż rzekli: 
(5) Jeźliśmy znaleźli łaskę przed oczyma twemi, niechże będzie dana ta ziemia sługom twym na osiadłość, a niech nie chodzimy za Jordan. 
(6) Tedy odpowiedział Mośe synom Gadowym, i synom Reubenowym: Więc bracia wasi pójdą na wojnę, a wy tu siedzieć będziecie? 
(7) Czemuż psujecie serce synom Izraelskim, żeby nie szli do ziemi, którą im dał ? 
(8) Takci uczynili ojcowie wasi, gdym je był posłał z Kades Barne ku przeszpiegowaniu tej ziemi; 
(9) Bo gdy przyszli aż do doliny Eschol, obejrzawszy onę ziemię popsowali serce synom Izraelskim, aby nie szli do ziemi, którą im dał ; 
(10) Skąd zapaliwszy się gniewem , dnia onego przysiągł, mówiąc: 
(11) Zaiste nie oglądają ludzie ci, którzy wyszli z Egiptu, od dwudziestu lat i wyżej, tej ziemi, o którąm przysiągł Abrahamowi, Izaakowi, i Jakóbowi, przeto iż mię cale nie naśladowali; 
(12) Oprócz Kaleba, syna Jefunowego, Kenezejczyka, i Jahuszuago, syna Nunowego, ponieważ ci cale naśladowali a. 
(13) I zapalił się gniewem na Izraela, i sprawił, że się tułali po puszczy przez czterdzieści lat, aż poginął wszystek on naród, który czynił źle przed oczyma skimi. 
(14) A oto, wy powstaliście miasto ojców waszych, plemię ludzi grzesznych, abyście jeszcze przyczynili gniewu zapalczywości skiej przeciwko Izraelowi. 
(15) Bo jeźli się odwrócicie od naśladowania jego, tedy on też zaniecha go jeszcze na tej puszczy; a tak wy zgubicie ten wszystek lud. 
(16) Tedy przystąpiwszy do niego rzekli: Obory bydłu i dobytkowi naszemu, i miasta dziatkom naszym tu pobudujemy; 
(17) Ale sami zbrojno ochotnie pójdziemy przed syny Izraelskimi, aż je zaprowadzimy na miejsce ich, a dziatki nasze będą mieszkały w mieściech obronnych dla obywateli tej ziemi. 
(18) Nie wrócimy się do domów naszych, aż posiądą synowie Izraelscy każdy dziedzictwo swoje; 
(19) Ani weźmiemy dziedzictwa z nimi za Jordanem i dalej, ponieważ przychodzi dziedzictwo nasze na nas z tej strony Jordanu na wschód słońca. 
(20) I rzekł im Mośe: Jeźliż uczynicie, coście rzekli, a pójdziecie zbrojno przed obliczem skiem na wojnę; 
(21) I pójdzie każdy z was zbrojno za Jordan przed oblicznością ską, ażby wypędził nieprzyjacioły swoje od oblicza swego; 
(22) I aż będzie poddana ziemia ona u, a potem się wrócicie, i będziecie bez winy przed em i przed Izraelem: tedy wam będzie ta ziemia za osiadłość przed obliczem skiem. 
(23) Ale jeźli tego nie uczynicie, oto zgrzeszycie u, a wiedzcie, że grzech wasz znajdzie was. 
(24) Budujcież tedy miasta dziatkom waszym, i obory bydłu waszemu, a co wyszło z ust waszych, uczyńcie. 
(25) Tedy rzekli synowie Gadowi, i synowie Reubenowi do Mośea, mówiąc: Słudzy twoi uczynią, jako pan nasz rozkazuje. 
(26) Dziatki nasze, i żony nasze, stada nasze, i wszystkie bydła nasze, zostaną tu w mieściech Galaadzkich; 
(27) Ale słudzy twoi pójdą wszyscy zbrojno przed em na wojnę, jako pan nasz mówi. 
(28) I przykazał o nich Mośe Eleazarowi kapłanowi, i Jahuszuamu, synowi Nunowemu, i książętom ojców pokoleń synów Izraelskich, 
(29) I rzekł im: Jeźli przejdą synowie Gadowi, i synowe Reubenowi z wami za Jordan, wszyscy zbrojno na wojnę przed em, a będzie pohołdowana ziemia przed wami, tedy im dacie ziemię Galaad w dziedzictwo; 
(30) Ale jeźli nie zbrojno z wami przejdą, tedy niech mają dziedzictwo między wami w ziemi Chananejskiej. 
(31) I odpowiedzieli synowie Gadowi, i synowie Reubenowi, mówiąc: Co wyrzekł do sług swoich, to uczynimy; 
(32) Pójdziemy zbrojno przed em do ziemi Chananejskiej, a zostanie przy nas osiadłość dziedzictwa naszego z tej strony Jordanu. 
(33) Dał tedy Mośe synom Gadowym, i synom Reubenowym, i połowie pokolenia Manasesa, syna Józefowego, królestwo Sehona, króla Amorejskiego, i królestwo Oga, króla Basańskiego, ziemię z miasty jej, z granicami, i miasta ziemi onej w około. 
(34) I pobudowali synowie Gadowi Dybon, i Atarot, i Aroer; 
(35) I Atrot, i Sofan, i Jazer, i Jegba, 
(36) I Betnimera, i Betaran, miasta obronne, i obory dla bydła. 
(37) Synowie też Reubenowi pobudowali Hesebon, i Eleale, i Karyjataim. 
(38) I Nebo, i Baalmeon, odmieniwszy im imiona, także Sabana; i dali imiona insze onym miastom, które pobudowali. 
(39) Wtargnęli też synowie Machyra, syna Manasesowego, do Galaad, a wziąwszy je, wygnali Amorejczyka, który tam mieszkał. 
(40) I dał Mośe Galaad Machyrowi, synowi Manasesowemu, i mieszkał w nim. 
(41) Potem Jair, syn Manasesów, wtargnął, i pobrał wsi ich, które przezwał Chawot Jair. 
(42) Także Nobe wtargnął, i wziął Kanat z jego wsiami, i nazwał je Nobe od imienia swego. 

(33:1) Teć są ciągnienia synów Izraelskich, którzy wyszli z ziemi Egipskiej według hufów swych pod sprawą Mośea i Aarona. 
(2) I spisał Mośe wychodzenia ich, i stanowiska ich według rozkazania skiego. A teć są ciągnienia ich, i stanowiska ich: 
(3) Naprzód wyciągnąwszy z Ramesses, miesiąca pierwszego, piętnastego dnia tegoż pierwszego miesiąca, nazajutrz po święcie przejścia, wyszli synowie Izraelscy ręką wyniosłą przed oczyma wszystkich Egipczanów; 
(4) Gdy Egipczanie grzebli one, które był między nimi pomordował, to jest, wszystko pierworodztwo, i gdy nad bogami ich wykonał sądy. 
(5) Ruszywszy się tedy synowie Izraelscy z Ramesses, położyli się obozem w Suchot. 
(6) Ruszywszy się z Suchot, położyli się obozem w Etam, które jest przy końcu puszczy. 
(7) A ruszywszy się z Etam, nawrócili się do Fihahyrot, które jest przeciw Baalsefon, i położyli się obozem przed Migdolem. 
(8) A ruszywszy się z Fihahyrot, przeszli przez pośrodek morza na puszczą, i uszedłszy trzy dni drogi po puszczy Etam, położyli się obozem w Mara. 
(9) A ruszywszy się z Mara, przyszli do Elim; a w Elim było dwanaście źródeł wód, i siedemdziesiąt drzew palmowych, i położyli się tam obozem. 
(10) A ruszywszy się z Elim, położyli się obozem nad morzem czerwonem. 
(11) A ruszywszy się od morza czerwonego, położyli się obozem na puszczy Syn. 
(12) A ruszywszy się z puszczy Syn, położyli się obozem w Dafka. 
(13) A ruszywszy się z Dafka, położyli się obozem w Alus. 
(14) A ruszywszy się z Alus, położyli się obozem w Rafidym, gdzie nie miał lud wód dla napoju. 
(15) A ruszywszy się z Rafidym, położyli się obozem na puszczy Synaj. 
(16) A ruszywszy się z puszczy Synaj, położyli się obozem w Kibrot hataawa. 
(17) A ruszywszy się z Kibrot hataawa, położyli się obozem w Hezerot. 
(18) A ruszywszy się z Hezerot, położyli się obozem w Retma. 
(19) A ruszywszy się z Retma, położyli się obozem w Remmon Fares. 
(20) A ruszywszy się z Remmon Fares, położyli się obozem w Lebna. 
(21) A ruszywszy się z Lebna, położyli się obozem w Ressa. 
(22) A ruszywszy się z Ressa, położyli się obozem w Kieelata. 
(23) A ruszywszy się z Kieelata, położyli się obozem na górze Sefer. 
(24) A ruszywszy się z góry Sefer, położyli się obozem w Charada. 
(25) A ruszywszy się z Charada, położyli się obozem w Makelot. 
(26) A ruszywszy się z Makelot, położyli się obozem w Tahat. 
(27) A ruszywszy się z Tahatu, położyli się obozem w Tare. 
(28) A ruszywszy się z Tare, położyli się obozem w Metka. 
(29) A ruszywszy się z Metka, położyli się obozem w Hesman. 
(30) A ruszywszy się z Hesman, położyli się obozem w Moserot. 
(31) A ruszywszy się z Moserot, położyli się obozem w Benejaakan. 
(32) A ruszywszy się z Benejaakan, położyli się obozem w Horgidgad. 
(33) A ruszywszy się z Horgidgad, położyli się obozem u Jotbata. 
(34) A ruszywszy się z Jotbata, położyli się obozem w Habrona. 
(35) A ruszywszy się z Habrona, położyli się obozem w Asyjongaber. 
(36) A ruszywszy się z Asyjongaber, położyli się obozem na puszczy Syn, która jest Kades. 
(37) A ruszywszy się z Kades, położyli się obozem na górze Hor, na granicach ziemi Edomskiej. 
(38) Tedy wstąpił Aaron kapłan na górę Hor według rozkazania skiego, i tam umarł roku czterdziestego po wyjściu synów Izraelskich z ziemi Egipskiej, miesiąca piątego, pierwszego dnia onego miesiąca. 
(39) A miał Aaron sto dwadzieścia i trzy lat, gdy umarł na górze Hor. 
(40) Tam usłyszał Chananejczyk, król Arad, który mieszkał na południe, w ziemi Chananejskiej, że ciągnęli synowie Izraelscy. 
(41) A ruszywszy się z góry Hor, położyli się obozem w Salmona. 
(42) A ruszywszy się z Salmona, położyli się obozem w Funon. 
(43) A ruszywszy się z Funon, położyli się obozem w Obot. 
(44) A ruszywszy się z Obot, położyli się obozem przy pagórkach Abarym, na granicy Moabskiej. 
(45) A ruszywszy się z Abarym, położyli się obozem w Dybon Gat. 
(46) A ruszywszy się z Dybon Gat, położyli się obozem w Helmon Dyblataim. 
(47) A ruszywszy się z Helmon Dyblataim, położyli się obozem na górach Abarym, przeciwko Nebo. 
(48) A ruszywszy się z gór Abarym, położyli się obozem na polach Moabskich, nad Jordanem, przeciw Jerychu. 
(49) I tam się położyli nad Jordanem, od Betiesymot aż do Abelsytym, na polach Moabskich. 
(50) I rzekł do Mośea na polach Moabskich, nad Jordanem, przeciw Jerychu, mówiąc: 
(51) Mów do synów Izraelskich, a powiedz im: Gdy przejdziecie za Jordan do ziemi Chananejskiej, 
(52) Tedy wypędźcie wszystkie obywatele onej ziemi od oblicza waszego, i wytraćcie wszystkie malowania ich, i wszystkie obrazy bałwanów ich wygubcie, także wszystkie wyżyny ich spustoszcie. 
(53) A wypędziwszy obywatele ziemi, mieszkać będziecie w niej; bom wam dał tę ziemię w dziedzictwo. 
(54) I weźmiecie w dziedzictwo tę ziemię losem, według domów waszych; których więcej, tym większe dziedzictwo dacie, a których mniej, tym mniejsze dziedzictwo dacie, a które miejsce losem na kogo przypadnie, to mieć będzie; według pokolenia ojców waszych dziedzictwo brać będziecie. 
(55) Ale jeźliż nie wypędzicie obywateli tej ziemi od oblicza waszego, tedy oni, które pozostawicie z nich, będą wam jako żądła w oczach waszych, i jako ciernie na boki wasze, i będą was trapić w tej ziemi, w której wy mieszkać będziecie. 
(56) I stanie się, że com umyślił onym uczynić, wam uczynię. 

(34:1) Potem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(2) Rozkaż synom Izraelskim, a powiedz im: Gdy wnijdziecie do ziemi Chananejskiej,
(tać jest ziemia, która się wam dostanie za dziedzictwo, ziemia Chananejska z granicami swemi.)
(3) Tedy będzie granica wasza ku południowi, od puszczy Syn aż do granic Edomskich, która granica południowa pójdzie od brzegu morza słonego na wschód słońca. 
(4) I okrąży ta granica od południa do Maaleakrabim, i pójdzie aż ku puszczy Syn, i pójdzie od południa do Kades Barne; a stamtąd wynijdzie do wsi Addar, i pójdzie aż do Asmon. 
(5) A zakrąży ta granica od Asmon aż do rzeki Egipskiej, a skończy się na zachód. 
(6) Zachodnią zaś granicę będziecie mieli morze wielkie; to wam będzie granicą od zachodu. 
(7) To zaś wasza będzie granica północna; od morza wielkiego wymierzycie sobie do góry Hor. 
(8) Potem od góry Hor wymierzycie granice, aż gdzie wchodzą do Hemat; a będą się kończyć granice aż do Sedada. 
(9) I pójdzie ta granica aż do Zefronu, a skończy się u wsi Enan; tę będziecie mieć granice północną. 
(10) Granicę też od wschodu wymierzycie od wsi Enan aż do Sefama. 
(11) A pójdzie ta granica od Sefama aż do Reblat, od wschodu miasta Ain; i uda się ta granica i dojdzie do brzegu morza Cyneret na wschód słońca. 
(12) A przyjdzie ta granica aż ku Jordanu, a skończy się u morza słonego. Tać będzie ziemia wasza w granicach swoich w około. 
(13) Tedy oznajmił Mośe synom Izraelskim, mówiąc: Tać jest ziemia, którą dziedzicznie otrzymacie losem, jako rozkazał , abym ją dał dziewięciorgu pokoleniu, i połowie pokolenia Manasesowego. 
(14) Bo wzięło pokolenie synów Reubenowych według domów ojców swych, i pokolenie synów Gadowych według domów ojców swych, i połowa pokolenia Manasesowego wzięli dziedzictwo swoje. 
(15) Dwa pokolenia, i pół pokolenia, wzięły dziedzictwo swoje z tej strony Jordanu przeciw Jerychu, ku stronie na wschód słońca. 
(16) I rzekł do Mośea, mówiąc: 
(17) Teć są imiona mężów, którzy wam podzielą w dziedzictwo ziemię: Eleazar kapłan, i Jahuszua, syn Nunów. 
(18) Księcia także jednego z każdego pokolenia weźmiecie dla podzielenia w dziedzictwo ziemi. 
(19) A teć są imiona tych mężów: z pokolenia Juda Kaleb, syn Jefunów; 
(20) A z pokolenia synów Śymeonowych Samuel, syn Ammiudów. 
(21) Z pokolenia Benjamin Eliad, syn Chaselenów. 
(22) A z pokolenia synów Danowych książę Buki, syn Jogolów. 
(23) Z synów Józefowych z pokolenia synów Manasesowych książę Haniel, syn Efodów. 
(24) A z pokolenia synów Efraimowych książę Chemuel, syn Seftanów. 
(25) Z pokolenia zaś Zabulonowego książę Elisafan, syn Farnatów. 
(26) A z pokolenia synów Isascharowych książę Faltijel, syn Ozanów. 
(27) Z pokolenia synów Aśerowych książę Ahiud, syn Salomiego. 
(28) A z pokolenia synów Neftalimowych książę Fedael, syn Ammiudów. 
(29) Cić są, którym rozkazał , aby dali dziedzictwo synom Izraelskim w ziemi Chananejskiej. 

(35:1) I rzekł do Mośea na polach Moabskich, nad Jordanem przeciw Jerychowi, mówiąc: 
(2) Rozkaż synom Izraelskim, aby dali Lewitom z dziedzictwa osiadłości swojej miasta do mieszkania, i przedmieścia około miast ich oddacie Lewitom. 
(3) I będą mieli miasta sobie do mieszkania, a przedmieścia ich będą im dla bydła ich, i dla majętności ich, i dla wszystkiego dobytku ich. 
(4) A przedmieścia miast, które dacie Lewitom, od muru miejskiego pójdą na tysiąc łokci wszędy w około. 
(5) Przetoż wymierzycie za każdem miastem dwa tysiące łokci na wschód słońca, na południe też dwa tysiące łokci, także na zachód dwa tysiące łokci, i na północy dwa tysiące łokci, a miasto w pośrodku będzie; takoweć będą przedmieścia miast ich. 
(6) A między temi miasty, które dacie Lewitom, sześć miast będą dla ucieczki, które dacie, aby tam uciekał mężobójca; a nad te dacie im czterdzieści miast i dwa. 
(7) Tak iż wszystkich miast, które Lewitom dacie, będzie czterdzieści i osiem miast i z przedmieściami ich. 
(8) A miast, które dacie z dzierżaw synów Izraelskich, od tych, którzy więcej mają, więcej dacie, a od tych, którzy mniej mają, dacie mniej; każdy według miary dziedzictwa swego, które posiędzie, udzieli z miast swoich Lewitom. 
(9) Zatem rzekł do Mośea, mówiąc: 
(10) Mów do synów Izraelskich, i rzecz im: Gdy przejdziecie przez Jordan do ziemi Chananejskiej. 
(11) Postanowcież sobie miasta; miasta dla ucieczki mieć będziecie, aby tam uciekał mężobójca, któryby zabił kogo z nieobaczenia. 
(12) A będą wam te miasta dla ucieczki przed powinowatym zabitego, aby nie dał gardła ten co zabił, póki by nie stanął przed zgromadzeniem na sąd. 
(13) A miast, które odłączycie, sześć miast dla ucieczki mieć będziecie. 
(14) Trzy miasta dacie z tej strony Jordanu, a trzy miasta dacie w ziemi Chananejskiej; te miasta dla ucieczki będą. 
(15) Synom Izraelskim, i przychodniowi, i mieszkającemu między nimi, będą te sześć miast do ucieczki, aby tam uciekł każdy, kto by zabił człowieka z nieobaczenia. 
(16) Wszakże, jeźliby go żelazną bronią uderzył, tak żeby umarł, mężobójcą jest; śmiercią umrze on mężobójca. 
(17) Albo jeźliby mając kamień w ręku, którym by mógł zabić, uderzył go, tak żeby umarł, mężobójcą jest; śmiercią umrze on mężobójca. 
(18) Także jeźliby mając w ręku drewno, którem by mógł zabić, uderzył go, i umarłby, mężobójcą jest; śmiercią umrze on mężobójca. 
(19) Powinowaty zabitego zabije tego mężobójcę; gdziekolwiek się z nim spotka, on zabije go. 
(20) A jeźliby kogo z nienawiści popchnął, albo nań czem cisnął z zasadzki, a umarłby; 
(21) Albo jeźliby go z waśni uderzył ręką swoją, a umarłby, śmiercią umrze ten, który uderzył, mężobójcą jest; powinny zabitego zabije mężobójcę, gdziekolwiek go trafi. 
(22) Ale jeźliby z przygody bez waśni kogo popchnął, alboby nań cisnął czemkolwiek nie umyślnie; 
(23) Albo jeźliby jakim kamieniem, od którego by mógł umrzeć, rzucił nań z nieobaczenia, a umarłby, nie będąc mu nieprzyjacielem, ani szukając jego złego: 
(24) Tedy rozsądek uczyni zgromadzenie między tym, który zabił, a między powinnym zabitego według tego prawa. 
(25) I wybawi zgromadzenie mężobójcę tego z rąk powinnego onego zabitego, i każe mu się wrócić zgromadzenie do miasta ucieczki jego, gdzie był uciekł; i tamże będzie mieszkał aż do śmierci kapłana najwyższego, który jest pomazany olejkiem świętym. 
(26) A jeźliby wyszedł mężobójca za granice miasta ucieczki swojej, do którego uciekł; 
(27) I trafiłby go powinny zabitego za granicą miasta ucieczki jego, chociażby zabił powinny zabitego mężobójcę onego, nie będzie winien krwi. 
(28) Albowiem w mieście ucieczki swojej mieszkać ma aż do śmierci kapłana najwyższego, a po śmierci kapłana najwyższego wróci się on mężobójca do ziemi osiadłości swojej. 
(29) A będziecie to mieli za ustawę prawną w narodziech waszych, we wszystkich mieszkaniach waszych. 
(30) Ktobykolwiek chciał zabić człowieka, za świadectwem świadków zabije mężobójcę; ale świadek jeden nie będzie mógł świadczyć na skazanie kogo na śmierć. 
(31) Nie weźmiecie też okupu za żywot mężobójcy, który zasłużył śmierć; niech śmiercią umrze. 
(32) Nie weźmiecie też zapłaty od onego, który uciekł do miasta ucieczki swojej, aby się nawrócił na mieszkanie do ziemi swojej, pierwej niżby kapłan umarł: 
(33) Byście nie splugawili ziemię, w której będziecie; bo krew takowa splugawiłaby ziemię; a ziemia nie może być oczyszczona od krwi, która jest wylana na niej, jedno krwią tego, który ją przelał. 
(34) Przetoż nie plugawcie ziemi, w której mieszkacie, w której Ja też mieszkam; bom Ja , który mieszkam między synami Izraelskimi. 

(36:1) Tedy przystąpili mężowie przedniejsi z ojców pokolenia synów Galaada, syna Machyrowego, syna Manasesowego, z domów Józefowych, i mówili przed Mośeem, i przed książęty przedniejszymi ojców synów Izraelskich, i rzekli: 
(2) Tobie, panu memu, rozkazał , abyś podzielił ziemię w dziedzictwo losem synom Izraelskim; nadto panu memu rozkazano od a, abyś dał dziedzictwo Salfaada, brata naszego, córkom jego. 
(3) Które jeźliby kto z inszego pokolenia synów Izraelskich wziął za żony, odjęte będzie ich dziedzictwo od dziedzictwa ojców naszych, a przyłączy się do dziedzictwa onego pokolenia, do którego by je wzięto za żony, a tak z losu dziedzictwa naszego ubędzie. 
(4) A gdy przyjdzie miłościwe lato synom Izraelskim, tedy przyłączone będzie dziedzictwo ich do dziedzictwa onego pokolenia, do którego by poszły za mąż; a tak od dziedzictwa pokolenia ojców naszych odjęte będzie dziedzictwo ich. 
(5) Tedy powiedział Mośe synom Izraelskim według słowa skiego, mówiąc: Dobrze mówi pokolenie synów Józefowych. 
(6) Toć to jest, co rozkazał o córkach Salfaadowych, mówiąc: Jako się im upodoba, niech idą za mąż; tylko w domu pokolenia ojców swoich niech idą za mąż. 
(7) Aby nie było przenoszone dziedzictwo synów Izraelskich z pokolenia na pokolenie; bo każdy z synów Izraelskich zostawać ma przy dziedzictwie pokolenia ojców swych. 
(8) I każda córka, która by miała dziedzictwo z pokoleń synów Izraelskich, za kogokolwiek z domu pokolenia ojca swego pójdzie, żeby otrzymali dziedziczenie synowie Izraelscy, każdy dziedzictwo ojców swych. 
(9) Bo nie ma być przenoszone dziedzictwo, z pokolenia na pokolenie insze; ale każdy przy dziedzictwie swojem zostać ma z pokolenia synów Izraelskich. 
(10) Jako tedy rozkazał Mośeowi, tak uczyniły córki Salfaadowe. 
(11) Bo Mahala, Tersa, i Hegla, i Melcha, i Noa, córki Salfaadowe, szły za mąż, za syny stryjów swoich. 
(12) W domy synów Manasesa, syna Józefowego poszły za mąż; i tak zostało dziedzictwo ich przy pokoleniu domu ojca ich. 
(13) Teć są przykazania i prawa, które rozkazał przez Mośea synom Izraelskim na polach Moabskich, nad Jordanem przeciw Jerychowi.